Statuefrenching. Φιλάω αγάλματα στο στόμα.

Έχω έναν φίλο που επισκέπτεται τα νεκροταφεία και φιλάει τα αγάλματα στο στόμα.

Τεχνικά δεν είναι, αλλά ποιητική αδεία τα ονομάζουμε γαλλικά φιλιά για να δηλώνεται το πάθος.

Παλιά, στα '80ς, τρέχαμε στο κοιμητήριο του Pere Lachaise για να αγγίξουμε την προτομή του Morrison που, χρόνο με το χρόνο, θύμιζε όλο και περισσότερο βάση για περούκα της Φάρα Φώσετ, με λίγη βοήθεια από το πρόσθετο μέηκ-απ που του έκαναν οι εικονολάτρες θαυμαστές: ρίμελ, χρωματιστά σπρέη, κόκκινα κραγιόν που ξέβαφαν αμέσως, λίγο μετά, από τα φιλιά των επόμενων επισκεπτών του τάφου.

Ευτυχώς δεν υποκύψαμε στο παρισινό κύμα ερωτισμού που ήθελε το ξαπλωτό, μπρούτζινο άγαλμα στον τάφο του δημοσιογράφου Ζυλ Νταλού (1848-1870), που έγραφε στην προ-επαναστατική La Marseillaise και τον σκότωσε ο ίδιος ο Βοναπάρτης με μία σφαίρα πάνω σε καυγά, ξεσηκώνοντας θύελλα λαϊκής οργής και ταραχών στο Παρίσι, να έχει έντονες υπερφυσικές επιρροές στη γονιμότητα και στον πνευματικό οίστρο όποιας/ου τριφτεί επάνω του. Το άγαλμα έχει ξεκούμπωτο το πρώτο κουμπί του παντελονιού και μία εμφανώς διακριτική, επιθανάτια στύση, που έχει αρχίσει πλέον και λαμποκοπάει το μέταλλο σε' κείνο το σημείο.

Όχι. Δεν τριφτήκαμε ποτέ επάνω στον Νταλού, ούτε και αγγίξαμε ποτέ, ερωτευμένοι, ταξιδεύοντας πάνω-κάτω στην Ιταλία, το στήθος της μπρούτζινης Ιουλιέτας των Καπουλέτων στη Βερόνα, στο άγαλμα που είναι στημένο στην αυλή του πατρικού σπιτιού της παντοτινής ερωτευμένης. Ένα απαλό χάδι εκεί, μπορεί να σου φέρει την αγάπη. Το στήθος γυαλίζει σαν υπόσχεση, από τα εκατομμύρια αγγίγματα που έχει δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια, από χούφτες αυτοχείρων παρθένων και ηδονιστών.

Το χούφτωμα των αγαλμάτων λοιπόν, είναι άλλο. Λέγεται gropping και είναι ένα καγκούρικο φωτογραφικό κλισέ, που κρύβει ένστικτα βανδαλισμού και σάχλας-στην-πενταήμερη. ΟΙ περισσότεροι ποζάρουν, τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που χρειάζεται το snapshot, αδιαφορώντας εντελώς για την τρυφερότητα, τη μοναξιά, την ένταση και την ποιοτική ταυτότητα του αγάλματος. Κάνουν την πόζα τους στιγμιαία, βγαίνουν με κόκκινα διαβολικά μάτια από το φλας και την ποστάρουν κατευθείαν στο Φου-Μπου τους. Και ας μη συζητήσουμε καλύτερα για τα φωτογραφικά κλισέ στα μουσεία με κέρινα ομοιώματα.

Ο ΚάπαΒήτα μία μέρα μου είπε: "Φιλάω αγάλματα". "Για πες μου", του είπα.

"Το πρώτο άγαλμα που φίλησα ήταν η Λαμπέτη στον πεζόδρομο της Δελφών. Περνούσα δίπλα, μου φάνηκε τόσο μόνη κάτω από τις φυλλωσιές και τη φίλησα. Μετά θυμήθηκα και άλλα μπούστα που μαραζώνουν γεμάτα κουτσουλιές, η Βουγιουκλάκη στην πλατεία Μαβίλη, ο Παπανικολάου στην πλατεία απέναντι από τον σταθμό Λαρίσης, οι Φιλικοί στο Κολωνάκι (αυτοί χωρίς κουτσουλιές), η Μελίνα Μερκούρη στις αρχές της Συγγρού. Αυτή ήταν η πιο δύσκολη, αλλά μεγάλο απωθημένο. Εκείνο το βράδυ έβρεχε, έπρεπε να κουβαλήσω ένα καφάσι και να το κάνω γρήγορα γιατί χάζευαν οι οδηγοί των τουριστικών λεωφορείων. Η Μελίνα έχει το μεγαλύτερο κεφάλι για να είναι προφανώς ορατή από τον Πειραιά και τα δύο, τρία, τέσσερα παιδιά της, και τεράστια χείλια."

