Σκηνές

Έργα του José Manuel Hortelano-Pi από την έκθεση στο μπιλιαρδάδικο της Μαυρομιχάλη

------------------------------
ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΠΡΩΙ.

Μία μικρή τίγρις και μία μεγάλη τίγρις είναι ξαπλωμένες σε ένα βράχο μέσα σε ένα κλουβί. Ένας άντρας και ένα παιδί τις κοιτάζουν. Ο άντρας σηκώνει το παιδί στους ώμους του.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΙΓΡΙΣ: Πεινάω.

ΜΙΚΡΗ ΤΙΓΡΙΣ: Κι εγώ.

(Από το βιβλίο «Σκηνές» του Ευθύμη Φιλίππου, εκδ. ΜΝΡ).

ΑΝΤΡΑΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΝΑΠΕ, μιλάει στο τηλέφωνο.

ΑΝΤΡΑΣ: Θα αργήσετε;

ΦΩΝΗ: Δεν ξέρω, βρέχει πολύ. Εκεί τι γίνεται;

ΑΝΤΡΑΣ: Τα γνωστά. Σπάνε την Αθήνα. Κάηκε το Αττικόν.

ΦΩΝΗ: …Έπεσε και ο πολυέλαιος;…

(Κυριακή βράδυ.)

ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΜΩΒ ΧΡΩΜΑΤΑ, απόγευμα, φθινόπωρο, Βόρεια Ελλάδα.

ΑΝΤΡΑΣ: Τι κάνεις εκεί, Μαρία;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κεντάω το εξώφυλλο του νέου σιντί. Σταυροβελονιά.

ΑΝΤΡΑΣ: Και τι χρώματα βάζεις;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Με ξέρεις τώρα. Το γκρι του κρυολογήματος με τη φωνή του Ed Harcourt, και μια παστίλια για το λαιμό με τις τρομπέτες του Erik Truffaz. Σκοτωμένο ροζ του χωρισμού ton sur tone με το «To the winter» του Brett Anderson, λίγο φλαμπέ κόκκινο με τα μπουζουκλερί του Gonjasufi. Φαζαρισμένο κίτρινο από σάπια φύλλα σε δρομάκι πάρκου της Αυστριακής Στυρίας, παχύρρευστο νορβηγικό γκρι-με-λίγο-αίμα-του-βιολιού από τον Moddi. Βραχνιασμένο γκρι και χρυσό του ουίσκι με το «Stormy weather» της Ivie Anderson, λερωμένο άσπρο του χιονιού σαν φιλί-snowballing από τον Divine Comedy. Σε αυτό το σημείο ανοίγω τα παράθυρα και μπαίνει ασημί παγωμένος αέρας με το «Wind in her hair» από τους (εϊτίλα) Motorama. Μετά βάζω μερικές βελονιές μελαγχολικό αστραπί και βροντί του Jay-Jay Johanson και της Sarah Worden, λίγο απελπισμένο μεταλλιζέ αυτοκτονί που βρήκα στο Νάσβιλ και το κλείνω με σταγόνες βροχής επάνω στο πιάνο του Volker Bertelmann. Σ΄αρέσει;

ΑΝΤΡΑΣ: Με ξέρεις τώρα. Σιχαίνομαι το καλοκαίρι.

(Η συλλογή «Under the weather» της Μαρίας Παρούση κυκλοφορεί από την Inner Ear).

ΑΝΤΡΑΣ ΣΕ ΛΕΥΚΟ ΚΑΝΑΠΕ, μιλάει στο τηλέφωνο.

ΦΩΝΗ: Γιατί μιλάς ψιθυριστά;

ΑΝΤΡΑΣ: Αποκοιμήθηκε η μικρή.

ΦΩΝΗ: Και γιατί μιλάς και ψιθυριστά και αγκομαχώντας;

ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί αποκοιμήθηκε πάνω στην κοιλιά μου.

ΦΩΝΗ: Βρήκε αρκούδο και άραξε το μωρό.

ΑΝΤΡΑΣ: Ζωγραφίζαμε.

ΦΩΝΗ: Τι ζωγραφίζατε;

ΑΝΤΡΑΣ: Έκανε όλους εμάς γύρω της, τράβηξε μία γραμμή και από κάτω έκανε όλους τους πεθαμένους της οικογένειας.

(Βράδυ, χειμώνας 2012).

ΒΙΕΝΝΗ, ΣΚΗΝΗ ΘΕΑΤΡΟΥ MUSEUMSQUARTIER HALLE E, ΒΡΑΔΥ.

Η σκηνή φωτίζεται μόνο από σειρές με φθηνά, πανηγυριώτικα λαμπάκια τσίρκου. Γύρω είναι στημένα τροχόσπιτα, καντίνες και εκδοτήρια εισιτηρίων για τα θεάματα του λούνα-παρκ. Μία κοπέλα, δύο γερμανοί στρατιώτες του μεσοπολέμου και ένας νάνος χορεύουν και κάνουν ταχυδακτυλουργίες. Στο βάθος ένα τσέλο, μία ντραμς και μπροστά στη μέση του πάλκου ένας άντρας με μπαντονεόν τραγουδάει σαν να προφητεύει το μέλλον:

MARTYN JACQUES: … Σε αυτό το πανηγύρι ο αρχηγός της μπάντας κυνηγάει το θήραμά του / καθώς η τραγική μας ιστορία ξετυλίγεται. / Κρυμμένος μέσα στις σκιές ο αρχηγός της μπάντας ξερογλείφεται / λαχταράει το κορμί σου, αυτό που κάνεις κουνώντας τους γοφούς σου. / Σε αυτό το πανηγύρι, πόσες ξετυλίγονται ιστορίες / για πόθους, αρετές, χαρά και αμαρτίες.

(Οι Tiger Lillies παρουσίασαν το (μισοτελειωμένο) έργο του Georg Buchner «Woyzeck» (η αποκτήνωση ενός ανθρώπου κάτω από την ιατρική και μιλιταριστική εξουσία), για λίγες παραστάσεις, το φθινόπωρο του 2011 στη Βιέννη. Η μουσική της παράστασης κυκλοφορεί από την Homebase-Records).

