ΠΑΝΙΚΟΒΑΛ ΠΕΝΤΑΚΟΣΑΡΙ

Statuefrenching. Φιλάω αγάλματα στο στόμα.

2012-01-25T14:35:00.003+02:00

Έχω έναν φίλο που επισκέπτεται τα νεκροταφεία και φιλάει τα αγάλματα στο στόμα.

Τεχνικά δεν είναι, αλλά ποιητική αδεία τα ονομάζουμε γαλλικά φιλιά για να δηλώνεται το πάθος.

Παλιά, στα '80ς, τρέχαμε στο κοιμητήριο του Pere Lachaise για να αγγίξουμε την προτομή του Morrison που, χρόνο με το χρόνο, θύμιζε όλο και περισσότερο βάση για περούκα της Φάρα Φώσετ, με λίγη βοήθεια από το πρόσθετο μέηκ-απ που του έκαναν οι εικονολάτρες θαυμαστές: ρίμελ, χρωματιστά σπρέη, κόκκινα κραγιόν που ξέβαφαν αμέσως, λίγο μετά, από τα φιλιά των επόμενων επισκεπτών του τάφου.

Ευτυχώς δεν υποκύψαμε στο παρισινό κύμα ερωτισμού που ήθελε το ξαπλωτό, μπρούτζινο άγαλμα στον τάφο του δημοσιογράφου Ζυλ Νταλού (1848-1870), που έγραφε στην προ-επαναστατική La Marseillaise και τον σκότωσε ο ίδιος ο Βοναπάρτης με μία σφαίρα πάνω σε καυγά, ξεσηκώνοντας θύελλα λαϊκής οργής και ταραχών στο Παρίσι, να έχει έντονες υπερφυσικές επιρροές στη γονιμότητα και στον πνευματικό οίστρο όποιας/ου τριφτεί επάνω του. Το άγαλμα έχει ξεκούμπωτο το πρώτο κουμπί του παντελονιού και μία εμφανώς διακριτική, επιθανάτια στύση, που έχει αρχίσει πλέον και λαμποκοπάει το μέταλλο σε' κείνο το σημείο.

Όχι. Δεν τριφτήκαμε ποτέ επάνω στον Νταλού, ούτε και αγγίξαμε ποτέ, ερωτευμένοι, ταξιδεύοντας πάνω-κάτω στην Ιταλία, το στήθος της μπρούτζινης Ιουλιέτας των Καπουλέτων στη Βερόνα, στο άγαλμα που είναι στημένο στην αυλή του πατρικού σπιτιού της παντοτινής ερωτευμένης. Ένα απαλό χάδι εκεί, μπορεί να σου φέρει την αγάπη. Το στήθος γυαλίζει σαν υπόσχεση, από τα εκατομμύρια αγγίγματα που έχει δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια, από χούφτες αυτοχείρων παρθένων και ηδονιστών.

Το χούφτωμα των αγαλμάτων λοιπόν, είναι άλλο. Λέγεται gropping και είναι ένα καγκούρικο φωτογραφικό κλισέ, που κρύβει ένστικτα βανδαλισμού και σάχλας-στην-πενταήμερη. ΟΙ περισσότεροι ποζάρουν, τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που χρειάζεται το snapshot, αδιαφορώντας εντελώς για την τρυφερότητα, τη μοναξιά, την ένταση και την ποιοτική ταυτότητα του αγάλματος. Κάνουν την πόζα τους στιγμιαία, βγαίνουν με κόκκινα διαβολικά μάτια από το φλας και την ποστάρουν κατευθείαν στο Φου-Μπου τους. Και ας μη συζητήσουμε καλύτερα για τα φωτογραφικά κλισέ στα μουσεία με κέρινα ομοιώματα.

Ο ΚάπαΒήτα μία μέρα μου είπε: "Φιλάω αγάλματα". "Για πες μου", του είπα.