Ο ΚάπαΒήτα αγαπάει την πόλη με τον δικό του τρόπο. Περιποιείται τις λεπτομέρειές της. Εκτός από τα αγάλματα, φωτογραφίζει και μικρές, εμβληματικές αναπηρίες της Αθήνας, ένα ξεχασμένο σημείωμα, ένα σημαντικό σκουπίδι, τις ταμπέλες με σελοτέηπ σε δικαστήρια και τουαλέτες μπαρ. Σε λίγο θα αρχίσει να γλύφει και τοίχους (ψέματα, έχει ήδη αρχίσει).

"Μία καλή ευκαιρία για αγάλματα αρχαίων" λέει, "ήταν η Biennale. Υπήρχε μία αίθουσα με γύψινα εκμαγεία πεταμένα τριγύρω και κανείς φύλακας στην αίθουσα. Μπορεί και να απαγορευόταν, δεν είμαι σίγουρος με τη μοντέρνα τέχνη, όπως και με την αρχαία. Βέβαια μετά μου είπαν ότι υπάρχει Μουσείο Αφής στην Καλλιθέα γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Περισσότερο άβολα αισθάνθηκα στο Α' Νεκροταφείο κυρίως επειδή έπρεπε να πατήσω επάνω σε τάφους για να φτάσω τη Βέμπο και τον Κολοκοτρώνη που είχαν και σημαίες props στις πλάτες."

"Την Κοιμωμένη δεν τη φίλησα".

Με ελαφρώς ειδωλολατρική διάθεση αλλά κυρίως με συγκινητική συμπαράσταση στη μοναξιά τους, αρχίσαμε να λέμε ποιούς άλλους πρέπει να φιλήσει. Τον πάντα dark wave Καλομοίρη έξω από τη Νομική, τον Γούναρη με την κιθάρα του έξω από τον Πράσινο Πύργο. Ποιόν άλλο;

"Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ελάχιστα αγάλματα είναι στο ανθρώπινο ύψος. Υπάρχει ένας Ελύτης στη Δεξαμενή που περπατάει, που θέλω να φιλήσω, ένας μικρός βανδαλισμένος άγγελος με κόκκινες ρώγες και χείλια μπροστά στην παλιά Βουλή κάτω από τον Τρικούπη που ανοίγει το ένα του χέρι, ένας κοιμισμένος ή πεθαμένος Υψηλάντης στην εκκλησία μέσα στο Πεδίο του Άρεως με σπασμένη μύτη από την οποία βγαίνει ένα μικρό σίδερο, ένα άγαλμα με την Ακρόπολη στο κεφάλι μπροστά στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και το πιο κουτσουλημένο κεφάλι της Αθήνας, εκείνο του απελευθερωτή λαών Χοσέ Ντε Σαν Μαρτίν στην πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας. Τον λυπάμαι και τον σιχαίνομαι, τόσο μόνος. Οι περισσότεροι μου λένε να πάω να φιλήσω τον Κολοκοτρώνη στη Σταδίου, συλλογικό απωθημένο, αν ήμουν στη Θεσσαλονίκη θα μου έλεγαν για τον Μεγαλέξανδρο."

-To project του ΚάπαΒήτα ανεβαίνει στο statuefrenching.tumblr.com

AthensVoice, τ.376, 26/01/12

"Έλα, ρε παιδιά μη μαλώνετε"

Βλέπαμε τις εικόνες από την Τυνησία και νοιώθαμε την αφρικάνικη σκόνη να μαζεύεται αργά, έτοιμη να ταξιδέψει προς βορά. Ένα μεγάλο σύννεφο από ζωή που βράζει. Η Αίγυπτος, από την πρώτη μέρα άρχισε να στέλνει εικόνες – στοπ καρέ συγκλονιστικού στυλιζαρισμένου συμβολισμού. Μέσα στο χάος της πραγματικότητας, κοκαλωμένες στιγμές αυτής της ευφορικής, μανιασμένης θύελλας. Σώματα ανεβασμένα στην κορυφή των τανκς να καρφώνουν σημαίες στον άνεμο, φωτογραφίες από αυτές που θα κυνηγούσε το Life για εξώφυλλα και, τώρα, χιλιάδες τέτοια «πόστερ» ιδεολογικού οίστρου σε εκατομμύρια πίξελς, να ταξιδεύουν σαν υπερηχητικές σφαίρες προς όλες τις κατευθύνσεις του δικτύου.

Σαν Δροσουλίτες, μαχητές της Βόρειας Αφρικής πάνω στη σκόνη, να φαίνονται στον ορίζοντα του Νότου καλπάζοντας πάνω στη Μεσόγειο. Έρχονται. Αλλάζει ο αέρας, μύρισε μπαχάρι, πυρίτιδα, κηροζίνη και καμένο.

