Σκηνές

Έργα του José Manuel Hortelano-Pi από την έκθεση στο μπιλιαρδάδικο της Μαυρομιχάλη

------------------------------
ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ, ΠΡΩΙ.

Μία μικρή τίγρις και μία μεγάλη τίγρις είναι ξαπλωμένες σε ένα βράχο μέσα σε ένα κλουβί. Ένας άντρας και ένα παιδί τις κοιτάζουν. Ο άντρας σηκώνει το παιδί στους ώμους του.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΙΓΡΙΣ: Πεινάω.

ΜΙΚΡΗ ΤΙΓΡΙΣ: Κι εγώ.

(Από το βιβλίο «Σκηνές» του Ευθύμη Φιλίππου, εκδ. ΜΝΡ).

ΑΝΤΡΑΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΝΑΠΕ, μιλάει στο τηλέφωνο.

ΑΝΤΡΑΣ: Θα αργήσετε;

ΦΩΝΗ: Δεν ξέρω, βρέχει πολύ. Εκεί τι γίνεται;

ΑΝΤΡΑΣ: Τα γνωστά. Σπάνε την Αθήνα. Κάηκε το Αττικόν.

ΦΩΝΗ: …Έπεσε και ο πολυέλαιος;…

(Κυριακή βράδυ.)

ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΜΩΒ ΧΡΩΜΑΤΑ, απόγευμα, φθινόπωρο, Βόρεια Ελλάδα.

ΑΝΤΡΑΣ: Τι κάνεις εκεί, Μαρία;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κεντάω το εξώφυλλο του νέου σιντί. Σταυροβελονιά.

ΑΝΤΡΑΣ: Και τι χρώματα βάζεις;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Με ξέρεις τώρα. Το γκρι του κρυολογήματος με τη φωνή του Ed Harcourt, και μια παστίλια για το λαιμό με τις τρομπέτες του Erik Truffaz. Σκοτωμένο ροζ του χωρισμού ton sur tone με το «To the winter» του Brett Anderson, λίγο φλαμπέ κόκκινο με τα μπουζουκλερί του Gonjasufi. Φαζαρισμένο κίτρινο από σάπια φύλλα σε δρομάκι πάρκου της Αυστριακής Στυρίας, παχύρρευστο νορβηγικό γκρι-με-λίγο-αίμα-του-βιολιού από τον Moddi. Βραχνιασμένο γκρι και χρυσό του ουίσκι με το «Stormy weather» της Ivie Anderson, λερωμένο άσπρο του χιονιού σαν φιλί-snowballing από τον Divine Comedy. Σε αυτό το σημείο ανοίγω τα παράθυρα και μπαίνει ασημί παγωμένος αέρας με το «Wind in her hair» από τους (εϊτίλα) Motorama. Μετά βάζω μερικές βελονιές μελαγχολικό αστραπί και βροντί του Jay-Jay Johanson και της Sarah Worden, λίγο απελπισμένο μεταλλιζέ αυτοκτονί που βρήκα στο Νάσβιλ και το κλείνω με σταγόνες βροχής επάνω στο πιάνο του Volker Bertelmann. Σ΄αρέσει;

ΑΝΤΡΑΣ: Με ξέρεις τώρα. Σιχαίνομαι το καλοκαίρι.

(Η συλλογή «Under the weather» της Μαρίας Παρούση κυκλοφορεί από την Inner Ear).

ΑΝΤΡΑΣ ΣΕ ΛΕΥΚΟ ΚΑΝΑΠΕ, μιλάει στο τηλέφωνο.

ΦΩΝΗ: Γιατί μιλάς ψιθυριστά;

ΑΝΤΡΑΣ: Αποκοιμήθηκε η μικρή.

ΦΩΝΗ: Και γιατί μιλάς και ψιθυριστά και αγκομαχώντας;

ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί αποκοιμήθηκε πάνω στην κοιλιά μου.

ΦΩΝΗ: Βρήκε αρκούδο και άραξε το μωρό.

ΑΝΤΡΑΣ: Ζωγραφίζαμε.

ΦΩΝΗ: Τι ζωγραφίζατε;

ΑΝΤΡΑΣ: Έκανε όλους εμάς γύρω της, τράβηξε μία γραμμή και από κάτω έκανε όλους τους πεθαμένους της οικογένειας.

(Βράδυ, χειμώνας 2012).

ΒΙΕΝΝΗ, ΣΚΗΝΗ ΘΕΑΤΡΟΥ MUSEUMSQUARTIER HALLE E, ΒΡΑΔΥ.

Η σκηνή φωτίζεται μόνο από σειρές με φθηνά, πανηγυριώτικα λαμπάκια τσίρκου. Γύρω είναι στημένα τροχόσπιτα, καντίνες και εκδοτήρια εισιτηρίων για τα θεάματα του λούνα-παρκ. Μία κοπέλα, δύο γερμανοί στρατιώτες του μεσοπολέμου και ένας νάνος χορεύουν και κάνουν ταχυδακτυλουργίες. Στο βάθος ένα τσέλο, μία ντραμς και μπροστά στη μέση του πάλκου ένας άντρας με μπαντονεόν τραγουδάει σαν να προφητεύει το μέλλον:

MARTYN JACQUES: … Σε αυτό το πανηγύρι ο αρχηγός της μπάντας κυνηγάει το θήραμά του / καθώς η τραγική μας ιστορία ξετυλίγεται. / Κρυμμένος μέσα στις σκιές ο αρχηγός της μπάντας ξερογλείφεται / λαχταράει το κορμί σου, αυτό που κάνεις κουνώντας τους γοφούς σου. / Σε αυτό το πανηγύρι, πόσες ξετυλίγονται ιστορίες / για πόθους, αρετές, χαρά και αμαρτίες.