ΒΑΓΟΝΙ ΤΡΕΝΟΥ, ΒΡΑΔΥ.

Στο κάθισμα είναι ξαπλωμένη η Δούκισσα του Γουίνδσορ. Έχει βιαστεί βάναυσα και στην πλάτη της κάποιος έχει γράψει με πυρωμένο σίδερο τη λέξη: «Windsor». Ένας εύσωμος άντρας με καφέ τουίντ σακάκι και μονόκλ στέκεται δίπλα της όρθιος. Απέναντί του ένας νεαρός τον κοιτάζει. Έχουν και οι δύο το δεξί τους χέρι στο πιγούνι τους και προσπαθούν να διαλευκάνουν το μυστήριο.

(Από το βιβλίο «Σκηνές» του Ευθύμη Φιλίππου, εκδ. ΜΝΡ).

ΜΠΙΛΙΑΡΔΑΔΙΚΟ, ΒΡΑΔΥ.

Δύο άντρες, ο ένας γύρω στα 35 και ο άλλος γύρω στα 45, στέκονται μπροστά σε έναν πίνακα που απεικονίζει μία γυμνή, τριχωτή πλάτη. Έξω κάνει δυνατό κρύο.

ΑΝΤΡΑΣ 45: Στη σχολή εμείς αυτά τα κάναμε τρίχα-τρίχα με το ραπιντογκράφ.

(Η έκθεση με έργα του Ισπανού José Manuel Hortelano-Pi διοργανώνεται από τους Naff_Athina στην αίθουσα μπιλιάρδου Mondial, Μαυρομιχάλη 44. Διάρκεια μέχρι 19/2)

ΧΑΛΑΝΔΡΙ, PETITE FLEUR, ΒΡΑΔΥ.

Μέσα αριστερά, στο τέρμα δεξιά τραπεζάκι. Δύο γυναίκες, τρείς άντρες. Μπροστά τους έχουν αχνιστές κούπες σοκολάτας κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ακούγεται το «Cool struttin’» του Sonny Clark.

ΓΥΝΑΙΚΑ Α: Σε μιάμιση ώρα πετάω για Νέα Υόρκη. Διώξτε με.

ΣΟΦΙΑ Φ.: Κάτσε καλέ, προλαβαίνεις.

ΝΙΚΟΣ Φ.: Να φέρω άλλο ένα;

ΑΝΤΡΑΣ Β: Είδα το εξώφυλλο του Γλυκού για τη συλλογή. Πόσο άψογος; Μυρίζει σοκολάτα.

ΑΝΤΡΑΣ Γ: Ο Γλυκός είναι το χαμένο παιδί της Αμελί.

ΑΝΤΡΑΣ Β: Νοιώθω αγάπη εδώ μέσα. Μπορώ να κάτσω έτσι, σε αυτό το τραπεζάκι μέρες.

ΝΙΚΟΣ Φ.: Τότε θα έρθεις την Τετάρτη στο live jazz που κάνουμε;

ΑΝΤΡΑΣ Β: Αφού με ξέρεις. Δεν βγαίνω.

(Η συλλογή- ταυτότητα «Jazz Flirt – La musique du Petite Fleur» κυκλοφορεί από την ΕΜΙ. Το Petite Fleur βρίσκεται στην πλατεία Αγίου Νικολάου 2, στο Χαλάνδρι και στην Ομήρου 44, στο Κολωνάκι.)

ΑΝΤΡΑΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΝΑΠΕ, μιλάει στο τηλέφωνο.

ΦΩΝΗ (στα ιταλικά): Είναι ασφαλές να κυκλοφορείς έξω;

ΑΝΤΡΑΣ: Ναι. Μην ανησυχείς.

ΦΩΝΗ: Να προσέχεις, ε;

ΑΝΤΡΑΣ: Σήμερα το πρωί βρήκα ένα μισοκαμένο πόδι από κούκλα βιτρίνας πεταμένο στα σκουπίδια.

(Δευτέρα βράδυ.)

ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ, ΒΡΑΔΥ.

Ένας άντρας κρατάει ένα μπουκάλι ουίσκι και κάθεται στην άκρη ενός παιδικού κρεβατιού. Δίπλα του ξαπλωμένο είναι ένα παιδί 6 ετών, που κρατάει αγκαλιά ένα λούτρινο πίθηκο. Πάνω από το κρεβάτι είναι κολλημένη μία αφίσα με τους καταρράκτες του Νιαγάρα.

ΑΝΤΡΑΣ: Το χρυσό σπαθί είχε από τη μία πλευρά δύο ρουμπίνια και από την άλλη κάτι άλλα διαμάντια. Με αυτό τους έσφαξε όλους. Εκτός από το βασιλιά, που τον πυροβόλησε στην κοιλιά. Και μετά έκλεψε τα κοσμήματα του παλατιού και κατευθύνθηκε προς το δάσος με τους φοίνικες. Το δάσος με τους φοίνικες μάλλον ήταν πολύ παλιό, γιατί οι φοίνικες ήταν πολύ ψηλοί.

ΠΑΙΔΙ: Μπαμπά, νύσταξα. Καληνύχτα.

ΜΠΑΜΠΑΣ: Καληνύχτα.

(Από το βιβλίο «Σκηνές» του Ευθύμη Φιλίππου, εκδ. ΜΝΡ).

(Athens Voice, τ.379, 16.02.12)

Athens - Déjà vu 2011 (Μερικά πράγματα θα είναι για πάντα εκεί)

· Ραντεβού στα μάρμαρα του Αθήναιον, απογευματινή προβολή, Πέμπτη.

· Ένα κορίτσι με όμορφο προφίλ προσπαθεί να παρκάρει ένα Σμαρτ, στην Υμηττού. Αχ. Γαμώτο. Σόρι.

· Εσύ πάντα θα το λες Μπραζίλιαν.