Βλέπαμε τις προβληματισμένες μούρες, ένα μπούγιο στη Νομική, πηγαδάκια και μπεγλέρια, τσιγαρίλα, η καταθλιπτική σπαρίλα του μεταπράτη να σέρνεται στα σπασμένα πεζοδρόμια. Απεργοί πείνας, άνθρωποι με τρομαγμένα μάτια, κοίταζαν σιωπηλά αυτό το περίεργο, απαίσιο μέρος γύρω τους, τυλιγμένοι σε κουβέρτες για λίγη αληθινή ζεστασιά. Μοναδικό τους σύνθημα επικοινωνίας, υψωμένο σαν τρεμάμενη λευκή σημαία παράδοσης, ένα κυρτωμένο χεράκι να κάνει το σήμα της νίκης, αδύναμα δάχτυλα έτοιμα να γείρουν πίσω στην παλάμη τους, νίκη που δεν την πιστεύουν – τους την έδειξαν. «Κάνε έτσι, δεν θα σε πειράξουν». Το διαβατήριο της παγκόσμιας απόγνωσης: Venceremos. Απ’ έξω, ανέκφραστοι μπάτσοι, ακόμα και η αγωνία τους κρυμμένη πίσω από τα κράνη, σε παράταξη μάχης που δεν την πιστεύουν. Μπροστά τους περίεργοι και παραγοντίσκοι, έρμαια ενός ψυχολογικού, εθνικού αποπροσανατολισμού, το βλέμμα τους μια τρελαμένη πυξίδα να κοιτάζει όπου στοχεύουν οι κάμερες – κι απλώς άλλαζαν πεζοδρόμια: απέναντι και πάλι απέναντι, και λίγο πιο κάτω και απέναντι. Με τα χέρια στις τσέπες – ή ένα κινητό, ένα γαμωκινητό συνέχεια, παντού, να τραβάει κουνημένα πλάνα μιάς ακούνητης απραξίας. Διαβουλεύσεις, καφενίλα, κύκλοι γύρω από κύκλους. Κανείς δεν ήξερε γιατί είναι εκεί. Δεν υπήρχε καμία πίστη σε τίποτα, καμία φλόγα, καμιά ζωή.

Πίσω στην Αίγυπτο, εκστασιασμένοι από την ομοθυμία και τον πανικό του χάους, άνθρωποι κάθε ηλικίας φώναζαν ένθερμα αυτό που πίστευαν. Το έκαναν στεντόρεια κραυγή στις μεγάλες τους, ανοιχτές ευάερες πλατείες. Και όχι μουγκρητό χουλιγκάνικου συνθήματος, γρύλισμα τσιγαρόβηχα, όχι κραυγή σκυλοκαυγά ούτε αμανές τυφλωμένης θρησκοληψίας, ούτε θρηνητική φωνή του μουεζίνη - αλλά ηρωική, μεγάλη, δυνατή αραβική φωνή.

«Ζηλεύω λίγο», είπα.

«Γειά σου ρε Γιάννη που τηρείς ευλαβικά την πίστη στη χαμένη μας αθωότητα», μου απαντήσανε.

Ήταν σαν να μου δίναν έπαινο που πέρασα την Πρώτη Δημοτικού, σαν να ήμουν ο Bambi το Γαϊδουρο-Ελαφάκι, ένα ρομαντικό ερωτικό δράμα στη δίνη του πολέμου, ένα happy end την ώρα που όλα αρχίζουν. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα πήγαινα, τώρα, αύριο, στο Κάϊρο αν και με συναρπάζει η ιδέα – με πολύ κινηματογραφικό τρόπο φοβάμαι. Ούτε και στη Νομική θα πήγαινα, γιατί με ξενερώνει η ιδέα, δεν κατάλαβα το σενάριο, δεν ξέρω τι να λέω αν με ρωτήσουν την υπόθεση ή το δίδαγμα του έργου.

Η μικρή μου ανιψιά, η Μελίνα, τεσσάρων και κάτι, πλησίασε τη μεγάλη της αδερφή. «Φέλω να κάνω μία εφημερίδα για τον φείο Γιάννη. Φα σου πω και φα μου γράψεις κάτι». Της υπαγόρευσε ένα κείμενο και μετά η ίδια, κάθισε και ζωγράφισε τα γράμματα που έβλεπε, σχεδίασε τους τίτλους σφίγγοντας το μολυβάκι της, έβγαζε ένα τιπ τη γλωσσίτσα της έξω κι έφτιαξε το «εξώφυλλο» της χαμένης μας αθωότητας: Επάνω αριστερά, ένα κουτί με ένα πρόσωπο με τεράστια, γουρλωμένα μάτια. «Ποιος είναι αυτός;» ρώτησε η μεγάλη της αδερφή. «Ο Παπαντρέος» είπε η μικρή. Η μεγάλη, πιο επιμελήτρια, το σημείωσε. Ένα οποιοδήποτε τηλεοπτικό talking head δηλαδή, που εκσφενδονίζει σκόρπιες λέξεις που τις πήρε η μικρή και τις συναρμολόγησε με το δικό της συντακτικό, στη δική της αλήθεια. «Φείε Γιάννη, αυτό είναι για σένα. Μια εφημερίδα.»