(Οι Tiger Lillies παρουσίασαν το (μισοτελειωμένο) έργο του Georg Buchner «Woyzeck» (η αποκτήνωση ενός ανθρώπου κάτω από την ιατρική και μιλιταριστική εξουσία), για λίγες παραστάσεις, το φθινόπωρο του 2011 στη Βιέννη. Η μουσική της παράστασης κυκλοφορεί από την Homebase-Records).

ΒΑΓΟΝΙ ΤΡΕΝΟΥ, ΒΡΑΔΥ.

Στο κάθισμα είναι ξαπλωμένη η Δούκισσα του Γουίνδσορ. Έχει βιαστεί βάναυσα και στην πλάτη της κάποιος έχει γράψει με πυρωμένο σίδερο τη λέξη: «Windsor». Ένας εύσωμος άντρας με καφέ τουίντ σακάκι και μονόκλ στέκεται δίπλα της όρθιος. Απέναντί του ένας νεαρός τον κοιτάζει. Έχουν και οι δύο το δεξί τους χέρι στο πιγούνι τους και προσπαθούν να διαλευκάνουν το μυστήριο.

(Από το βιβλίο «Σκηνές» του Ευθύμη Φιλίππου, εκδ. ΜΝΡ).

ΜΠΙΛΙΑΡΔΑΔΙΚΟ, ΒΡΑΔΥ.

Δύο άντρες, ο ένας γύρω στα 35 και ο άλλος γύρω στα 45, στέκονται μπροστά σε έναν πίνακα που απεικονίζει μία γυμνή, τριχωτή πλάτη. Έξω κάνει δυνατό κρύο.

ΑΝΤΡΑΣ 45: Στη σχολή εμείς αυτά τα κάναμε τρίχα-τρίχα με το ραπιντογκράφ.

(Η έκθεση με έργα του Ισπανού José Manuel Hortelano-Pi διοργανώνεται από τους Naff_Athina στην αίθουσα μπιλιάρδου Mondial, Μαυρομιχάλη 44. Διάρκεια μέχρι 19/2)

ΧΑΛΑΝΔΡΙ, PETITE FLEUR, ΒΡΑΔΥ.

Μέσα αριστερά, στο τέρμα δεξιά τραπεζάκι. Δύο γυναίκες, τρείς άντρες. Μπροστά τους έχουν αχνιστές κούπες σοκολάτας κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ακούγεται το «Cool struttin’» του Sonny Clark.

ΓΥΝΑΙΚΑ Α: Σε μιάμιση ώρα πετάω για Νέα Υόρκη. Διώξτε με.

ΣΟΦΙΑ Φ.: Κάτσε καλέ, προλαβαίνεις.

ΝΙΚΟΣ Φ.: Να φέρω άλλο ένα;

ΑΝΤΡΑΣ Β: Είδα το εξώφυλλο του Γλυκού για τη συλλογή. Πόσο άψογος; Μυρίζει σοκολάτα.

ΑΝΤΡΑΣ Γ: Ο Γλυκός είναι το χαμένο παιδί της Αμελί.

ΑΝΤΡΑΣ Β: Νοιώθω αγάπη εδώ μέσα. Μπορώ να κάτσω έτσι, σε αυτό το τραπεζάκι μέρες.

ΝΙΚΟΣ Φ.: Τότε θα έρθεις την Τετάρτη στο live jazz που κάνουμε;

ΑΝΤΡΑΣ Β: Αφού με ξέρεις. Δεν βγαίνω.

(Η συλλογή- ταυτότητα «Jazz Flirt – La musique du Petite Fleur» κυκλοφορεί από την ΕΜΙ. Το Petite Fleur βρίσκεται στην πλατεία Αγίου Νικολάου 2, στο Χαλάνδρι και στην Ομήρου 44, στο Κολωνάκι.)

ΑΝΤΡΑΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΝΑΠΕ, μιλάει στο τηλέφωνο.

ΦΩΝΗ (στα ιταλικά): Είναι ασφαλές να κυκλοφορείς έξω;

ΑΝΤΡΑΣ: Ναι. Μην ανησυχείς.

ΦΩΝΗ: Να προσέχεις, ε;

ΑΝΤΡΑΣ: Σήμερα το πρωί βρήκα ένα μισοκαμένο πόδι από κούκλα βιτρίνας πεταμένο στα σκουπίδια.

(Δευτέρα βράδυ.)

ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ, ΒΡΑΔΥ.