"Το πρώτο άγαλμα που φίλησα ήταν η Λαμπέτη στον πεζόδρομο της Δελφών. Περνούσα δίπλα, μου φάνηκε τόσο μόνη κάτω από τις φυλλωσιές και τη φίλησα. Μετά θυμήθηκα και άλλα μπούστα που μαραζώνουν γεμάτα κουτσουλιές, η Βουγιουκλάκη στην πλατεία Μαβίλη, ο Παπανικολάου στην πλατεία απέναντι από τον σταθμό Λαρίσης, οι Φιλικοί στο Κολωνάκι (αυτοί χωρίς κουτσουλιές), η Μελίνα Μερκούρη στις αρχές της Συγγρού. Αυτή ήταν η πιο δύσκολη, αλλά μεγάλο απωθημένο. Εκείνο το βράδυ έβρεχε, έπρεπε να κουβαλήσω ένα καφάσι και να το κάνω γρήγορα γιατί χάζευαν οι οδηγοί των τουριστικών λεωφορείων. Η Μελίνα έχει το μεγαλύτερο κεφάλι για να είναι προφανώς ορατή από τον Πειραιά και τα δύο, τρία, τέσσερα παιδιά της, και τεράστια χείλια."

Ο ΚάπαΒήτα αγαπάει την πόλη με τον δικό του τρόπο. Περιποιείται τις λεπτομέρειές της. Εκτός από τα αγάλματα, φωτογραφίζει και μικρές, εμβληματικές αναπηρίες της Αθήνας, ένα ξεχασμένο σημείωμα, ένα σημαντικό σκουπίδι, τις ταμπέλες με σελοτέηπ σε δικαστήρια και τουαλέτες μπαρ. Σε λίγο θα αρχίσει να γλύφει και τοίχους (ψέματα, έχει ήδη αρχίσει).

"Μία καλή ευκαιρία για αγάλματα αρχαίων" λέει, "ήταν η Biennale. Υπήρχε μία αίθουσα με γύψινα εκμαγεία πεταμένα τριγύρω και κανείς φύλακας στην αίθουσα. Μπορεί και να απαγορευόταν, δεν είμαι σίγουρος με τη μοντέρνα τέχνη, όπως και με την αρχαία. Βέβαια μετά μου είπαν ότι υπάρχει Μουσείο Αφής στην Καλλιθέα γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Περισσότερο άβολα αισθάνθηκα στο Α' Νεκροταφείο κυρίως επειδή έπρεπε να πατήσω επάνω σε τάφους για να φτάσω τη Βέμπο και τον Κολοκοτρώνη που είχαν και σημαίες props στις πλάτες."

"Την Κοιμωμένη δεν τη φίλησα".

Με ελαφρώς ειδωλολατρική διάθεση αλλά κυρίως με συγκινητική συμπαράσταση στη μοναξιά τους, αρχίσαμε να λέμε ποιούς άλλους πρέπει να φιλήσει. Τον πάντα dark wave Καλομοίρη έξω από τη Νομική, τον Γούναρη με την κιθάρα του έξω από τον Πράσινο Πύργο. Ποιόν άλλο;

"Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ελάχιστα αγάλματα είναι στο ανθρώπινο ύψος. Υπάρχει ένας Ελύτης στη Δεξαμενή που περπατάει, που θέλω να φιλήσω, ένας μικρός βανδαλισμένος άγγελος με κόκκινες ρώγες και χείλια μπροστά στην παλιά Βουλή κάτω από τον Τρικούπη που ανοίγει το ένα του χέρι, ένας κοιμισμένος ή πεθαμένος Υψηλάντης στην εκκλησία μέσα στο Πεδίο του Άρεως με σπασμένη μύτη από την οποία βγαίνει ένα μικρό σίδερο, ένα άγαλμα με την Ακρόπολη στο κεφάλι μπροστά στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και το πιο κουτσουλημένο κεφάλι της Αθήνας, εκείνο του απελευθερωτή λαών Χοσέ Ντε Σαν Μαρτίν στην πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας. Τον λυπάμαι και τον σιχαίνομαι, τόσο μόνος. Οι περισσότεροι μου λένε να πάω να φιλήσω τον Κολοκοτρώνη στη Σταδίου, συλλογικό απωθημένο, αν ήμουν στη Θεσσαλονίκη θα μου έλεγαν για τον Μεγαλέξανδρο."