«Η Ελλάδα έχει καταστραφεί, γιατί μαλώνανε και έρχονται οι άλλοι και τους είπαν ότι: “Έλα, ρε παιδιά μη μαλώνετε”».

Ένα χαρτί διπλωμένο στα δύο, τετρασέλιδο φύλλο, έκτακτη έκδοση. Στο οπισθόφυλλο μία τεράστια καρδιά με το όνομά της γραμμένο έντονα, σαν δυνατή ηρωική φωνή, Venceremos. Και κάτω αριστερά ένα τετραγωνάκι με μπερδεμένες γραμμές, το barcode. Η σφραγίδα της Εποχής της Χαμένης Αθωότητας.

(AthensVoice, τ.332, 03.02.11)

Τα PanikovalPodcasts κατεβαίνουν: εδώ

Breaking News

Τα μπριτζολάκια του Σωτήρη

· Αυτές οι μέρες περνάνε χωρίς να το καταλάβω. Ίσως επειδή προσπαθώ να μάθω να γράφω συμπιεσμένα, για να χωράνε οι σκέψεις μου σε περιορισμούς ψηφίων – 140, 160, ανάλογα. Θα τρώω τα φωνήεντα. Και φρούτα μόνο.

·Τα νέα μου: Η Lady Gaga φόρεσε μπριζόλες επάνω της και βγήκε. Οι εξωφυλλόκαβλοι σε όλο τον κόσμο ενθουσιάστηκαν, το ίδιο και οι σαρκοβόροι γκέηζ. Επόμενο βήμα: να τη μιμηθούν οι ελληνίδες μπουζουξούδες. Pls, pls, pls?

· Είδα και τους U2 στον Αντένα. Ναι, κόντυνε κι άλλο. Και ψήλωσε το διαστημόπλοιο.

·Λικάρισαν οι νέοι Belle & Sebastian. Ακόμα δεν το έχω ακούσει όμως. Βαριέμαι λίγο, λες και το ηχογράφησαν με comic sans.

· Οι Rolling Stones στο «Exile» είναι πιο βαρετοί και από το προηγούμενο σχόλιο. Ο δίσκος ήταν καλός τότε, στα 1972, γιατί ξεφορτώθηκαν με αυτόν την blues ψυχή τους. Αλλά η ταινία είναι μία μπούρδα. Σαν να φτιάχτηκε όλη, στην τελευταία τρικέζα του πλανήτη, λίγο πριν την πετάξουν στα σκουπίδια. Φωτογραφίες με μεθυσμένους νεόπλουτους ροκάδες στα πατώματα, το σπίτι στη νότια Γαλλία, τεχνικοί, μπουκάλια, μπάφοι, οι γυναίκες και τα παιδιά τους, μπάφοι, πάλι μπουκάλια. Στα ελάχιστα σημερινά πλάνα που φαίνονται οι (δύο από τους) Stones, βαριούνται περισσότερο και από εμάς που βλέπαμε την ταινία παίζοντας με τα κινητά μας.

· Φέτος, στις Νύχτες, οι μικροί έμαθαν τον Lemmy. Θολό όνομα γκουρού μεταλλά (παρά τις γραφικότητες με τις σβάστικες), μέσα στη μαλλούρα του hard/heavy στο μυαλό τους, αλλά ο ίδιος το respect το κέρδισε από τότε, με το συγκλονιστικό μουσικό υβρίδιο που δημιούργησε, μέσα στην κυριαρχία του punk, με το πρώτο άλμπουμ των Motorhead. Στο κεφάλι του τα τελευταία σύννεφα psychobubble καπνού από τη συμμετοχή του στους Hawkwind και στα χέρια του μπάσο, leather και ατσάλι. Ιερό τέρας, τον έχω στο εικονοστάσι μαζί με τους Black Sabbath και το πρώτο μου δόντι.

·Αυτό με τα 400 ευρώ της Αλέκας ακόμα δεν μπορώ να το ξεπεράσω.

·Για το Σέρμπιαν Φιλμ ούτε κουβέντα. Εξαφανίστηκε σαν κέτσαπ επάνω σε ζελατίνα που το ξέπλυνες με τον Διαβολάκο του Λεκέ.

·Τίλντα, σε αγαπάω ακόμα κι αν γυρίσεις τη «Λάμψη» στα ιταλικά.