Ένας άντρας κρατάει ένα μπουκάλι ουίσκι και κάθεται στην άκρη ενός παιδικού κρεβατιού. Δίπλα του ξαπλωμένο είναι ένα παιδί 6 ετών, που κρατάει αγκαλιά ένα λούτρινο πίθηκο. Πάνω από το κρεβάτι είναι κολλημένη μία αφίσα με τους καταρράκτες του Νιαγάρα.

ΑΝΤΡΑΣ: Το χρυσό σπαθί είχε από τη μία πλευρά δύο ρουμπίνια και από την άλλη κάτι άλλα διαμάντια. Με αυτό τους έσφαξε όλους. Εκτός από το βασιλιά, που τον πυροβόλησε στην κοιλιά. Και μετά έκλεψε τα κοσμήματα του παλατιού και κατευθύνθηκε προς το δάσος με τους φοίνικες. Το δάσος με τους φοίνικες μάλλον ήταν πολύ παλιό, γιατί οι φοίνικες ήταν πολύ ψηλοί.

ΠΑΙΔΙ: Μπαμπά, νύσταξα. Καληνύχτα.

ΜΠΑΜΠΑΣ: Καληνύχτα.

(Από το βιβλίο «Σκηνές» του Ευθύμη Φιλίππου, εκδ. ΜΝΡ).

(Athens Voice, τ.379, 16.02.12)

H κασέτα των Χριστουγέννων

Σου έφτιαξα μία κασέτα στο κλίμα των ημερών: καταθλιπτικό γκλαμ. Κατέβασέ τα όλα. Merry Christmas, bitch!

La Cantique de Noël - Röyksopp: Ένα σύμπαν από νιφάδες που τρεμοπαίζουν σαν χαλασμένο theremin. Παλιό παραδοσιακό τραγουδάκι, το έλεγαν στα σχολεία τον περασμένο αιώνα. Μία άρπα, ένας υπολογιστής και μία καρδιά από κρύσταλλο. (tiny.cc/syf6z)

That Was The Worst Christmas Ever! - Sufjan Stevens: Το αγαπημένο eye candy της αθηναϊκής χιψτερίας για το 2010. Οι διάσημες χριστουγεννιάτικες μπαλάντες του είναι τόσο low-folk που σέρνονται στο πάτωμα. Ευτυχώς, όλο το δράμα είναι γκομενικό και δεν αφορά τον i-Βασίλη. (tiny.cc/98n5j)

Vieni a vivere - Dente: Για τη νέα χρονιά «έλα να ζήσεις μαζί μου, θα κάνουμε 120 παιδιά και θα δώσουμε σε όλα παράξενα ονόματα». Πρώτον: είναι στα ιταλικά. Δεύτερον: έχει παιδική χορωδία. Τρίτον: έχει μία θεϊκή παύση που σου ραγίζει τους δακρυγόνους. (tiny.cc/xxkyy)

Stay Another Day - Maps: Διασκευή παλιού κομματιού των East 17. Ο τύπος λέει το εμπνεύστηκε καταχείμωνο, οδηγώντας, έχοντας σβερκώσει 12 Ες. Το μόνο που τον έσωσε από βέβαιο θάνατο ήταν ένα θερμοσάμθινγκ τζάκετ που φορούσε. Το ακούς και νιώθεις σιγά σιγά να παγώνει το αίμα σου, είναι μαγικό σου λέω. Φά’ το. (tiny.cc/s3wkx)

We Dress Up Like Snowmen - The Wave Pictures: Κλασικό χριστουγεννιάτικο indie που πανκο-ποπίζει, έχει πλάκα, δεν καταλαβαίνεις γρι τι λέει αλλά στο τέλος χορεύουν όλοι μαζί στο χιόνι κοροϊδεύοντας κάποιον Ντέιβιντ, «ο Ντέιβιντ είναι τέρας, νια-νια-νια». Ποιος δεν τα ’χει ζήσει; (tiny.cc/bjczu)

Wonderful Christmas Time - Hold Your Horse Is: Τρεις πιτσιρικάδες Άγγλοι διασκευάζουν στο τυπικό έξτρα-fun, πανκο-ποπ στιλ το χριστουγεννιάτικο κλάσικ του Paul McCartney, μετά πάνε στην pub, μεθάνε, ξερνάνε πάνω σε μία γκόμενα, κατουράνε στη γωνία και μέχρι τις 10 και μισή έχουν λιποθυμήσει. Το επόμενο πιο british πράγμα που μπορώ να σκεφτώ είναι το Φαληράκι της Ρόδου. (tiny.cc/gtotc)

Splitting Up Christmas - Kevin Devine: Γλυκανάλατο indie με ακουστική κιθάρα, από αυτά που ντρέπεσαι αλλά σ’ αρέσουν. Ο τύπος πρέπει μάλλον να φοράει ζακάρ πουλόβερ με τάρανδους, τραγουδώντας το. Ευτυχώς ξέρεις ότι είναι μπάκουρας και σώζεται κάπως. Ενδιαφέροντες ήχοι στο βάθος, μάλλον από τις σωληνώσεις. (tiny.cc/8pxjd)