· Ο Ζαν-Πιέρ και ο Αλέκος, σε τραπεζάκι, στο Μαγκαζέ.

· Χριστουγεννιάτικα ledάκια όλο το χρόνο, μόλις έχεις βγει από τα Notos Galleries.

· Το παλιό σπίτι της Μελίνας στην Αθηναίων Εφήβων.

· Η μυρωδιά του χαρτιού μόλις περνάς το κατώφλι στον Διονυσόπουλο της Πραξιτέλους.

· Τα τσιμέντα στο Γκάζι φαίνονται ροζ, βρώμικο.

· Ο Κανέλλος ή το παιδί του, να τρέχει ανάμεσα στους αναποδογυρισμένους κάδους της Ρήγα Φεραίου, στα Προπύλαια.

· Μελαγχολικοί οδηγοί. Το φλας του μπροστινού, τους φωτίζει ρυθμικά το πρόσωπο. Πορτοκαλί – σβήνει – πορτοκαλί – σβήνει – πορτοκαλί - σβήνει.

· Ο Σταμάτης Φασουλής τυλιγμένος το κασκόλ του, να βγαίνει από το θέατρο Χορν, μιάμιση τη νύχτα. Προχωράει αργά προς Βαλαωρίτου.

· Οι μάγειροι της Μεγάλης Βρετανίας κάνουν πεντάλεπτο τσιγάρο, όλοι με λευκές ποδιές, στα πεζούλια της Βουκουρεστίου, αργά το μεσημέρι.

· Το Φιξ. Στοιχειωμένο σαν κατσαρίδα σε γραφείο σε σελίδες του Κάφκα.

· Οι Pink Floyd σε όλες τις πιθανές στάσεις.

· Η ταμπέλα νέον του θεάτρου Αλίκη.

· Ο Βασανίζομαι. Όλοι έχουν βγάλει μία φωτογραφία δίπλα του, πια.

· Ένα κορίτσι ξαπλωμένο σε πεζούλι στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου κοιτάζει τον ουρανό. Δεν μπορείς να δεις τα μάτια της, πίσω από τα μαύρα της γυαλιά.

· Νύχτα Παρασκευής, μποτιλιάρισμα στα Σίδερα Χαλανδρίου. Από τα διπλανά παράθυρα ξεχύνονται αρώματα από μοντέρνες κολόνιες και ντουμάνια τσιγάρων.

· Μποτιλιάρισμα 4, χαράματα, στην Ιερά Οδό. Βγαίνοντας απ’ τις παρόδους, ψάχνεις στις μεθυσμένες φάτσες για παλιούς γνωστούς.

· Πούλμαν με Κύπριους, σαββατοκύριακο στην Αθήνα, ΓκόλντενΧόλ, Βίσση.

· Παιδάκια μασκέ στο Ζάππειο. Ό,τι και να τα έχουνε ντύσει, από πάνω θα φοράνε ένα ροζ πουπουλένιο μπουφάν. Για τα επόμενα διακόσιες χιλιάδες χρόνια.

· Πάντως τα γυφτάκια με τα λουλούδια είναι πια μελαγχολικά. Παλιά γελούσαν.

· Η Καριοφυλιά Καραμπέτη να κατεβαίνει προσεκτικά, σχεδόν γλιστρώντας, τη Δημοκρίτου.

· Όταν είσαι στην Κηφισίας, πάντα νομίζεις ότι στο τέρμα της θα έχει θάλασσα.

· Σκληρά ποτά σε τυχαία καφετέρια. Ό,τι να’ναι.

· Το μικρό σκουριασμένο πορτέλο κάτω από τους Άγιους Ισίδωρους που οδηγεί στη Μεσαία Γη; ή στο Τατόι; Ποτέ δεν έμαθες.

· Στανταράκι. Στη γωνία Σκουφά με Ομήρου, συναντάς κάποιον ηθοποιό από την φράξια Παπακαλιάτη.

· Περνώντας από την Αμερικής, στην είσοδο της Τράπεζας Πειραιώς, πάντα, ασυναίσθητα, ρίχνεις ένα βλέμμα πίσω από την τζαμαρία στο γλυπτό του Μποτέρο.

· Και πάντα τα καταθλιπτικά κτίρια της Αθήνας θα τα αποκαλείς «επιρροών Μπάουχάους», ελπίζοντας να ανακαλύψεις την industrial ψυχή σου σε αυτά.

· Η μηχανή του Άλκη έξω από το Κάππα.

· Οι γραβάτες του Παγώνη.

· Τα τρυπημένα με μικρούς χρυσούς κρίκους αυτιά στις κοντοκουρεμένες Βουλγάρες κυρίες, μέσα στα λεωφορεία.

· Μία στυλίστρια, πάντα θα περπατάει βιαστική στο Κολωνάκι, φορτωμένη σακούλες. Θα δουλεύει σε πρωινάδικο και θα δίνει επί πληρωμή κουτσομπολιά στις κίτρινες φυλλάδες. Στο Ντα Κάπο θα συναντάει τουλάχιστον δυόμιση γνωστούς ανά σακούλα.

· Η ατέλειωτα χεσμένη πλατεία Κοτζιά.

· Τα στένσιλ της Madonna. Ρυάκια μπογιάς κυλούν σαν ιδρώτας και αίμα πάνω στα μαρμαρένια μούτρα της.

· Οι Ισπανοί γκραφιτάδες στο Αμαξοστάσιο του Κεραμικού και στον σταθμό της Λιοσίων. Έγχρωμα splash, αραβουργήματα στο γκρίζο. Οι Έλληνες ζωγραφίζουν μόνο την υπογραφή τους.

· Η Σοφοκλέους, όταν μυρίζει τυρόπιτες.

· Γυναικοπαρέες έξω από το Λαμπέτη, Τετάρτη απόγευμα, σεμνές.

· Ο Θανάσης Μήνας, Σάββατο πρωί, στο Κόκκοι της Ασκληπιού. Καπνίζοντας σελίδες του βιβλίου της Patti Smith.