· Ο Ian Dury θα έπρεπε να είχε παίξει με τους Tiger Lillies. Ή οι Tiger Lillies πρέπει να κάνουν παράσταση tribute, Spasticus Autisticus Pt.3

·Στις Νύχτες Πρεμιέρας όλοι συστήνονται με τα online ψευδώνυμά τους. Αλήθεια λέω. «Είσαι το Κορμί; Είμαι ο Τάνγκα. Είσαι ο Νταρκ Τάιλερ; Από εδώ το Ελαφίνι, από εκεί ο ΝίνοΡότα».

· Ο Kanye West σαν να ηρέμησε τελευταία. Δεν γράφει πια για το πόσο μεγάλη τηλεόραση έχει σπίτι του και ότι είναι ένας μικρός θεός. Ίσως να τους μαζεύουν οι εταιρίες και οι μάνατζερ, όταν ξεφεύγουν πολύ στις ατάκες τους, στα social media.

· Οι δικοί μας εδώ πάλι, τίποτα. Ρήαλ πήπολ. *ματάκια*blink blink

·Τρισάγιο για τους πεσόντες στη μάχη του Μαραθώνα. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια πέρασαν. Οι μνήμες είναι ακόμα νωπές.

· Ο Κωνσταντίνος Βήτα έβγαλε βιβλίο με ποιήματα και στίχους. «Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο». Στο εξώφυλλο ένας μόνος του.

· Παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός της Σομαλίας.

· Της τρελής με τους πεντέμιση χίψτερς που υπάρχουν στην Αθήνα. Είναι οι νέοι emo, μπορεί.

·210-5234680. Το τηλέφωνο του συνδικάτου φορτηγατζήδων. Το δίνουν οι ίδιοι στον αέρα . Θα εξυπηρετήσουν λέει όποιον τους το ζητήσει. Μια μετακόμιση, μια διακομιδή, ένα ασυνόδευτο.

· Προχτές πήραμε ένα μήνυμα: «Είμαι στα Astra στη Μύκονο. Με ποιόν νομίζεις ότι κάθομαι αυτή τη στιγμή; Με τον Ταραντίνο. Είναι ντίρλα».

· Πάει και η Μύκονος, βλάχεψε.

·Αντίθετα, τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά ανακάλυψαν το Βιβλίο Γκίνες, σε μία ύστατη προσπάθεια προμόσιον με παλιά, καλά, χειροποίητα μέσα: τα ρεκόρ. Όνειρό τους είναι να στείλει κάμερες το «Κυριακή στο χωριό» και ακόμα καλύτερα το Στάαρ. Στη Ρόδο θα φτιάξουν το μεγαλύτερο μελεκούνι του κόσμου. Μελεκούνι μου είπανε, είναι ολ τάιμ κλάσικ λόγος να κρασάρεις σε ροδίτικους γάμους.

·Ανυπομονώ να ανατινάξει ο κύριος Νικήτας το κτίριο του ΝΑΤ στη Μενάνδρου. Θέλω να μου έρθει στη μούρη το κουρνιαχτό, όπως Λας Βέγκας, σκόνη, πέτρες, λάσπη, όλη μέρα στο γιαπί για ένα πιάτο φασουλάδα λαδερή που είπε και ο Πουλικάκος. Δεν με νοιάζει αν θα γίνει πλατεία. Με νοιάζει να ταρακουνήσουμε την πόλη που είπε και η Κοντοβά.

·Όλα τα νέα σήριαλ της αμερικάνικης τηλεόρασης βγαίνουν αυτή την εβδομάδα. Μάτια πατομπούκαλα, δεν τα προλαβαίνεις όλα.Βογκάνε οι σέρβερ.

· Στο Mad Men καπνίζουν πιο πολύ κι απ’ όλα τα μπαρ της Αθήνας μαζί, μετά την απαγόρευση. Ναι. Μάλιστα, το νέο hype είναι να μεταδίδεις κρυφά το μήνυμα στους άλλους καπνιστές, για να μη «δώσεις» το μπαρ στους κακούς πνευμονοκαθαριστές.

· Σε κανέναν δεν αρέσουν οι χώροι των συναυλιών της πόλης. «Καθόλου εξαερισμός, πολύς κόσμος, καθόλου έξοδοι κινδύνου». Ένας φίλος μου πάει παντού αλλά κάθεται απ’ έξω με μία μπύρα στο χέρι.

·Στις 16 Σεπτεμβρίου θα γινόταν ο μεγάλος σεισμός, σύμφωνα με φέιγβολάν που κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη και μπερδεύτηκε με το σετ-λιστ των Πλατσίμπο κι έτσι έφτασε στην Αθήνα. Να θυμηθώ να πάρω Σόουλ να μάθω τι έγινε.

· Κάπου, έμαθα, θα επιτραπεί η καλλιέργεια της μαριχουάνα για φαρμακευτικούς λόγους. Α, ναι, στην Καλιφόρνια.