A Glimpse of Stocking - Saint Etienne: Ολόκληρο άλμπουμ από το αγαπημένο τρίο, 15 χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια παλιά και καινούργια, λίγο λυπημένα ή εντελώς χαζά. Κουδουνίζουν σαν παγάκια, κάνουν ποπ σαν ποπκόρν μέσα στο μικροκυμάτων, κάνουν γρρρ-γρρ σαν DVD player που ξεκινάει. Ξυπνάς και είναι 1990. (tiny.cc/7x3qk)

Christmas Special - The Boy Least Likely To: Πρώτη φορά ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια να μοιάζουν καλοκαιρινά. Άλμπουμ με 11 κομμάτια, κουδουνάκια, γαϊδουράκια, χιονονιφάδες, ανύπαντρους γονείς και ένα στο οποίο οι δύο Wham! συναντιούνται μετά από χρόνια σε ένα μπαρ και περνάνε μαζί τα Χριστούγεννα. Τι γλυκό! (tiny.cc/bf8sz)

The Bad Wife - Julie Christmas: Σκέψου ένα ξωτικό με προβλήματα διαχείρισης θυμού, μέσα σε ένα σπιτάκι από χριστουγεννιάτικη πουτίγκα, να τα έχει πάρει στην κράνα και με την κιθάρα του να ουρλιάζει «Θα σας γαμήσω όλους - Μη μου φύγεις μωρό μου - Αποκεφαλισμένα γεράκια - Όλα είναι πράσινα», με φωνή Μπγιορκ. Για ένα διαφορετικό ρεβεγιόν. (tiny.cc/wcpl9)

A Christmas Gift for You - Various: Κυκλοφορία της ετικέτας MoshiMoshi με 6 νέα γκρουπ που ερμηνεύουν παλιά χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια με το γνώριμο ύφος της ανεξάρτητης σκηνής: κιθάρες, γκομπιούτερς, βελούδινους ακκισμούς και φωνές μεγαλομπεμπέκας. Καλό για το αυτοκίνητο. (tiny.cc/o6soz)

Last Christmas - I Like Trains: Συγκινητική, αργόσυρτη προσπάθεια να αποδώσουν το κλασικό εορτο-χιτ των Wham! με σοβαροφάνεια, ώριμη διάθεση και καμπανάκια. Καταλήγουν να ακούγονται σαν στεναχωρημένη 17χρονη αδερφή που έχει καπνίσει τρία πακέτα τσιγάρα. Τέλειο. (tiny.cc/yqren)

Merry Christmas - Thunderskank & Tru Fix: Καρτουνίστικο κατασκεύασμα με θραύσματα και samples από το μουσικό θέμα του John Williams για το “Home Alone”, με dubstep γδούπους και συρσίματα. Καλό για να κλείσει το πάρτι. Έχει και την ατάκα “Merry Christmas filthy animal”. (tiny.cc/4ss6y)

(AthensVoice, Xmas Guide 2010)

ΠανικοβάλPodcast->εδώ

Breaking News

Τα μπριτζολάκια του Σωτήρη

· Αυτές οι μέρες περνάνε χωρίς να το καταλάβω. Ίσως επειδή προσπαθώ να μάθω να γράφω συμπιεσμένα, για να χωράνε οι σκέψεις μου σε περιορισμούς ψηφίων – 140, 160, ανάλογα. Θα τρώω τα φωνήεντα. Και φρούτα μόνο.

·Τα νέα μου: Η Lady Gaga φόρεσε μπριζόλες επάνω της και βγήκε. Οι εξωφυλλόκαβλοι σε όλο τον κόσμο ενθουσιάστηκαν, το ίδιο και οι σαρκοβόροι γκέηζ. Επόμενο βήμα: να τη μιμηθούν οι ελληνίδες μπουζουξούδες. Pls, pls, pls?

· Είδα και τους U2 στον Αντένα. Ναι, κόντυνε κι άλλο. Και ψήλωσε το διαστημόπλοιο.

·Λικάρισαν οι νέοι Belle & Sebastian. Ακόμα δεν το έχω ακούσει όμως. Βαριέμαι λίγο, λες και το ηχογράφησαν με comic sans.

· Οι Rolling Stones στο «Exile» είναι πιο βαρετοί και από το προηγούμενο σχόλιο. Ο δίσκος ήταν καλός τότε, στα 1972, γιατί ξεφορτώθηκαν με αυτόν την blues ψυχή τους. Αλλά η ταινία είναι μία μπούρδα. Σαν να φτιάχτηκε όλη, στην τελευταία τρικέζα του πλανήτη, λίγο πριν την πετάξουν στα σκουπίδια. Φωτογραφίες με μεθυσμένους νεόπλουτους ροκάδες στα πατώματα, το σπίτι στη νότια Γαλλία, τεχνικοί, μπουκάλια, μπάφοι, οι γυναίκες και τα παιδιά τους, μπάφοι, πάλι μπουκάλια. Στα ελάχιστα σημερινά πλάνα που φαίνονται οι (δύο από τους) Stones, βαριούνται περισσότερο και από εμάς που βλέπαμε την ταινία παίζοντας με τα κινητά μας.