· Η καβάτζα-κάτω, πίσω από τις πεζούλες στους Αγίους Θεοδώρους.

· Πουτανάκια με piercing στη γλώσσα, s/m γκοθάκια, Μοναστηράκι, στα στενά.

· Ο Στέλιος Παρλιάρος στον Βερόπουλο της Σούτσου, Σάββατο απόγευμα, βιαστικός.

· Η Μανίνα Ζουμπουλάκη έξω από το MG μ’ ένα ποτό στο χέρι, Σάββατο μεσάνυχτα, ψύχραιμη.

· Το γκουπ. Σκάνε με πάταγο και βογκητό τα δέματα με τις δεμένες κυριακάτικες στα καρώ πλακάκια, χρώμα σάπιο μήλο, Σάββατο 9 το βράδυ, ώρα να γυρίσεις σπίτι λοιπόν.

· Η κυρία Λουκά, bag lady πιά. Φωνάζει μόνη της στα απέναντι πεζοδρόμια της Σταδίου.

· Πάντα σκέφτεσαι ότι χρειάζεσαι καινούργια βαλίτσα, διασχίζοντας την Στοά Πεσματζόγλου. Ή, τέλος πάντων, επειγόντως ταξίδι.

· Ο μουσάτος με τη γραβάτα στο γκισέ της Εθνικής. Αν βγάλει τη γραβάτα ίσως να θυμηθείς από πού άραγε τον θυμάσαι.

· Το κατσαρολάδικο της Ευριπίδου. Ακόμα πιστεύεις ότι κάποτε θα χρειαστεί να μαγειρέψεις σε μαρμίτα, για το μεγαλύτερο πάρτι της ζωής σου.

· Δέκα το πρωί, προφυλαγμένος από όλο τον πλανήτη πίσω από τους μουσαμάδες της Λυκόβρυσης, διαβάζεις τα προχτεσινά μεθυσμένα SMS που έστειλες σε όλο τον πλανήτη. Παραγγέλνεις και δεύτερο espresso dopio.

· Οι καρέκλες στο καφενείο του Εθνικού Κήπου. Νομίζεις ότι είναι οι ίδιες, διαλεγμένες μία μία από την Αμαλία του Όθωνος, οι ορίτζιναλ.

· Βράδια στο Half Note ακούγοντας τα blues. Σκέφτεσαι το Πρώτο Νεκροταφείο, απέναντι. Κάνεις νοερά βόλτες στις αλέες του.

· Το Cine Τιτάνια είναι το πιο παράνομο ραντεβού της Αθήνας.

· Στο Ταχυδρομείο στα Χαυτεία πάντα έχεις την αίσθηση ότι τελειώνεις γρήγορα.

· Στα Ταχυδρομείο στη Σόλωνος πάντα έχεις την αίσθηση ότι δεν είναι Ταχυδρομείο. Ότι είναι εκεί προσωρινά και σε λίγο θα μπει μέσα η Γιώτα η Powder και θα μας διώξει όλους.

· Στην διασταύρωση Ακαδημίας και Σίνα, πάντα νομίζεις ότι βλέπεις τον Μπάμπη του Jazz-Rock με τις κιτρινόμαυρες σακούλες –και λίγο κόκκινο- στα χέρια.

· Η Ρίκα Διαλυνά στη Βαλαωρίτου.

· Ice cream soda στο Λυχνάρι, στον Πύργο Αθηνών. Καφέ τραπεζομάντηλα.

· Πάντα θα περνάς από τη Διδότου και θα ρίχνεις μία απογοητευμένη ματιά στην προτομή της Λαμπέτη.

· Πάντα θα ξεπροβάλλει μπροστά σου, σε παλιά βιβλιοπωλεία, κάποιο παλιό τεύχος της Βαβέλ.

· Η μπάντα των Ινδιάνων στην πλατεία, στο Μοναστηράκι. Αθήνα – Άνδεις σε πέντε λεπτά, εδώ και είκοσι χρόνια.

· Ελαφρύ μπραζίλιαν hideway στον Κίτρινο Σκίουρο, στις παρυφές των Ιλισσίων, γειτονιά του παλαιού ελληνικού κινηματογράφου και των αποθηκευμένων αναμνήσεων ‘80ς.

· Οι μπάτσοι έξω από τον Νάκα, Μαυρομιχάλη και Ναυαρίνου. Ο παππούς με τα φρούτα δεν παρκάρει πια εκεί.

· Γρανίτα στο ξύλινο μπαρ του θεάτρου Ολύμπια, Τετάρτη απόγευμα, λίγο πριν αρχίσει η Τραβιάτα. Το παλτό διπλωμένο, στον αγκώνα σου. Αρώματα πούδρας Tokalon.

· Το αγχωτικό πεζοδρόμιο στο κατώφλι του Gagarin.

· Η ροζ βέσπα στη βιτρίνα της Piaggio στην Πειραιώς. Είναι πάντα εκεί, και από πάνω της βλέπεις μία ταμπέλα νέον να αναβοσβήνει: Bugiardo. Bugiardo. Bugiardo.

· Θέλεις να σπάσεις, να βρίσεις, να καταπιείς χαλίκια, γαμιέται ο Δίας από τα νεύρα σου, κάνεις τυφλό, δολοφονικό ζάπινγκ. Πέφτεις στο “Κωνσταντίνου και Ελένης”, στον Αντένα. Κλαις με λυγμούς.

· Γάμος στη Σκουφά, στον Άη Διονύση, Σάββατο απόγευμα, σαν να μην υπάρχει αύριο. Κάν’τε πιο ‘κει μαντάμ, σόρι.

· Ατενίζοντας τις σκαλωσιές στη Μητρόπολη Αθηνών. Προσπαθώντας να βρεις την κρυμμένη γοητεία της λινάτσας που αργοσαλεύει, στο μόνιμο ανοιξιάτικο breeze της πλατείας, αναδεικνύοντας την διακριτική πορφύρα των ριντώ της εισόδου. Δεν την βρίσκεις παρόλ’ αυτά.