· Τι μαθαίνω; Ζει το gamato;;;

·Αν περιμένουμε να σωθούμε από τις σειρήνες όταν θα μας βομβαρδίζουν τα αεροπλάνα των παλιογερμανών, χάσαμε. Στην πανελλαδική δοκιμή που έγινε, η σειρήνα της γειτονιάς μου ακουγόταν σαν συναγερμός σε Ζμαρτ. Επίσης δεν έχουμε καταφύγιο. Στο δικό μας μένει ένας Άγγλος ποδηλάτης.

· Κάθε Σεπτέμβριο, εκείνη τη μέρα που γυρίζω σπίτι και βλέπω να με περιμένει, κρεμασμένο στο χερούλι της εξώπορτας, το διαφανές σακουλάκι με τον κατάλογο του ΙΚΕΑ, η καρδιά μου λιώνει σαν Νουτέλα επάνω σε μπισκότο Μιράντα που το βούτηξες σε ζεστό γάλα ένα κρύο απόγευμα, τέλη Οκτωβρίου, πέντε-πεντέμιση, αραχτός επάνω στον Έκτορπ σου, φορώντας καλτσάκια London Underground. Είναι σαν πιστό κουταβάκι, μου κάνει αρφ-αρφ και μου δείχνει τα νέα του ντουλάπια. Πού να σε βάλω βρε μάνα μου, δε χωράμε εδώ μέσα.

· Καλά, συγγνώμη, τι δουλειά έχει ο Καραμανλής στη Μύκονο; #pothen_esxes

· Χριστούγεννα. Έβγαλαν σιντι με Ρούντολφ το Ελαφάκι οι Πινκ Μαρτίνι. Πρέπει να αδειάσω επιτέλους τη βαλίτσα των διακοπών.

· Αυτά τα νέα μου. Τα δικά σου.

(Athens Voice, τ.316, 23.09.10)

Γιουροτράsh 2010

"Ένα-δύο-τρία-όπα

τό'ριξα στη φωτοσόπα"

Αλβανία, είσαι το είδωλό μου.

Ημιτελικοί 1 (25/5)

1. Μολδαβία: Αυθεντικό ευρω-σκουπίδι που θα το ακούσω 39 φορές σε παραλλαγές. Ξανθιά κλαμπίστρια θέλει να ερμηνεύσει πονεμένα αλλά η χαρά δεν την αφήνει. Γέφυρες με βιολί και σαξόφωνο για να πα-να-πέσει να πνιγεί.

2. Ρωσσία: Πτωχός ρώσος φοιτητής ανακαλύπτει τις καντάδες και, με προφητική σεμνότητα, ονομάζει το τραγούδι του «Χαμένα και ξεχασμένα».

3. Εσθονία: Εναλλακτικούλι romo-pop, σθεναρό και κάπως gay. Στην αρχή μου άρεσε αλλά μετά με μπέρδεψε. Νόμιζα άκουγα δύο κομμάτια ταυτόχρονα. Μπορεί και να τρελαίνομαι.

4. Σλοβακία: Ρηαλιτατζού τύπου, καλό κοριτσάκι το καημένο, ντυμένο «δουλάρα της Ζίνα» και μετά «-ζούκια», σε προβληματισμένο καρσιλαμά. Στο ρεμίξ θα φεύγουν τα γουίσκια στον αέρα, σε λέω.

5. Φινλανδία: Παραδοσιακό «ούμ-πα-πα» για φεστιβάλ μπύρας από δύο ορίτζιναλ ξανθές ντυμένες πάστα νουγκατίνα. Εδώ να καταγγείλουμε ότι η μία έχει κλέψει το ακορντεόν της Έλντας Πανοπούλου.

6. Λετονία: Ξανθιά bimbo με θέμα παρμένο από τα SOS, αναρωτιέται «Γιατί ζουν οι άνθρωποι;». Στη μέση του τραγουδιού βουρκώνει ενώ το κομμάτι κορυφώνεται με ελαφρύ κούνημα γοφών και το πανανθρώπινο ερώτημα «Γιατί υπάρχει η Γιουροβίζιον;».

7. Σερβία: Borat και Bruno πάνε Eurovision. Συνθέτης – στιχουργός – ενορχηστρωτής – διευθυντής ορχήστρας – λογιστήριο – δημόσιες σχέσεις – επίτιμος πολίτης Αθήνας: Goran Bregović. Γκόραν, έχεις ταλέντο.

8. Βοσνία – Ερζεγοβίνη: Νεαρός έντεχνος με ελαφριά τριχόπτωση, γεγονός που τον εμποδίζει όπως καταλαβαίνετε να ερμηνεύσει σωστά ένα κομμάτι με τίτλο «Αστραπές και βροντές» (και ξηρός πάγος εννοείται). Στο τέλος βγαίνει και η χορωδία και πάνε όλοι Μέγαρο.

