19 Μαρ 2008

Είδα όραμα: U2 – 3D – me trip

BONO, ΜΠΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑTRIX

Είδα όραμα

  • Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα να δω το περίφημο τρισδιάστατο projectU23D” των U2, για το οποίο ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι τη γνώμη του και, γενικά, είναι πολύ ψύχραιμο άτομο, μου είπε ότι είχε δει αποσπάσματα στις Κάνες και «ήταν εντυπωσιακό». Κατάλαβα ότι θα μου έφευγε το κλαπέτο γιατί εγώ από ψυχραιμία, είμαι πανικοβάλ.

  • Οι U2 είναι άνθρωποι της τεχνολογίας. Πάντα χρησιμοποιούν, στις συναυλίες τους, κάθε νέο σούπερ γκάτζετ που κυκλοφορεί και με αυτό θέλουν να μας πουν πως, ακόμα κι αν ο πλανήτης πεθάνει από ενεργειακό μείον, εμείς τουλάχιστον θα έχουμε περάσει φανταστικά στο πάρτι, όλοι ενωμένοι σαν μία γροθιά. Επίσης όλο αυτό το σούπερ ηλεκτρικό fun έχει πλάκα γιατί θυμάμαι, μετά από το Popmart, οι τρίχες μας ήταν όρθιες σαν να μας είχαν τυλίξει με πλαστικό και να μας βούρτσιζαν με ταρταρούγα δίπλα σε αναμμένο μόνιτορ.

  • Η καινούργια κατάκτησή τους είναι ότι γυρίζουν, για πρώτη φορά στην ιστορία, τρισδιάστατο ψηφιακό κινηματογράφο με αληθινούς ανθρώπους και όχι με κινούμενα σχέδια του υπολογιστή. Οι δύο σκηνοθέτες τους, η Catherine Owens και ο Mark Pellington με την ομάδα της 3ality Digital και έναν τεράστιο αριθμό τεχνικού προσωπικού και υλικού, γύρισαν 5 συναυλίες του γκρουπ στην τελευταία τους περιοδεία “Vertigo” στη Νότια Αμερική (εκεί που ξέρουν να κάνουν πάρτι), μέσα σε τεράστιες αρένες, μπροστά σε 90.000 κόσμο, χρησιμοποιώντας όλες (!) τις ψηφιακές 3D κάμερες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον κόσμο και μάλιστα διπλές για να καταγράφεται ο ήχος 5.1 Surround. Κάμερες που επέτρεπαν παρέμβαση στην εικόνα αλλά και επεξεργασία της σε πραγματικό χρόνο. Για πρώτη φορά στερεοσκοπικές εικόνες και πολυκάναλη μουσική μπήκαν σε μία νέα διάσταση τόσο δυναμική ώστε, από αυτή την άποψη, το “U23D” να αποτελεί μία ιστορική στιγμή στην εμπειρία της κινηματογραφικής ψυχαγωγίας που δεν θέλεις να χάσεις. Όπως οι προπαπούδες μας έβλεπαν τις πρώτες ομιλούσες ταινίες και ανατρίχιαζαν που το φωτεινό, καινούργιο μέλλον «ήταν εδώ», έτσι ακόμα κι εγώ, αν και έχω ένα μικρό χάντικαπ με το τρισδιάστατο, μπόρεσα να τριπάρω.

  • Και όταν λέω χάντικαπ, ο ελαττωματικός, εννοώ ότι, για να μπορέσω να δω κάτι- οτιδήποτε- τρισδιάστατο με αυτά τα μπλε / κόκκινα ζελατινένια γυαλιά 3D που μοιράζουν στα διάφορα b-movies και σε κόμικς, πρέπει να στρέφω το κεφάλι μου ελαφρώς δεξιά και να κοιτάω από το πλάι αλλά τότε σκέφτομαι ότι ο διπλανός μου θα νομίζει ότι κοιτάω αυτόν οπότε, γενικά, χάλια. Στο “U23D” μας δώσανε πιο σέξι γυαλιά, πλαστικά τύπου 80ς Blues Brothers, κι ενώ περίμενα πάλι να τα βλέπω όλα τρουα-κάρ… μόλις ξεκίνησε η ταινία ένοιωσα τόσο τέλεια, επιτέλους, το τρισδιάστατο να με λούζει, τόσο σαρωτικά γύρω μου και πάνω μου το κυβερνο-real που ναι, ναι, ναι, νομίζω, θεραπεύτηκα σαν να είδα την Παναγία της Λούρδης πάνω στο τζάμι να μου γνέφει.