· Ταξιτζής κατουράει, πλάτη, τον βράχο στην αρχή του δρόμου που ανεβάζει επάνω, στο θέατρο Λυκαβηττού.

· Ο Κωνσταντίνος Βήτα στο ίδιο πλάνο με την προτομή της Μελίνας, Αμαλίας, κίτρινα φύλλα στο πεζοδρόμιο.

· Συγγρού. Είτε ντίσκο, είτε στριπτιτζάδικο, θα είναι πάντα η Μπαρμπαρέλα.

· Νύχτα, καθημερινή, Galaxy Hilton. Συγγνώμη, αν δεν σας πειράζει θα βγω για λίγο έξω. Τραβάς για το τέρμα της ταράτσας, πλώρη, κόκπιτ, σημείο φυγής, εδώ φυσάει λίγο, είναι ωραία.

· Τα κάστανα στις γωνίες. Έστω κι αν δεν θα χειμωνιάσει ποτέ ξανά.

· Παρέες από μεγαλομπεμπέκες Πάτυ που περνάνε γκρουπαριστές, ουρλιάζοντας, λάμψεις από σιδεράκια και φούξια κινητά, αφήνουν πίσω τους ένα κουρνιαχτό από μυρωδιά παλιάς Κλεραζίλ, της μπεζ που ξεραινόταν.

· Είδα τον Βέγγο με ποδιά και έναν δίσκο καφενείου να τρέχει στην Κάνιγγος. Μπήκε στο Μέγαρον Έβδομης Τέχνης. Τον ακολούθησα. Στο ασανσέρ είδα τον Γεώργα. Μου χάρισε μία αφίσα με λεσβίες βρυκόλακες με διάφανα νυχτικά.

· 7 το πρωί, έξω από το Τέσσερα, ο Τάκης – πάντα με μακρύ, γκρίζο μαλλί. Έχω χάσει 3 ζευγάρια μαύρα γυαλιά εκεί μέσα, και αρκετούς φίλους, φίλε.

· Ακόμα καπνίζουν χασίσι στις συναυλίες, ρε συ.

· Ξεχασμένες ταινίες σε προβολές για 9 άτομα στην Ανδόρα, στον Ερυθρό.

· Τελευταία σου ευκαιρία να το προλάβεις: Ααβόρα.

· Πάντα χάνεσαι στις αδιέξοδες αυλές και τις καβατζωτές εσοχές, νύχτα στα Αναφιώτικα. Θα είναι το ωραιότερο νησί της Αθήνας, για πάντα.

· Μαρκίζες σε σκυλάδικα από κόντρα-πλακέ στον Κορυδαλλό. Ονόματα από παλιά ΜπιγκΜπράδερ εξαργυρώνουν το αμάρτημα της μητρός τους σε πριβέ καμαρίνια.

· Η Μυρτώ στου Μαζωνάκη, να μιλάει στο κινητό της.

· Έξω από το Μέγαρο, βγαίνοντας ο κόσμος, νομίζεις ότι είδες τη μάνα σου, μέσα από το ταξί.

· Τα βουλκανιζατέρ της Μιχαλακοπούλου, τέρμα, forever εκεί.

· Ντάνκιν Ντόνατς στη Γλυφάδα. Κουτί 16άρι για το σπίτι. Πασαλείφτηκες, μαλάκα.

· Στις εννιά το βράδυ, στα παρτέρια του Ευαγγελισμού. Νεαροί με πουλόβερ στους ώμους, βγάζουν βόλτα για τσίσα τον σκύλο τους που, συνήθως, του έχουν δώσει όνομα από το επίσημο χριστιανικό εορτολόγιο.

· Κυριακή μεσημέρι, Τερκενλής Χαλανδρίου. Μπαμπάδες με φόρμες και τα αλάρμ αναμμένα.

· Οι κατατονικές μου φίλες σε καναπέδες, σε ταράτσες.

· Ζαλισμένος υπέροχα, 6 το απόγευμα Σαββάτου, βγαίνεις από το Rock & Roll και ρολάρεις την Λουκιανού μέχρι να σε βγάλει στο ποτάμι της Ρηγίλλης. Στο Ζάππειο θυμάσαι ότι έχεις παρκάρει στην Πατριάρχου Ιωακείμ.

· Η είσοδος του εστιατορίου Ιντεάλ.

· Παντοτινό freeze frame. Τα σκαλιά στο τέρμα της Φωκυλίδου. Μικρά σιωπηλά πεζούλια στρωμένα κοφτές ανάσες, κάτω από ακούρευτες φυλλωσιές.

· Τέρμα Σίνα, γυναίκες a la Brigitte Fontaine, σύριζα στους τοίχους του Ινστιτούτου.

· Ο Πανούτσος κατεβαίνει από τη μηχανή, Μαβίλη, μέσα στο χαμό.

· Το Σεσουάρ για Δολοφόνους.

· Τα Ιπτάμενα Σουτιέν στις βιτρίνες της Αιόλου.

· Τα γυμναστήρια των Αμπελοκήπων, Σάββατο απόγευμα, τζούντο στη Σεβαστουπόλεως.

· Η Αθήνα με παντοτινό φόντο τον θλιβερό, ξεκοιλιασμένο, απότιστο Υμηττό.

· Νέο τεύχος. Τετάρτη βράδυ. Το κόκκινο φορτηγάκι της Athens Voice ξεφορτώνει τις ντάνες.

(AthensVoice, τ.331, 27.01.11)

Κατέβασε τις μουσικές του Panikoval500 --> εδώ

H κασέτα των Χριστουγέννων

Σου έφτιαξα μία κασέτα στο κλίμα των ημερών: καταθλιπτικό γκλαμ. Κατέβασέ τα όλα. Merry Christmas, bitch!