9. Πολωνία: Ο Πολωνός Υδραυλικός σε ροκ μπαλάντα με περάσματα από Βουλγάρικα chorus και σεβιλιάνικο drama πριν καταλήξει σε τυπικό ιρλανδέζικο γιουροβιζιονικό (τσιρίζουν όλοι μαζί). Ξεκαρδιστική χορογραφία με μπαλέτο που κρατάει μήλα και κάνει το σταυρό του…

10. Βέλγιο: Αν είστε πάνω από 50 (ετών) και δεν έχετε κοιμηθεί ακόμα, αυτό το τραγούδι θυμίζει παλιούς Bread. Για όλους τους υπόλοιπους: Αγόρι πουλάει την κιθάρα του για να ζήσει.

11. Μάλτα: Η Μαλτέζα Λίτσα Μινέλι σε τραγούδι με θέμα τους γλάρους. Στη σκηνή υπάρχει χορευτής ντυμένος πουλί ο οποίος μαδάει, οπότε έχουμε εξασφαλισμένα τα πούπουλα. Την πίσσα θα την βάλουν τα 12χρονα με το televoting.

12. Αλβανία: Στη γείτονα χώρα σκίζει ένα νέο συγκρότημα, οι Blondie, με την επιτυχία τους Call me.

13. Ελλάδα: Υποψιάζομαι ότι ο Αλκαίος έβαλε μαλλιά. Λόγω συνθηκών όμως, θα είμαστε έτσι κι αλλιώς το comic relief της φετινής διοργάνωσης, οπότε τζάμπα ξοδεύτηκε ο άνθρωπος (εκτός αν τα πληρώσαμε εμείς κι αυτά).

14. Πορτογαλία: Κορίτσι – πιάνο – μπαλάντα – ανεμιστήρας – ΔΝΤ.

15. FYROM (αν το λέω καλά): Κουρασμένος γεροντοέφηβος σε μπαλάντα – μπουζούκια, με ροκ σολαρίσματα και γέφυρα με το απαραίτητο χιπ-χοπ. Είναι ολοφάνερο: οι τύποι έχουν λιώσει στα ξενύχτια στην Ιερά Οδό. Το μπαλέτο, γνωστές φυσιογνωμίες.

16. Λευκορωσία: Αρραβωνιαστικοί και αρραβωνιαστικιές ντυμένες πεταλούδες. Μισό. Πα-να φέρω να φλιτάρω.

17. Ισλανδία: Big girl, big voice, big volcano, boom boom kaboom, bye bye now.

Ημιτελικοί 2 (Πέμπτη 27/5)

1. Λιθουανία: Ευχάριστη «αλητοπαρέα» σε ska-funk κομμάτι με βαλκανικό beat και καρό παντελόνια. Αν είχαν βρει και κάτι άλλο να λένε εκτός από ένα ρεφρέν μπορεί και να είχαν ελπίδες. Not.

2. Αρμενία: Δραματικό γιουρο-ντίσκο με θέμα το «Κουκούτσι από Βερύκοκο» το οποίο, άλλωστε, υπάρχει και σε γιγαντιαίο μέγεθος στη σκηνή. Κρίμας, θα μπορούσαν να είχαν νοικιάσει τον Γιγαντιαίο Μουσακά του Κούτρα.

3. Ισραήλ: Οι Ισραηλινοί, όπως πάντα, στέλνουν μία προσευχή για τον πόλεμο και την ειρήνη σε όλο τον κόσμο, αγάπη κυρίως, αγάπη και πάνω απ’όλα υγεία και να πάρει ο Κωστάκης το πτυχίο του σας εύχομαι.

4. Δανία: Συγγνώμη. Το είδα αλλά δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο ότι ο τίτλος είναι «Μια στιγμή σαν αυτή». Καλωσόρισες αλτσχάιμερ.

5. Ελβετία: Γοητευτικό Ελβετικό αγόρι τραγουδάει «Βρέχει χρυσάφι» ενώ ταυτόχρονα στη σκηνή γίνεται επίδειξη νυχτικών. Πάντα στο πνεύμα της εποχής αυτή η χώρα.

6. Σουηδία: Κορίτσι – κιθάρα – χορωδία – ανεμιστήρας – τσίσα. Ήρθαν και οι πίτσες.

7. Αζερμπαϊτζάν: Σκυλοβαρετή μπαλάντα με potential, ερμηνευμένη από ριαλιταζού και χορωδία από γκαγκλάνες. Στη μέση βγαίνει και η απαραίτητη κατσαρίδα – χορευτής. Η τραγουδίστρια ονομάζεται Σαφούρα και επειδή ανεβοκατεβαίνει βάθρο με 8 σκαλιά, έχεις συνέχεια τον φόβο μη σαφουριαστεί.