· Φέτος, στις Νύχτες, οι μικροί έμαθαν τον Lemmy. Θολό όνομα γκουρού μεταλλά (παρά τις γραφικότητες με τις σβάστικες), μέσα στη μαλλούρα του hard/heavy στο μυαλό τους, αλλά ο ίδιος το respect το κέρδισε από τότε, με το συγκλονιστικό μουσικό υβρίδιο που δημιούργησε, μέσα στην κυριαρχία του punk, με το πρώτο άλμπουμ των Motorhead. Στο κεφάλι του τα τελευταία σύννεφα psychobubble καπνού από τη συμμετοχή του στους Hawkwind και στα χέρια του μπάσο, leather και ατσάλι. Ιερό τέρας, τον έχω στο εικονοστάσι μαζί με τους Black Sabbath και το πρώτο μου δόντι.

·Αυτό με τα 400 ευρώ της Αλέκας ακόμα δεν μπορώ να το ξεπεράσω.

·Για το Σέρμπιαν Φιλμ ούτε κουβέντα. Εξαφανίστηκε σαν κέτσαπ επάνω σε ζελατίνα που το ξέπλυνες με τον Διαβολάκο του Λεκέ.

·Τίλντα, σε αγαπάω ακόμα κι αν γυρίσεις τη «Λάμψη» στα ιταλικά.

· Ο Ian Dury θα έπρεπε να είχε παίξει με τους Tiger Lillies. Ή οι Tiger Lillies πρέπει να κάνουν παράσταση tribute, Spasticus Autisticus Pt.3

·Στις Νύχτες Πρεμιέρας όλοι συστήνονται με τα online ψευδώνυμά τους. Αλήθεια λέω. «Είσαι το Κορμί; Είμαι ο Τάνγκα. Είσαι ο Νταρκ Τάιλερ; Από εδώ το Ελαφίνι, από εκεί ο ΝίνοΡότα».

· Ο Kanye West σαν να ηρέμησε τελευταία. Δεν γράφει πια για το πόσο μεγάλη τηλεόραση έχει σπίτι του και ότι είναι ένας μικρός θεός. Ίσως να τους μαζεύουν οι εταιρίες και οι μάνατζερ, όταν ξεφεύγουν πολύ στις ατάκες τους, στα social media.

· Οι δικοί μας εδώ πάλι, τίποτα. Ρήαλ πήπολ. *ματάκια*blink blink

·Τρισάγιο για τους πεσόντες στη μάχη του Μαραθώνα. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια πέρασαν. Οι μνήμες είναι ακόμα νωπές.

· Ο Κωνσταντίνος Βήτα έβγαλε βιβλίο με ποιήματα και στίχους. «Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο». Στο εξώφυλλο ένας μόνος του.

· Παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός της Σομαλίας.

· Της τρελής με τους πεντέμιση χίψτερς που υπάρχουν στην Αθήνα. Είναι οι νέοι emo, μπορεί.

·210-5234680. Το τηλέφωνο του συνδικάτου φορτηγατζήδων. Το δίνουν οι ίδιοι στον αέρα . Θα εξυπηρετήσουν λέει όποιον τους το ζητήσει. Μια μετακόμιση, μια διακομιδή, ένα ασυνόδευτο.

· Προχτές πήραμε ένα μήνυμα: «Είμαι στα Astra στη Μύκονο. Με ποιόν νομίζεις ότι κάθομαι αυτή τη στιγμή; Με τον Ταραντίνο. Είναι ντίρλα».

· Πάει και η Μύκονος, βλάχεψε.

·Αντίθετα, τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά ανακάλυψαν το Βιβλίο Γκίνες, σε μία ύστατη προσπάθεια προμόσιον με παλιά, καλά, χειροποίητα μέσα: τα ρεκόρ. Όνειρό τους είναι να στείλει κάμερες το «Κυριακή στο χωριό» και ακόμα καλύτερα το Στάαρ. Στη Ρόδο θα φτιάξουν το μεγαλύτερο μελεκούνι του κόσμου. Μελεκούνι μου είπανε, είναι ολ τάιμ κλάσικ λόγος να κρασάρεις σε ροδίτικους γάμους.

·Ανυπομονώ να ανατινάξει ο κύριος Νικήτας το κτίριο του ΝΑΤ στη Μενάνδρου. Θέλω να μου έρθει στη μούρη το κουρνιαχτό, όπως Λας Βέγκας, σκόνη, πέτρες, λάσπη, όλη μέρα στο γιαπί για ένα πιάτο φασουλάδα λαδερή που είπε και ο Πουλικάκος. Δεν με νοιάζει αν θα γίνει πλατεία. Με νοιάζει να ταρακουνήσουμε την πόλη που είπε και η Κοντοβά.

·Όλα τα νέα σήριαλ της αμερικάνικης τηλεόρασης βγαίνουν αυτή την εβδομάδα. Μάτια πατομπούκαλα, δεν τα προλαβαίνεις όλα.Βογκάνε οι σέρβερ.

· Στο Mad Men καπνίζουν πιο πολύ κι απ’ όλα τα μπαρ της Αθήνας μαζί, μετά την απαγόρευση. Ναι. Μάλιστα, το νέο hype είναι να μεταδίδεις κρυφά το μήνυμα στους άλλους καπνιστές, για να μη «δώσεις» το μπαρ στους κακούς πνευμονοκαθαριστές.