-To project του ΚάπαΒήτα ανεβαίνει στο statuefrenching.tumblr.com

AthensVoice, τ.376, 26/01/12

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ

2011-11-30T21:08:00.002+02:00

· Ένα βράδυ με κρύο κατεβήκαμε όπως παλιά – αγέρωχα, επειδή ήταν άδεια – την Ιπποκράτους. Α, κοίτα, άνοιξε κλαμπ δίπλα στο Πασόκ, είπα. Δεν είναι κλαμπ, είναι ο Νάκας, με διορθώσανε. Μα, τόσα κόκκινα φώτα και μαρκίζες; Δεν το είχα προσέξει, γουάου, μπράβο. Γυαλίζει σαν φρεσκολουσμένο Studio 54. Αμέσως μετά συναντήσαμε τον σιωπηλό, σοφό Πύρινο Κόσμο με τη βιτρίνα γεμάτη ζεν και νιρβάνα και προσγειωθήκαμε. Είπαμε, τι είναι η ζωή; Όλα αυτά μια μέρα θα είναι θάλασσα.

· Μέχρι να σκεφτούμε την Ιπποκράτους θάλασσα, γωνία με Ακαδημίας είδαμε πολλές ηλικιωμένες κυρίες με φουσκωτά μαλλιά μαζεμένες γύρω από μία δυνατή κίτρινη λάμπα. Πάνω από τα κεφάλια τους, το πόστερ του Βασίλη Τσιβιλίκα, σαν όραμα, έλεγε «Η ζωή είναι ποδήλατο. Θέατρο Ακάδημος». Όσο υπάρχουν τα απογεύματα της Παρασκευής, τα θέατρα θα γεμίζουν από τις θείες μας, είπαμε. Είναι το δίκαιο του ηθοποιού. Είναι το prime time του αθηναϊκού κέντρου που επιμένει να πιστεύει στο φως της μαρκίζας, έστω και σ’ αυτόν τον έναν κιτρινισμένο προβολέα, σαν φάρο μέσα στο σκοτάδι της θάλασσας.

· Μετά διασχίσαμε το πορτοκαλί ποτάμι της Ακαδημίας ενώ ένας ποδηλάτης με ισοθερμικό κολάν περνούσε με κόκκινο (οκ, βαθύ πορτοκαλί), γυαλίζοντας ολόκληρος από τα φώτα και τα φανάρια πάνω του, ρόδες, σέλα, μπρος, πίσω, τιμόνια, χερούλια, πετάλια, ντισκοτέκ. Το είπε ο Τσιβιλίκας, σκέφτηκα από μέσα μου.

· Κάθε βόλτα στην Αθήνα γεμίζει το κεφάλι μου εικόνες ενός σεναρίου, πολλών σεναρίων, σαν να ανοίγω ένα κουτί με ιστορίες. Όποτε κατεβαίνω π.χ. την Ιπποκράτους, στην είσοδο της στοάς του Ακροπόλ νομίζω ότι θα δω τη Ρένα Ντορ να βγαίνει κουκουλωμένη το μαντό της μετά από παράσταση, και στο Διάνα απ’ έξω, ότι θα δω τη Ράντου να περιμένει στη στάση το εικοσιπέντε, για Προφήτη Δανιήλ.

· Χωθήκαμε απέναντι, στη Στοά Πεσμαζόγλου για να πάρουμε θαλπωρή από τα βιβλιοπωλεία και τα μαγαζιά με τις βαλίτσες. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να σταματάς σε μία βιτρίνα με σακ βουαγιάζ και πορτοφόλια, αλλά κάθε φορά σταματάμε και λέμε «Πάμε Μπράιτον» ας πούμε, «τον άλλο μήνα;» κοιτάζοντας την κλειδαριά καμιάς σαμσονάιτ. «Πάμε», είπαμε και τώρα και στρίψαμε σηκώνοντας τον γιακά.