8. Ουκρανία: Γλυκό κορίτσι μόνο πάνω στη σκηνή με μοναδικό όπλο τη φωνή της κι ένα συμπαθητικό r’n’b κομμάτι που αργότερα ανεβαίνει και σκιάζεσαι λίγο.

9. Ολλανδία: Οι Ολλανδοί στέλνουν ένα τραγούδι με τίτλο «Σαλα-λί Σαλα-λά» γεμάτο ακορντεόν, μπύρες, καρουζέλ, λουκάνικα, μαλλί της γριάς και κανα μπάφο φαντάζομαι. Ε βέβαια, γι’ αυτούς είναι η ζωή.

10. Ρουμανία: Ντουέτο με μαύρα κολλητά βυνίλ του ’90, σε πιάνο πλέξι-γκλας και γκαζάκια στο βάθος που ανάβουν χωρίς λόγο. Το κομμάτι θέλει κολασμένα να γίνει καραμπινάτο ντίσκο αλλά η χορωδία και η γενικότερη κρίση το κρατούν σε μία στρέητ ποπ ηθική που σου φεύγουν τα τσαούλια από το χασμουρητό.

11. Σλοβενία: Κοπελιά και γεροντοφίφης σε slovensko rock με στοιχεία zydeco, folk, bluegrass, το ακορντεόν της Πανοπούλου σε δεύτερη εμφάνιση και τον Huey Lewis & the News που είδαν φως και μπήκαν.

12. Ιρλανδία: Όλο «δεν θέλουν να κερδίσουν ξανά τον διαγωνισμό», κι όλο εδώ είναι. Τέλος πάντων, το κομμάτι είναι ιδανικό για τίτλους τέλους ταινίας με τον Ράσελ Κρόου να παίζει τον επαναστάτη του ΙΡΑ που ερωτεύεται την Μπρίτζετ Τζόουνς και το ημερολόγιό της.

13. Βουλγαρία: Ξεκαρδιστικό high energy με ξανθό ποζερά μυκονιάτικων προδιαγραφών και μπαλέτο σε γυμναστικές επιδείξεις. Gay favorite.

14. Κύπρος: Σόριν, αλλάν ούλοι οι Κύπριοι τραγουδιστές αυτή τη στιγμή εμφανίζονται σε ελληνικά ρηάλιτι και δεν μπορούσαν να έρθουν, οπότε η Κυπριακή τηλεόραση έστειλε έναν Ουαλλό με το όνομα Τζον Λίλυγκρην.

15. Κροατία: Τρείς καλλίκομες καλλονές σε ακόμα μία γαμομπαλάντα που την ξεχνάς την ίδια ώρα που την ακούς γιατί φοβάσαι μη μπλέξουν τα μαλλιά τους την ώρα που τραγουδούν.

16. Γεωργία: Μαμά, αργεί ακόμα να τελειώσει ο διαγωνισμός;

17. Τουρκία: Ρόκεψαν κι οι Τούρκοι. Αν πάντως βγάλεις την ηλεκτρική κιθάρα και βάλεις μπουζούκι, βγάλεις τις μαύρες σημαίες και τα λέδερ και ρίξεις ένα ξέκωλο στο βάθος, μια χαρά γιουροβιζιονικό είναι το κομμάτι. Μπορεί και να το πάρουν, μάνα, το Σούλι φέτος.

Τελικοί (Σάββατο 29/5)

Στους τελικούς συμμετέχουν οι 10 πρώτοι της πρώτης μέρας, οι 10 πρώτοι της δεύτερης μέρας και οι παρακάτω στάνταρ 4 + 1 (η διοργανώτρια) χώρες. Η σειρά δεν έχει οριστεί ακόμα:

1. Ισπανία: Βαλσάκι της ιταλικής σχολής με γραφική σκηνοθετική ιδέα (ζωντανεύουν τα παιχνίδια – θα μπορούσαν και να τρώνε τον τραγουδιστή στο τέλος) που, κανονικά, θα έπρεπε να πάει καλά, αλλά επειδή η ζωή είναι σκληρή, φίλε μου, δεν θα σε ψηφίσουν ούτε οι Καταλανοί.

2. Νορβηγία: Θα αρέσει στη γιαγιά σας και σε όσους πάνε Λονδίνο για τα μιούζικαλ στο West End.

3. Ηνωμένο Βασίλειο (εγώ πάντα θα σε λέω England): Νεαρός λογιστής σε ετοιματζίδικο europop που θα χορευτεί πολύ στο Gay Pride του Brighton και σε όλα τα σούπερ μάρκετ.

4. Γαλλία: Ποδόσφαιρο, μοχίτος και άμμος στο βρακί σου, στη Γαλλική Καραϊβική.

5. Γερμανία: Συμπαθητικό κοριτσάκι, συμπαθητικό κομματάκι pop-χωρίς-να-ντρέπεσαι. Θα το ψήφιζα.

Ανθυγιεινό.

(AthensVoice, τ.303, 27.05.10)