La Cantique de Noël - Röyksopp: Ένα σύμπαν από νιφάδες που τρεμοπαίζουν σαν χαλασμένο theremin. Παλιό παραδοσιακό τραγουδάκι, το έλεγαν στα σχολεία τον περασμένο αιώνα. Μία άρπα, ένας υπολογιστής και μία καρδιά από κρύσταλλο. (tiny.cc/syf6z)

That Was The Worst Christmas Ever! - Sufjan Stevens: Το αγαπημένο eye candy της αθηναϊκής χιψτερίας για το 2010. Οι διάσημες χριστουγεννιάτικες μπαλάντες του είναι τόσο low-folk που σέρνονται στο πάτωμα. Ευτυχώς, όλο το δράμα είναι γκομενικό και δεν αφορά τον i-Βασίλη. (tiny.cc/98n5j)

Vieni a vivere - Dente: Για τη νέα χρονιά «έλα να ζήσεις μαζί μου, θα κάνουμε 120 παιδιά και θα δώσουμε σε όλα παράξενα ονόματα». Πρώτον: είναι στα ιταλικά. Δεύτερον: έχει παιδική χορωδία. Τρίτον: έχει μία θεϊκή παύση που σου ραγίζει τους δακρυγόνους. (tiny.cc/xxkyy)

Stay Another Day - Maps: Διασκευή παλιού κομματιού των East 17. Ο τύπος λέει το εμπνεύστηκε καταχείμωνο, οδηγώντας, έχοντας σβερκώσει 12 Ες. Το μόνο που τον έσωσε από βέβαιο θάνατο ήταν ένα θερμοσάμθινγκ τζάκετ που φορούσε. Το ακούς και νιώθεις σιγά σιγά να παγώνει το αίμα σου, είναι μαγικό σου λέω. Φά’ το. (tiny.cc/s3wkx)

We Dress Up Like Snowmen - The Wave Pictures: Κλασικό χριστουγεννιάτικο indie που πανκο-ποπίζει, έχει πλάκα, δεν καταλαβαίνεις γρι τι λέει αλλά στο τέλος χορεύουν όλοι μαζί στο χιόνι κοροϊδεύοντας κάποιον Ντέιβιντ, «ο Ντέιβιντ είναι τέρας, νια-νια-νια». Ποιος δεν τα ’χει ζήσει; (tiny.cc/bjczu)

Wonderful Christmas Time - Hold Your Horse Is: Τρεις πιτσιρικάδες Άγγλοι διασκευάζουν στο τυπικό έξτρα-fun, πανκο-ποπ στιλ το χριστουγεννιάτικο κλάσικ του Paul McCartney, μετά πάνε στην pub, μεθάνε, ξερνάνε πάνω σε μία γκόμενα, κατουράνε στη γωνία και μέχρι τις 10 και μισή έχουν λιποθυμήσει. Το επόμενο πιο british πράγμα που μπορώ να σκεφτώ είναι το Φαληράκι της Ρόδου. (tiny.cc/gtotc)

Splitting Up Christmas - Kevin Devine: Γλυκανάλατο indie με ακουστική κιθάρα, από αυτά που ντρέπεσαι αλλά σ’ αρέσουν. Ο τύπος πρέπει μάλλον να φοράει ζακάρ πουλόβερ με τάρανδους, τραγουδώντας το. Ευτυχώς ξέρεις ότι είναι μπάκουρας και σώζεται κάπως. Ενδιαφέροντες ήχοι στο βάθος, μάλλον από τις σωληνώσεις. (tiny.cc/8pxjd)

A Glimpse of Stocking - Saint Etienne: Ολόκληρο άλμπουμ από το αγαπημένο τρίο, 15 χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια παλιά και καινούργια, λίγο λυπημένα ή εντελώς χαζά. Κουδουνίζουν σαν παγάκια, κάνουν ποπ σαν ποπκόρν μέσα στο μικροκυμάτων, κάνουν γρρρ-γρρ σαν DVD player που ξεκινάει. Ξυπνάς και είναι 1990. (tiny.cc/7x3qk)

Christmas Special - The Boy Least Likely To: Πρώτη φορά ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια να μοιάζουν καλοκαιρινά. Άλμπουμ με 11 κομμάτια, κουδουνάκια, γαϊδουράκια, χιονονιφάδες, ανύπαντρους γονείς και ένα στο οποίο οι δύο Wham! συναντιούνται μετά από χρόνια σε ένα μπαρ και περνάνε μαζί τα Χριστούγεννα. Τι γλυκό! (tiny.cc/bf8sz)

The Bad Wife - Julie Christmas: Σκέψου ένα ξωτικό με προβλήματα διαχείρισης θυμού, μέσα σε ένα σπιτάκι από χριστουγεννιάτικη πουτίγκα, να τα έχει πάρει στην κράνα και με την κιθάρα του να ουρλιάζει «Θα σας γαμήσω όλους - Μη μου φύγεις μωρό μου - Αποκεφαλισμένα γεράκια - Όλα είναι πράσινα», με φωνή Μπγιορκ. Για ένα διαφορετικό ρεβεγιόν. (tiny.cc/wcpl9)

A Christmas Gift for You - Various: Κυκλοφορία της ετικέτας MoshiMoshi με 6 νέα γκρουπ που ερμηνεύουν παλιά χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια με το γνώριμο ύφος της ανεξάρτητης σκηνής: κιθάρες, γκομπιούτερς, βελούδινους ακκισμούς και φωνές μεγαλομπεμπέκας. Καλό για το αυτοκίνητο. (tiny.cc/o6soz)

Last Christmas - I Like Trains: Συγκινητική, αργόσυρτη προσπάθεια να αποδώσουν το κλασικό εορτο-χιτ των Wham! με σοβαροφάνεια, ώριμη διάθεση και καμπανάκια. Καταλήγουν να ακούγονται σαν στεναχωρημένη 17χρονη αδερφή που έχει καπνίσει τρία πακέτα τσιγάρα. Τέλειο. (tiny.cc/yqren)

Merry Christmas - Thunderskank & Tru Fix: Καρτουνίστικο κατασκεύασμα με θραύσματα και samples από το μουσικό θέμα του John Williams για το “Home Alone”, με dubstep γδούπους και συρσίματα. Καλό για να κλείσει το πάρτι. Έχει και την ατάκα “Merry Christmas filthy animal”. (tiny.cc/4ss6y)