· Σε κανέναν δεν αρέσουν οι χώροι των συναυλιών της πόλης. «Καθόλου εξαερισμός, πολύς κόσμος, καθόλου έξοδοι κινδύνου». Ένας φίλος μου πάει παντού αλλά κάθεται απ’ έξω με μία μπύρα στο χέρι.

·Στις 16 Σεπτεμβρίου θα γινόταν ο μεγάλος σεισμός, σύμφωνα με φέιγβολάν που κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη και μπερδεύτηκε με το σετ-λιστ των Πλατσίμπο κι έτσι έφτασε στην Αθήνα. Να θυμηθώ να πάρω Σόουλ να μάθω τι έγινε.

· Κάπου, έμαθα, θα επιτραπεί η καλλιέργεια της μαριχουάνα για φαρμακευτικούς λόγους. Α, ναι, στην Καλιφόρνια.

· Τι μαθαίνω; Ζει το gamato;;;

·Αν περιμένουμε να σωθούμε από τις σειρήνες όταν θα μας βομβαρδίζουν τα αεροπλάνα των παλιογερμανών, χάσαμε. Στην πανελλαδική δοκιμή που έγινε, η σειρήνα της γειτονιάς μου ακουγόταν σαν συναγερμός σε Ζμαρτ. Επίσης δεν έχουμε καταφύγιο. Στο δικό μας μένει ένας Άγγλος ποδηλάτης.

· Κάθε Σεπτέμβριο, εκείνη τη μέρα που γυρίζω σπίτι και βλέπω να με περιμένει, κρεμασμένο στο χερούλι της εξώπορτας, το διαφανές σακουλάκι με τον κατάλογο του ΙΚΕΑ, η καρδιά μου λιώνει σαν Νουτέλα επάνω σε μπισκότο Μιράντα που το βούτηξες σε ζεστό γάλα ένα κρύο απόγευμα, τέλη Οκτωβρίου, πέντε-πεντέμιση, αραχτός επάνω στον Έκτορπ σου, φορώντας καλτσάκια London Underground. Είναι σαν πιστό κουταβάκι, μου κάνει αρφ-αρφ και μου δείχνει τα νέα του ντουλάπια. Πού να σε βάλω βρε μάνα μου, δε χωράμε εδώ μέσα.

· Καλά, συγγνώμη, τι δουλειά έχει ο Καραμανλής στη Μύκονο; #pothen_esxes

· Χριστούγεννα. Έβγαλαν σιντι με Ρούντολφ το Ελαφάκι οι Πινκ Μαρτίνι. Πρέπει να αδειάσω επιτέλους τη βαλίτσα των διακοπών.

· Αυτά τα νέα μου. Τα δικά σου.

(Athens Voice, τ.316, 23.09.10)

Γιουροτράsh 2010

"Ένα-δύο-τρία-όπα

τό'ριξα στη φωτοσόπα"

Αλβανία, είσαι το είδωλό μου.

Ημιτελικοί 1 (25/5)

1. Μολδαβία: Αυθεντικό ευρω-σκουπίδι που θα το ακούσω 39 φορές σε παραλλαγές. Ξανθιά κλαμπίστρια θέλει να ερμηνεύσει πονεμένα αλλά η χαρά δεν την αφήνει. Γέφυρες με βιολί και σαξόφωνο για να πα-να-πέσει να πνιγεί.

2. Ρωσσία: Πτωχός ρώσος φοιτητής ανακαλύπτει τις καντάδες και, με προφητική σεμνότητα, ονομάζει το τραγούδι του «Χαμένα και ξεχασμένα».

3. Εσθονία: Εναλλακτικούλι romo-pop, σθεναρό και κάπως gay. Στην αρχή μου άρεσε αλλά μετά με μπέρδεψε. Νόμιζα άκουγα δύο κομμάτια ταυτόχρονα. Μπορεί και να τρελαίνομαι.

4. Σλοβακία: Ρηαλιτατζού τύπου, καλό κοριτσάκι το καημένο, ντυμένο «δουλάρα της Ζίνα» και μετά «-ζούκια», σε προβληματισμένο καρσιλαμά. Στο ρεμίξ θα φεύγουν τα γουίσκια στον αέρα, σε λέω.

5. Φινλανδία: Παραδοσιακό «ούμ-πα-πα» για φεστιβάλ μπύρας από δύο ορίτζιναλ ξανθές ντυμένες πάστα νουγκατίνα. Εδώ να καταγγείλουμε ότι η μία έχει κλέψει το ακορντεόν της Έλντας Πανοπούλου.

6. Λετονία: Ξανθιά bimbo με θέμα παρμένο από τα SOS, αναρωτιέται «Γιατί ζουν οι άνθρωποι;». Στη μέση του τραγουδιού βουρκώνει ενώ το κομμάτι κορυφώνεται με ελαφρύ κούνημα γοφών και το πανανθρώπινο ερώτημα «Γιατί υπάρχει η Γιουροβίζιον;».