· Τρέξαμε να μπούμε στα βιβλιοπωλεία της Στοάς. Αμέσως η ζέστη μάς γλύκανε τον σβέρκο. Υπήρχε μία υπόκωφη αγάπη σαν να κόχλαζαν από κάτω μας καζάνια, το θέατρο στα έγκατα, οι αρχαίες μηχανές του Κουν. Συγκινητικές, μικρόσωμες θείες ήταν βυθισμένες στους καναπέδες και διάβαζαν. Η ηρεμία στάλαζε ευγενικά από τα φώτα στις προθήκες, επάνω στα βιβλία. Τα θέλαμε όλα. Τα προσπερνούσαμε αργά, χαϊδεύοντας απλώς τα εξώφυλλά τους, ψηλαφούσαμε να βρούμε το χαρτί που θα μας συγκινούσε ακαριαία. Όταν βγήκαμε, κρατούσα το καινούργιο βιβλίο του φίλου μας, του Μανώλη Ζαχαριουδάκη, που έβγαλε στο Μεταίχμιο: «Ζωγραφική, Οδηγίες Χρήσεως ή Συμβουλές για τη διαδρομή του εικαστικού έργου από το εργαστήριο στον κόσμο».

· «Καφέ, τ.ώ.ρ.α.» είπαμε.

· «Η τέχνη είναι σαν δηλητήριο, όπως το οξυγόνο: αν έχεις λίγο πεθαίνεις, αν έχεις πολύ καίγεσαι ˙ πρέπει να βρίσκεται στη σωστή αναλογία με το άζωτο. Ακολούθως, η τέχνη πρέπει να βρίσκεται σε ισορροπία με το χρήμα: με τα πολλά λεφτά γίνεται ηλίθια και βαρετή, με τα λίγα λεφτά είναι γελοία, φτηνή, ανάξια. Αυτό ισχύει και όταν βλέπεις και όταν έχεις το έργο. Γι’ αυτό μην παίζεις με την τιμή του έργου σου. Ασφαλής διάρκεια ενατένισης ενός έργου άλλου καλλιτέχνη είναι τα 8-9 δευτερόλεπτα (αν είναι video πλησιάζει τα 20 δευτερόλεπτα). Μετά τα 12 δευτερόλεπτα έχεις υποστεί την επίδραση.»

· Ο Μανώλης έχει πιάσει από το χέρι και καθοδηγεί βήμα-βήμα τους νέους καλλιτέχνες που θέλουν να παρουσιάσουν το έργο τους και να ζήσουν από την τέχνη τους. Τους οργανώνει – από το βαλιτσάκι με τα σύνεργα άμεσης ανάγκης, μέχρι το πορτφόλιο και το εργαστήριό τους. Τους λέει να το έχουν ακατάστατο, σαν την ψυχή του καλλιτέχνη, αλλά ο επισκέπτης πρέπει να μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια, χωρίς να λερωθεί, να μπορεί να δει τα έργα από τη σωστή απόσταση και με σωστό φωτισμό. Το δικό του, λέει, είναι απίστευτα βρόμικο και ακατάστατο, και αυτό δεν αντανακλά την ψυχή του, μάλλον προτιμά να μην τον επισκέπτεται κανείς. Έτσι˙ με νηφάλιο ύφος και ελαφρύ μειδίαμα δίνει στους μικρούς «το μικρό μαύρο βιβλιαράκι με τις οδηγίες» σαν κουτί γεμάτο με προσωπικές ιδιαιτερότητες και curiosities που το κάνουν μοναδικό: σχεδίασε τη δική του, χειρόγραφη γραμματοσειρά, παίζει με τα διάστιχα και τις κολώνες του κειμένου, βγαίνει από τα περιθώρια, ρίχνει απρόοπτα μικρά σκιτσάκια στις γωνίες και απολαυστικές, σημαδιακές χρονολογίες του παγκόσμιου χάρτη. «1882: Ηλεκτρικός ανεμιστήρας. 1916: Ο Monet συνεχίζει να ζωγραφίζει λουλούδια στο νερό. 1966: Ξεκινάει το Star Trek στην τηλεόραση.»