  • Το καλό με το “U23D” είναι ότι, αν και δεν πρόκειται για βίντεο κλιπ που χρησιμοποιεί τη νεωτεριστική του τεχνολογία για υπερ-ρεαλιστικά κόλπα, νομίζεις ότι έχεις πεθάνει και ζεις μέσα στη συναυλία. Πετάς με υπέροχη, λεία κίνηση, χαμηλά στην αρένα αγγίζοντας ελαφρά τα κεφάλια των φανς. Χαιρετάς τα υψωμένα τους χέρια, μπορείς να δεις τρελές λεπτομέρειες, τα τατουάζ που έχουν χτυπημένα στα μπράτσα τους, τη μάρκα από τα φωτεινά κινητά τους σαν ψυχές μέσα στα σκοτάδια να αιωρούνται, νομίζω ότι μπορώ να δω ακόμα και τα sms που στέλνουν, «oi U2 gamane apopse!». Τρέχεις για ολομέτωπη κατευθείαν, κατάστηθα επάνω στον Bono στο κέντρο της σκηνής. Σε περιμένει με ανοιχτά τα χέρια, σε αγγίζει, πετάς και τον διαπερνάς γιατί είπαμε έχεις πεθάνει, κάνεις ό,τι θέλεις. Στριφογυρίζεις κάθετα πάνω από τα τύμπανα του Mullen σαν να σε τραβάνε υπνωτικά οι λάμψεις από τα πιατίνια του. Με μία αλλαγή στο μπάσο εξαφανίζεσαι σαν διαστημόπλοιο, περνάς τον τοίχο των ηχείων, σκας επάνω στις κερκίδες και ξαναγυρίζεις σφυρίζοντας σαν σφαίρα κατευθείαν μπροστά στα πόδια του Bono, βλέπεις καθαρά ακόμα και το set list των τραγουδιών κολλημένο στο πάτωμα του stage. Είναι συναρπαστικό, ζεις διαφορετικά τα κομμάτια, πάλλεσαι με το μπάσο του Clayton κάθε φορά που το τάστο του νομίζεις ότι με ένα γύρισμα θα σου σπάσει το σαγόνι. Φουντώνουν πεταλούδες στο στομάχι σου όταν βλέπεις ακόμα και τις γυαλάδες, τις γρατζουνιές και τα γκλίτερ στην κιθάρα του Edge, τις άκρες από τα δάχτυλα του Bono να είναι τόσο κοντά σου που αν απλώσεις το χέρι όπως ο ET, θα ανάψει σαν λαμπατέρ.

  • Και στο Sometimes You Cant Make It On Your Own, ακόμα κι αν μοιάζει ότι ζεις μέσα στο matrix, κομπιάζεις, θολώνει η διαύγεια της εικόνας και το τριζάτο 3D γίνεται ένα υγρό, μονοδιάστατο αίσθημα που γνωρίζεις από παλιά – από την εποχή της μισοφαγωμένης κασέτας.

  • Άει στο διάολο, συγκινήθηκα.

  • Βγάζω τα μαύρα πλαστικά γυαλιά. Σκέφτομαι ότι αν το “U23D” θα μπορούσε να προβάλλεται με το αντι-τεχνολογικό σύστημα Odoramaπου είχε επινοήσει για το “PolyesteroJohnWatersτο ’81, θα ξύναμε καρτελάκια με αντίστοιχα νούμερα και θα μυρίζαμε – ξηρό πάγο, jointsστον αέρα, καμένα λάστιχα, ιδρώτα και αδρεναλίνη, τις μυρωδιές μιας αληθινής συναυλίας. Κι αν ήταν πιο πάνω η ένταση του ήχου, αν άκουγες αυτό που σε κάνει να ραγίζεις στα live, τότε θα ήταν στ’ αλήθεια συναυλία. Τώρα, το “U23D” δεν είναι συναυλία – είναι κάτι περισσότερο. Είναι μία εμπειρία rollercoaster. Ίσως μετά από αυτό, να μην θελήσουμε να ξαναδούμε liveτους U2, αλλά μάλλον δεν θα ξαναδούμε και κινηματογράφο – όχι όπως τον ξέραμε.

    Info: ToU23D” είναι παραγωγή του National Geographic και για τους U2 αποτελεί ένα μη-κερδοσκοπικό, πειραματικό έργο. Γι’ αυτόν το λόγο προβάλλεται μόνο σε περιορισμένες αίθουσες σε όλο τον κόσμο και δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει σε κινηματογραφικό format 2 διαστάσεων ή σε βίντεο. Στην Αθήνα προβάλλεται από σήμερα αποκλειστικά στις αίθουσες REAL D των Village Cinemas (The Mall, Mediterranean Cosmos, Village Φάληρο, Village Park Ρέντη).
    (Athens Voice, τ.205, 20.03.08)

11 σχόλια:

enteka είπε...

τέλειο κείμενο, με κάνει να θέλω να τρέξω (προς το σινεμά)

Κ.Κ.Μοίρης είπε...

me trip 2

Γ.Ν. είπε...