7. Σερβία: Borat και Bruno πάνε Eurovision. Συνθέτης – στιχουργός – ενορχηστρωτής – διευθυντής ορχήστρας – λογιστήριο – δημόσιες σχέσεις – επίτιμος πολίτης Αθήνας: Goran Bregović. Γκόραν, έχεις ταλέντο.

8. Βοσνία – Ερζεγοβίνη: Νεαρός έντεχνος με ελαφριά τριχόπτωση, γεγονός που τον εμποδίζει όπως καταλαβαίνετε να ερμηνεύσει σωστά ένα κομμάτι με τίτλο «Αστραπές και βροντές» (και ξηρός πάγος εννοείται). Στο τέλος βγαίνει και η χορωδία και πάνε όλοι Μέγαρο.

9. Πολωνία: Ο Πολωνός Υδραυλικός σε ροκ μπαλάντα με περάσματα από Βουλγάρικα chorus και σεβιλιάνικο drama πριν καταλήξει σε τυπικό ιρλανδέζικο γιουροβιζιονικό (τσιρίζουν όλοι μαζί). Ξεκαρδιστική χορογραφία με μπαλέτο που κρατάει μήλα και κάνει το σταυρό του…

10. Βέλγιο: Αν είστε πάνω από 50 (ετών) και δεν έχετε κοιμηθεί ακόμα, αυτό το τραγούδι θυμίζει παλιούς Bread. Για όλους τους υπόλοιπους: Αγόρι πουλάει την κιθάρα του για να ζήσει.

11. Μάλτα: Η Μαλτέζα Λίτσα Μινέλι σε τραγούδι με θέμα τους γλάρους. Στη σκηνή υπάρχει χορευτής ντυμένος πουλί ο οποίος μαδάει, οπότε έχουμε εξασφαλισμένα τα πούπουλα. Την πίσσα θα την βάλουν τα 12χρονα με το televoting.

12. Αλβανία: Στη γείτονα χώρα σκίζει ένα νέο συγκρότημα, οι Blondie, με την επιτυχία τους Call me.

13. Ελλάδα: Υποψιάζομαι ότι ο Αλκαίος έβαλε μαλλιά. Λόγω συνθηκών όμως, θα είμαστε έτσι κι αλλιώς το comic relief της φετινής διοργάνωσης, οπότε τζάμπα ξοδεύτηκε ο άνθρωπος (εκτός αν τα πληρώσαμε εμείς κι αυτά).

14. Πορτογαλία: Κορίτσι – πιάνο – μπαλάντα – ανεμιστήρας – ΔΝΤ.

15. FYROM (αν το λέω καλά): Κουρασμένος γεροντοέφηβος σε μπαλάντα – μπουζούκια, με ροκ σολαρίσματα και γέφυρα με το απαραίτητο χιπ-χοπ. Είναι ολοφάνερο: οι τύποι έχουν λιώσει στα ξενύχτια στην Ιερά Οδό. Το μπαλέτο, γνωστές φυσιογνωμίες.

16. Λευκορωσία: Αρραβωνιαστικοί και αρραβωνιαστικιές ντυμένες πεταλούδες. Μισό. Πα-να φέρω να φλιτάρω.

17. Ισλανδία: Big girl, big voice, big volcano, boom boom kaboom, bye bye now.

Ημιτελικοί 2 (Πέμπτη 27/5)

1. Λιθουανία: Ευχάριστη «αλητοπαρέα» σε ska-funk κομμάτι με βαλκανικό beat και καρό παντελόνια. Αν είχαν βρει και κάτι άλλο να λένε εκτός από ένα ρεφρέν μπορεί και να είχαν ελπίδες. Not.

2. Αρμενία: Δραματικό γιουρο-ντίσκο με θέμα το «Κουκούτσι από Βερύκοκο» το οποίο, άλλωστε, υπάρχει και σε γιγαντιαίο μέγεθος στη σκηνή. Κρίμας, θα μπορούσαν να είχαν νοικιάσει τον Γιγαντιαίο Μουσακά του Κούτρα.

3. Ισραήλ: Οι Ισραηλινοί, όπως πάντα, στέλνουν μία προσευχή για τον πόλεμο και την ειρήνη σε όλο τον κόσμο, αγάπη κυρίως, αγάπη και πάνω απ’όλα υγεία και να πάρει ο Κωστάκης το πτυχίο του σας εύχομαι.

4. Δανία: Συγγνώμη. Το είδα αλλά δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο ότι ο τίτλος είναι «Μια στιγμή σαν αυτή». Καλωσόρισες αλτσχάιμερ.

5. Ελβετία: Γοητευτικό Ελβετικό αγόρι τραγουδάει «Βρέχει χρυσάφι» ενώ ταυτόχρονα στη σκηνή γίνεται επίδειξη νυχτικών. Πάντα στο πνεύμα της εποχής αυτή η χώρα.

6. Σουηδία: Κορίτσι – κιθάρα – χορωδία – ανεμιστήρας – τσίσα. Ήρθαν και οι πίτσες.

7. Αζερμπαϊτζάν: Σκυλοβαρετή μπαλάντα με potential, ερμηνευμένη από ριαλιταζού και χορωδία από γκαγκλάνες. Στη μέση βγαίνει και η απαραίτητη κατσαρίδα – χορευτής. Η τραγουδίστρια ονομάζεται Σαφούρα και επειδή ανεβοκατεβαίνει βάθρο με 8 σκαλιά, έχεις συνέχεια τον φόβο μη σαφουριαστεί.