(AthensVoice, Xmas Guide 2010)

ΠανικοβάλPodcast->εδώ

Ο Ρόκο και τ' αδέρφια του

• Ο Στέφανος Ρόκος ζωγραφίζει σαν να κάνει τραγούδια. Ή, για να το πω αλλιώς, ο καλύτερος ακροατής ενός άλμπουμ είναι ένας ζωγράφος. Δεν το συζητώ. Είναι ιδανική συνθήκη για να εισχωρούν τα τραγούδια στα χρώματα και στα αυτιά, ενώ φορτίζονται κι εκείνα με τις ιστορίες των έργων, με τα ακρυλικά χρώματα λερωμένα στην άκρη της μύτης του καλλιτέχνη και λίγο επάνω στο μούσι του.

• Ο Στέφανος Ρόκος έδωσε τα έργα της νέας του συλλογής «Τρόμος και Ρομάντζο σε Έναν Άλλο Πλανήτη» σε φίλους του, έλληνες και ξένους μουσικούς, και τους ζήτησε να γράψουν τραγούδια και μουσικές – το ηχητικό φόντο της έκθεσης που εγκαινιάζεται στις 15 του μήνα. Ο κατάλογος της έκθεσης είναι ένα cd σε λίγα αντίτυπα, με την πιο όμορφη συλλογή τραγουδιών που άκουσα φέτος. Ελάτε μαζί μου, θα τα ακούσουμε ένα-ένα:
  
  Zita Swoon – «Horror & Romance on Another Planet, Multicoloured & Intriguing» Φυλή από γκλομπαλίστες ποικίλων επιρροών, από τύμπανα μέχρι γραφικές τέχνες, συναντιούνται σε μπαρ στην Αμβέρσα. Mπλέκουν ταξιδιωτικές εμπειρίες με πινέλα, μουσικά όργανα με ποτά και νερομπογιές και τα μεταφέρουν σε μουσικές παραστάσεις που δεν συμβαίνουν σε ένα μόνο νοητικό επίπεδο, αλλά σε πολλές σκηνές ταυτόχρονα. Για τον Ρόκο έγραψαν ένα κομμάτι που θα μπορούσε να έχει και τον τίτλο «Στάσου! Μύγδαλα από Έναν Άλλο Πλανήτη!».
  
  Μανώλης Αγγελάκης – «Steven’s Dream». Ένα αληθινό Σκυλί του Surf, παλιόσκυλο του ροκ, στην κόψη της αλλαγής των εποχών. Έχει ζήσει τη χειροποίητη Ροκενρολαρία και την ψηφιακή της μετάλλαξη και τώρα σερφάρει σαν θηρίο (με Ta Thiria του) επάνω σε ένα σκοτεινό όνειρο του Ρόκου – διαλέγω να είναι το έργο «Εικόνες Άκρατου Ρομαντισμού 5» όπου τα πρόσωπα μίας λαϊκής κομπανίας επάνω σε πάλκο, εκρήγνυνται δημιουργώντας φυτά, δορυφόρους και σκέψεις.
  
  The Last Drive – «Love and Terror».Δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο ιδανικός τίτλος από αυτόν, για τους Έφηβους Λυκάνθρωπους που ψυχομπιλίζουν σαν τις παλιές, καλές εποχές, βαράνε και πετάνε, με το υπέροχο terror-echo-εφέ στα φωνητικά και ένα πράσινο, γλοιώδες, ερωτευμένο blob που βγήκε από τη λίμνη και τους κυνηγάει. Ρόκο-ν.
  
  Bobby Conn – «Heaven». Ο τύπος είναι Σικαγιώτης κι έχει ένα υπερθεαματικό punk παρελθόν, συναυλίες με πύργους από στρόμπο που έμειναν γνωστοί σαν «Οι Στύλοι του Φόβου». Γαμάτο. Για τον Ρόκκο έγραψε ένα κομμάτι που ξεκινάει σαν γλυκό 80ς μπητάκι και κορυφώνεται σε κομψή, αιθέρια, ηλεκτρική υστερία. Στο ηλεκτρικό βιολί η σύζυγός του, Μόνικα Μπουμπού (ρησπέκτ για το όνομα).
  
  Interstellar Overdrive – «Atención Gringo». Το 2005 είχαν ηχογραφήσει και πάλι το «Θόρυβος και Χρήσιμα Αντικείμενα» για την έκθεση του Στέφανου Ρόκου στο Αγκάθι. Φέτος συμμετέχουν με ένα ηλεκτρικό / ακουστικό κομμάτι, αγχωτικό και τρυφερό, με ψιθύρους, θραύσματα από ξεκούρδιστο γιουκαλίλι, σαντούρι στο sampler, σκουπιδοτενεκέδες και χαμογελαστές ανάσες κοριτσιών – σαν αυτά τα γονατιστά επάνω σε κρεβάτια που ζωγραφίζει ο Ρόκος.
  
  Nunee & The Sad Beeds – «Serena».Κρυφό χιούμορ και ηλεκτρισμένη, θαμπή ηδονή (στο μυαλό μου το συνδυάζω με τους άντρες με τα κυάλια στις κουνιστές, σέξι πολυθρόνες που παίρνουν μάτι κορίτσια και τηλέφωνα, στην τριλογία «Στιγμές Αναπάντεχης Διαύγειας» του Ρόκου). Ο Νούνι και οι Θλιμένες Χάντρες είναι πολύ δικοί μας.
  
  Φοίβος Δεληβοριάς – «Αμφιβάλλεις». Μία long-term σχέση (ο Ρόκος έχει ζωγραφίσει εξώφυλλα για τον Φοίβο) που συνεχίζεται με ένα κομμάτι σαν ύμνο στην κάμερα του υπολογιστή. Πανέμορφο sound design, η φιλική φωνή του Φοίβου, τα καθαρά του άλφα και σίγμα, η συγκινητική του λεπτομέρεια στις λέξεις και ένας στίχος που με έχει στοιχειώσει: «…εσύ αριστούργημα, εσύ, μόνη, το μέηκ-απ να βγάζεις». Στο 1.40.
  