· Και όλο αυτό το εγχειρίδιο, το απογειώνει με μία μικρή, μικρότατη, τέλεια λεπτομέρεια: το γράφει σε δεύτερο ενικό πρόσωπο. Το απευθύνει σε γυναίκα. Μια νεαρή ζωγράφο. Άλλη μια ιστορία μπροστά μου.

· Το Σάββατο φύγαμε μέσα στο γκρίζο μεσημέρι και πήγαμε σε ένα ξεχασμένο μοτέλ, το «Μοτέλ Γαλήνη». Εγώ το φανταζόμουν σαν μικρό, παρακμιακό Ξενία ξεχασμένο μεταξύ Πόρτο Χέλι και ταινίας από τα ‘70ς. Σαν έργο σε θέατρο της Ιπποκράτους. Τελικά ήταν στο Project Space του 6 D.o.g.s, ένα φωτογραφημένο ταξίδι από την παλιά μας φίλη, την Δήμητρα Ιωάννου, καρέ ενός σφιχτού δράματος «δρόμου», με ήσυχες εικόνες και ηρωίδα αυτήν που υποδύεται η φωτογράφος. Ελαφρώς θρίλερ, αρκετά Μπέργκμαν, στις γωνίες του Μοτέλ νόμιζα ότι έβλεπα την Έλεν Μπέρστιν με ζακέτα. Κάπως τσαλακωμένα λευκά τραπεζομάντηλα με βαρειά ροζ τριαντάφυλλα επάνω τους, απογευματινός χειμωνιάτικος ήλιος επάνω σε ταπετσαρίες, παρκέ μωσαϊκά, breakfast room, κίτρινες φλοκάτες, ξαναδιαβασμένα βιβλία αφημένα στο ράφι της τραπεζαρίας. Επάνω στους κατάλευκους τοίχους αντηχούσαν οι σιγανές φωνές μας σαν σάουντρακ και οι φωτογραφίες άνοιγαν τρύπες στο ύψος των ματιών μας – όπως έλεγε ο Ζαχαριουδάκης ότι πρέπει να κρεμάμε τα έργα.

· «Αν σταθώ εδώ, δίπλα στα τριαντάφυλλα και κάνω τον σταυρό μου, θα είναι σαν βρίσκομαι σε νεκροταφείο.» Είχαμε σταθεί περισσότερα από 12 δευτερόλεπτα. Είχαμε υποστεί την επίδραση.

Έξω από το Μοτέλ Γαλήνη, στην Αθηνάς, σκοτάδια. Ουρές τα άδεια ταξί περίμεναν πελάτη, μία κίτρινη, σκοτεινή θάλασσα.

Οι σάλτσες της Κυριακής

2011-11-09T15:44:00.002+02:00

· Τις Κυριακές, η Γεωργία Π. στη Θεσσαλονίκη, φτιάχνει σάλτσες. Με ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα της κουζίνας, να μπαίνει το ασταμάτητα καλοκαιρινό φως και το αεράκι με την αδιόρατα σιχαμένη allure του Θερμαϊκού. Στα τραπέζια της, τα τελευταία καλοκαιρινά λαχανικά, πομοντόρι και τουρσάκια, κάπαρη, βερίκοκα ξερά, σουλτανίνες, κρεμμυδάκια, τσοπ-τσοπ-τσοπ ψιλοκομμένα όλα, σαν λεπτομέρειες που πρέπει οπωσδήποτε να θιχτούν μέσα σε αυτόν τον άφθονο, υπέροχο χρόνο του Κυριακάτικου πρωινού.