8. Ουκρανία: Γλυκό κορίτσι μόνο πάνω στη σκηνή με μοναδικό όπλο τη φωνή της κι ένα συμπαθητικό r’n’b κομμάτι που αργότερα ανεβαίνει και σκιάζεσαι λίγο.

9. Ολλανδία: Οι Ολλανδοί στέλνουν ένα τραγούδι με τίτλο «Σαλα-λί Σαλα-λά» γεμάτο ακορντεόν, μπύρες, καρουζέλ, λουκάνικα, μαλλί της γριάς και κανα μπάφο φαντάζομαι. Ε βέβαια, γι’ αυτούς είναι η ζωή.

10. Ρουμανία: Ντουέτο με μαύρα κολλητά βυνίλ του ’90, σε πιάνο πλέξι-γκλας και γκαζάκια στο βάθος που ανάβουν χωρίς λόγο. Το κομμάτι θέλει κολασμένα να γίνει καραμπινάτο ντίσκο αλλά η χορωδία και η γενικότερη κρίση το κρατούν σε μία στρέητ ποπ ηθική που σου φεύγουν τα τσαούλια από το χασμουρητό.

11. Σλοβενία: Κοπελιά και γεροντοφίφης σε slovensko rock με στοιχεία zydeco, folk, bluegrass, το ακορντεόν της Πανοπούλου σε δεύτερη εμφάνιση και τον Huey Lewis & the News που είδαν φως και μπήκαν.

12. Ιρλανδία: Όλο «δεν θέλουν να κερδίσουν ξανά τον διαγωνισμό», κι όλο εδώ είναι. Τέλος πάντων, το κομμάτι είναι ιδανικό για τίτλους τέλους ταινίας με τον Ράσελ Κρόου να παίζει τον επαναστάτη του ΙΡΑ που ερωτεύεται την Μπρίτζετ Τζόουνς και το ημερολόγιό της.

13. Βουλγαρία: Ξεκαρδιστικό high energy με ξανθό ποζερά μυκονιάτικων προδιαγραφών και μπαλέτο σε γυμναστικές επιδείξεις. Gay favorite.

14. Κύπρος: Σόριν, αλλάν ούλοι οι Κύπριοι τραγουδιστές αυτή τη στιγμή εμφανίζονται σε ελληνικά ρηάλιτι και δεν μπορούσαν να έρθουν, οπότε η Κυπριακή τηλεόραση έστειλε έναν Ουαλλό με το όνομα Τζον Λίλυγκρην.

15. Κροατία: Τρείς καλλίκομες καλλονές σε ακόμα μία γαμομπαλάντα που την ξεχνάς την ίδια ώρα που την ακούς γιατί φοβάσαι μη μπλέξουν τα μαλλιά τους την ώρα που τραγουδούν.

16. Γεωργία: Μαμά, αργεί ακόμα να τελειώσει ο διαγωνισμός;

17. Τουρκία: Ρόκεψαν κι οι Τούρκοι. Αν πάντως βγάλεις την ηλεκτρική κιθάρα και βάλεις μπουζούκι, βγάλεις τις μαύρες σημαίες και τα λέδερ και ρίξεις ένα ξέκωλο στο βάθος, μια χαρά γιουροβιζιονικό είναι το κομμάτι. Μπορεί και να το πάρουν, μάνα, το Σούλι φέτος.

Τελικοί (Σάββατο 29/5)

Στους τελικούς συμμετέχουν οι 10 πρώτοι της πρώτης μέρας, οι 10 πρώτοι της δεύτερης μέρας και οι παρακάτω στάνταρ 4 + 1 (η διοργανώτρια) χώρες. Η σειρά δεν έχει οριστεί ακόμα:

1. Ισπανία: Βαλσάκι της ιταλικής σχολής με γραφική σκηνοθετική ιδέα (ζωντανεύουν τα παιχνίδια – θα μπορούσαν και να τρώνε τον τραγουδιστή στο τέλος) που, κανονικά, θα έπρεπε να πάει καλά, αλλά επειδή η ζωή είναι σκληρή, φίλε μου, δεν θα σε ψηφίσουν ούτε οι Καταλανοί.

2. Νορβηγία: Θα αρέσει στη γιαγιά σας και σε όσους πάνε Λονδίνο για τα μιούζικαλ στο West End.

3. Ηνωμένο Βασίλειο (εγώ πάντα θα σε λέω England): Νεαρός λογιστής σε ετοιματζίδικο europop που θα χορευτεί πολύ στο Gay Pride του Brighton και σε όλα τα σούπερ μάρκετ.

4. Γαλλία: Ποδόσφαιρο, μοχίτος και άμμος στο βρακί σου, στη Γαλλική Καραϊβική.

5. Γερμανία: Συμπαθητικό κοριτσάκι, συμπαθητικό κομματάκι pop-χωρίς-να-ντρέπεσαι. Θα το ψήφιζα.

Ανθυγιεινό.

(AthensVoice, τ.303, 27.05.10)