  Sigmatropic – «Heartbroken in a Broken Planet». Άλλο ένα «νοοτρόπικ» χαϊκού από τη μπάντα που γουστάρει να φτιάχνει ψυχεδέλεια, να την οδηγεί στην κορύφωση κι εκεί, αμέσως να τη σταματάει απότομα (edging), χρησιμοποιώντας για φρένο την τέλεια, κιθαριστική ροκ ψυχή της. Οι Ραγισμένες Καρδιές σε όλο τον γαλαξία, τους στέλνουν συντροφικό χαιρετισμό.
  
  Rudy Trouvé – «Tracking Down Memories».Άλλος ένας από τη βέλγικη παρέα του Στέφανου Ρόκου. Ο Rudy είναι επιφυλακτικός με τους υπολογιστές και το κομμάτι του, σαν συνοδεία του πίνακα «Αναμνηστική Φωτογραφία 1» θυμίζει αποδομημένο, ήσυχο καρτούν που αναζητάει στέγη μέσα σε σκηνικό γεμάτο muted, άφωνες πληροφορίες – καταιγισμό, στο κέντρο της πόλης.

Αναμνηστική φωτογραφία 1». Κάπου μέσα εδώ υπάρχει ο Nick Cave. Μπορείς να τον βρεις;

Αρλέτα – «Ωροσκόπιο». «Δεν υπάρχει ζωή στον Άρη, δεν υπάρχουν μετα θάνατον λεφτά.» Ο Φοίβος της έγραψε ένα ιδανικό, για τη θαλπωρή του κυνισμού της, κομμάτι. «Δεν υπάρχει ρομάντζο ή τρόμος, δεν μας έμεινε άλλο σινεμά». Η Αρλέτα είναι η Έλληνας Antony.

Beautiful People ft. Carla Torgerson – «Cat from the Rain». Και τώρα είσαι στη Φινλανδία. Όμορφοι Άνθρωποι μαζί σου, φοράτε μαλακά βαμβακερά ρούχα, μασάτε καναβούρι, βιολιά, αρμόνικες, κιθάρες, φλάουτα, ο ήχος από τα πέλματα στο γρασίδι καθώς τρέχετε στα λιβάδια και η φωνή της Κάρλα, των Walkabouts, δείχνουν ότι υπάρχει φολκ και στον Άλλο Πλανήτη.

Κόρε.Ύδρο. – «Σ’ Έναν Άλλο Πλανήτη».Άλλος ένας οργιαστικός λυρισμός, από τη μπάντα που έβαλε το «ιερό» στο «ηδυπαθές». Λίγο εξωφρενικό, λίγο μπλουζ σε πάρτι, με σινεματική απογείωση και πλήρη, ευδαιμονικό πεσιμισμό. Pure Ydro. Το δίνουν και τζάμπα στο http://tiny.cc/j768o

Bokomolech – «Stitches».Δύο λεπτά ξέσκισμα. Εξ’ου και τα stitches.

Maxon Blewitt – «Horror & Romance on Another Planet». Ακαταμάχητο σύμπαν ηλεκτρικής ελαφρότητας, γεμάτο ιστορίες. Το κομμάτι για την έκθεση του Σ.Ρόκου είναι μία διήγηση με διαστημικά πλοπς, τριγμούς, κατατονικά φωνητικά, chorus διαστημικής disco, μετρονόμο με λόξυγκα και μία ΠΟΛΥ ΛΑΘΟΣ νύχτα σεξ.

S.W.A.N. – «Horreur et Romance». Βέλγος – David Bovée, με τροπική καταιγίδα στον εγκέφαλο, ανάμεσα στο Μαρόκο, το Κόνγκο, τον Αρκτικό Κύκλο και κανένα κολόμπαρο με bots, ποιος ξέρει που, ας πούμε στις Βρυξέλλες. Κολλητικό electro-pop με ανάμνηση ρομαντικής, ρυθμικής zouk και φωνητικά «αεροσυνοδού», προσδεθείτε.

Piney Gir – «This is Romance». Αμερικανο-λονδρέζικο κορίτσι με ντινγκ-ντανγκ-ντονγκ προσωπικότητα, παίζει τα νανουρίσματα του Άλλου Πλανήτη σαν χρωματιστά maroons στα χέρια της. Ή το «Que Sera Sera» σε διαστημική χαβάγια. Θα την δούμε και live στο πάρτι των εγκαινίων της έκθεσης.

The Fiery Furnaces – «Another Romance on Planet Horror». Οκτάλεπτο video game με συναισθήματα, αναμνήσεις και παλιά μηχανήματα. Το θες για υπηρέτη σου.

Krista Muir – «Between Atoms». Ίντυ-γκερλ από τον Καναδά, ντύνεται «η Χάιντι συναντάει την Μπαρμπαρέλα», λατρεύει τον Pee Wee Herman, της ζωγράφισε εξώφυλλο ο Ρόκος κι εκείνη του έγραψε ένα κομμάτι που επιστρέφει την αγάπη στη Γη, με τον ιπτάμενο δίσκο της.

Info: Εγκαίνια έκθεσης & παρουσίαση του cd, Δευτέρα 15/11, ώρα 8 μμ στην αίθουσα τέχνης Αγκάθι (Μηθύμνης 12 & Επτανήσου, πλ.Αμερικής), σε συνεργασία με τον Κορμοράνο. (Διάρκεια έκθεσης, μέχρι 10/12). Afterparty στο ΤΩΡΑ Κ44 (Κων/πόλεως 44, Γκάζι) – Ελεύθερη είσοδος – Live της Piney Gir και της μπάντας της.

(Ακούστε τα κομμάτια της συλλογής στο Panikoval Podcast - Athens Voice, τ.323, 11.11.10)