· Για κάποιο λόγο, τα πρωινά της Κυριακής φαίνονται αιώνια και ακίνητα. Είναι η υπόσχεση της παντοτινής ζωής, έστω κι αν πιάσεις ροκφόρ από την ακινησία. Είναι ο όρκος του θρυλικού τετράωρου καφέ στις πλατείες. Το βάρος των κυριακάτικων εφημερίδων. Το πλεκτόν εγκώμιον της ζωής που, στα γυρίσματα και στις ανάποδες βελονιές της, κρύβει μυστικά και ελαφρότατα κουτσομπολιά.

· Η Γεωργία Π. σιγοβράζει μυρωδιές και χρώματα. Ακούει τις μουσικές της, ρίχνει ένα σκουίρτ ξύδι ακόμα. Ακούει μιάν άγνωστη φωνή στα ακουστικά της, τα podcasts του πανικοβάλ, και αφαιρείται επάνω από τη μαρμίτα της. Στο μυαλό της σκιαγραφεί αυτές τις λεπτομέρειες που πρέπει οπωσδήποτε να θιχτούν και πάντα η φαντασία αφήνει ασύδοτες, αυθαίρετες στα ραδιοκύματα, φτιάχνοντας το πρόσωπο της φωνής, όπως εσύ γουστάρεις – με όποια υλικά, όποια σάλτσα σου αρέσει. Μία παχουλή, χλωμή φρατζόλα να της προσθέτεις πικάντικο τσάτνι, μία κοντή, λιανή, ξεροψημένη πατατίτσα να τη βουτάς σε πλούσια, ζουμερή, μαρμελαδένια, γλυκόξινη σως.

· Μετά από μερικές Κυριακές, η Γεωργία Π. έστειλε ένα mail στο Πανικοβάλ. Μέσα είχε, σαν σε στιλπνό, αποστειρωμένο, γυάλινο βαζάκι, 19 τραγούδια σε mp3 και μερικά σχόλια για το καθένα, ταχτοποιημένα και σαφή, εύγεστα και συναισθηματικά. «Οι Κυριακές έχουν ένα μούδιασμα» έγραφε, «κι εγώ βρίσκω τον εαυτό μου να έχει μία τρελή διάθεση με αυτά που ακούω. Κάπως έτσι είπα να μοιραστώ κι εγώ μαζί σου τα τελευταία μου ακούσματα.»

· Από τότε που ο Θεός της Μαγνητοταινίας εφηύρε την κασέτα και το μολύβι για να γυρίζεις τα δοντάκια της, η διαδικασία του «Σου γράφω μία κασέτα» ήταν σημαντική όσο και τα υλικά και οι χρόνοι μίας συνταγής για αγαπημένο τραπέζι. Τα τραγούδια είχαν λεπτομέρειες που μπορούσαν να φτιάξουν μία σχέση ή να τινάξουν στον αέρα μια ολόκληρη κατσαρόλα. Η σειρά των τραγουδιών είχε τόση σημασία, όση και το αν έπρεπε να πάρεις τηλέφωνο μετά το πρώτο ή το δεύτερο ραντεβού, στην πρώτη ή στη δεύτερη βράση. Οι τίτλοι; Χα! Ένας λάθος τίτλος σε λάθος σημείο ήταν σαν γκαζάκι που έσκαγε μέσα στην κουζίνα και κατέστρεφε το Κυριακάτικο γεύμα. Τα συναισθήματα έπρεπε να είναι τόσο-όσο. Τα αλατοπίπερα ένα τσικ παραπάνω από μία συλλογή-compilation του εμπορίου. Οι διακυμάνσεις της διάθεσης να είναι παχύρρευστες σαν σιροπάκι. Δεν έπρεπε να περνάς αμέσως από τον βαρύ έρωτα στην τρελή χαρά της disco, ούτε να έχεις γαβγίσματα και κοινωνική οργή με μήνυμα μετά από μία ηλιόλουστη φολκ τριπλέτα με ρομαντικούς shoegazers.