ωραία! έντεκα κι ένας δώδεκα μέχρι στιγμής :-))

πολυβιος είπε...

βάλε και μένα, μπάρμπα !

Γ.Ν. είπε...

δεκατρείς.
να δω που θα σας βάλω.

Κ.Κ.Μοίρης είπε...

βέβαια σκέπτομαι πως είναι ευτύχημα το ότι η τεχνολογία δεν είχε προχωρήσει τόσο πολύ την εποχή που ο σχωρεμένος ο Jerry Garcia αράδιαζε πενήντα μπάφους επι σκηνής...ούτε να το σκέφτομαι το τι θα βλέπαν τα ματάκια μας..

(δώδεκα , εγώ δεν θα 'ρθω για να μη μας πάει γρουσουζιά)

Γ.Ν. είπε...

Επίσης που δεν με πιάνει. Άλλο χάντικαπ αυτό. Άστα.
(Κα.Κο.Μοίρη έλα, σίγουρα θα υπάρχουν και διχασμένες προσωπικότητες ανάμεσά μας. Το 13 είναι απλώς ένα κολονούμερο).

Κ.Κ.Μοίρης είπε...

νταξ' , θα 'ρθούμε...

enteka είπε...

πήγα λοιπόν χτες και το καταδιασκέδασα!

βέβαια δεν ήταν και τόσο φτιαγμένο ως 3D, είχε απλώς (?) μια φοβερή πιστότητα εικόνας, χρώματα, γωνίες, ζωντάνια. Ήταν σαν μια 2D ταινία παιγμένη σε 3D χωρίς πολλά κόλπα.

Και γι' αυτό, τελικά θα συμφωνήσω ότι αλλάζει την οπτική για το σινεμά. Όταν έβλεπα εντυπωσιακές 3D παραγωγές σκεφτόμουν ότι, οκ, το 3D είναι μόνο για ντοκιμαντέρ υπερπαραγωγές και για spacey κινούμενα σχέδια.

Μετά από αυτό όμως και φεύγοντας από το σινεμά, άρχισα να φαντασιώνομαι πώς θα ήταν αυτή η τέλεια ευκρίνεια και η χωρίς εφφέ τρισδιάστατη εικόνα σε όλες τις κινηματογραφικές ταινίες που ξέρω - θα ήταν τέλεια ακόμη και σε ταινίες που είναι δύο και κάθονται απλώς σε ένα δωμάτιο.

:)

Γ.Ν. είπε...

enteka, ναι, έτσι είναι. Η ταινία γυρίστηκε σε 2D και μετά έγινε η επεξεργασία και το μοντάζ με τις 3D λήψεις. Επίσης για τα κοντινά πλάνα, οι U2 ξαναείπαν (οκτώ αν δεν κάνω λάθος) τραγούδια μόνοι τους στη σκηνή, χωρίς κοινό από κάτω. Πράγμα που σημαίνει ότι σίγουρα δεν είναι απλή τεχνικά μία 3D παραγωγή και μάλλον θα κοστίζει πολύ. Αλλά πιστεύω ότι το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικά εντυπωσιακό - πολλοί γνωστοί μου είπαν ότι, όντως, στην ταινία μοιάζει να "συγκινείσαι ξανά" με τα τραγούδια του γκρουπ.
Βέβαια άκουσα και κάποιους άλλους να λένε ότι, στο τέλος, όλοι θέλουμε να επιστρέψουμε στο βολικό 2D για πολλούς λόγους (συνήθεια, ευκολότερο για το μάτι, ψυχολογικά πιό ήπιο, συμβολικά η απόσταση ως θεατή σε κρατάει έξω από την ταινία και αυτό σου δίνει τον ρόλο του πιο δυνατού)... Αλλά εγώ πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα μπούμε στη δίνη του 3D, έστω και με μεγαλύτερο ψυχολογικό κόστος συμμετοχής σαν θεατές.
ΕΠίσης, θέλω να πω, ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.
Αυτά. Πάω να κοιμηθώ. Τσάο.

sandman_gr είπε...

Την είδα κι εγώ αφενός εξαιτίας των σχόλιών σας, αφετέρου επειδή μου αρέσουν (ακόμα!) οι U2. Καταπληκτική δουλειά, πολύ καλή κινηματογράφηση, υπέροχη εικόνα (εδώ ο ήχος ήταν αρκετά δυνατός οπότε στιγμές στιγμές όντως νομιζες ότι ήσουν στη συναυλία, ήμασταν και λίγα άτομα οπότε ακούγονταν δυνατότερα). Όντως δεν είχε συνεχώς την τρισδιάστατη αίσθηση, πιστεύω ότι αν είχε κινηματογραφηθεί εξαρχής για αυτό θα ήταν ακόμα καλύτερη και πιο εντυπωσιακή. Μακάρι να δούμε και άλλες συναυλίες έτσι!