· Τίποτα δεν άλλαξε. Μία άγνωστη Σαλονικιά φίλη, ένα ήρεμο πρωινό, ένοιωσε αγάπες και νοστιμιές εκεί, μέσα στη θαλπωρή της κουζίνας της, τις έκανε πακετάκι και τις έστειλε στο Πανικοβάλ podcast που ανεβαίνει κάθε Παρασκευή πρωί στο athensvoice.gr. Μέσα στο καλοκαίρι, αλατισμένη και ξεροψημένη, έστειλε την κασέτα της και η Νεφέλη (Walking Undercover) και μοσχοβόλησε η ιστοσελίδα ρίγανες, θυμάρια και μεσημεριάτικα καρπούζια στην αυλή. Μερικές εβδομάδες αργότερα, τις μέρες της βροχής, έστειλε την κασέτα του και ο DJ Quentin, γυαλιστερή και γκλαμαρισμένη σαν περιχυμένο γλάσο σε παχουλά, διαγαλαξιακά ντόνατς.

· Φρεσκοψημένη έφτασε προχτές - Κυριακή, που βρήκε το χρόνο του κι αυτός, και μία κασέτα από τον PanPan. Θα περίμενα τα γαλάζια του ευάερα καρέ, εικόνες από μεγάλες παραλίες και αεροφλότ ταράτσες της Αθήνας, τυλιγμένες με τα ηλεκτρικά του μουσικά περιβάλλοντα, αλλά ήταν ένα ορίτζιναλ ραδιοφωνικό, πειρατικό πρόγραμμα, «σας μιλάει ο PanPan από τα Άνω Πετράλωνα» και όλα αυτά. Με αγαπημένα του κομμάτια χτισμένα ένα – ένα σαν όροφοι πίτας με γεύσεις και υφές που ανατρέπουν η μία την άλλη. Μυρωδάτα, τραγανιστά Cypress Hill με λείες, απαλές, Χατζηδακικές μελωδίες, γενναίες χορταστικές στρώσεις από Pulp και Kid Loco, μικρές υπέργλυκες λεπτομέρειες γαλλικής patisserie (έβαλε το «Goodbye je reviendrai» του Christophe, από τα ‘70ς ο θεός, ο αρχιμάγιστρος!) Κι ακόμα διακριτικές σταγόνες bitter σοκολάτας, την κλασική «Κάβλα» των Spy F & the Zakulas, λίγο δηλητήριο (The Boy) ένα σφηνάκι κουαντρώ (Κορε.Ύδρο).

· Θα ανέβει κι αυτή η κασέτα στη σελίδα με τα podcasts του Πανικοβάλ. Μαζί, βλέπω και ακούω την αγάπη και την κινητικότητα με τα τραγούδια που στέλνουν και συναρμολογούν concept συλλογές οι φίλοι στα podcasts του Γιώργου Δημητρακόπουλου και των άλλων αγαπημένων παλιόσκυλων της αγέλης μας, εδώ. Άρχισε ξαφνικά να διαλλάσσεται η Αγάπη της Κασέτας. Ανοίξαμε την κάμαρα και τους καναπέδες Κυριακάτικα, ήρθαν φίλοι, σάλτσες και ντιπ, αφήσαμε τις μουσικές να ξεχειλίζουν από τα ταψιά, γείραμε στο τέλος λίγο από την ντάγκλα και τις ρακές.

· Οι Κυριακές είναι η μαρινάδα της ζωής μας. Ακίνητες στα ξύλινα ραφάκια και γεμάτες σοφία, διαποτίζουν με ήλιο και γεύση τους φόβους και τις ιδέες μας.

· Προχτές, κι ενώ μαινόταν ο πόλεμος της πρωθυπουργίας, το παζάρεμα, ανοιχτοί λογαριασμοί απ’ όπου ξεχύνονταν ξεθυμασμένες μυρωδιές από τα χρόνια του ’70, τηλεοπτικοί κόρακες και κότες, γουρούνια και μαργαριτάρια, εφιάλτες και ουρλιαχτά, η κουρελαρία της Ψωροκώσταινας – μιάς δουλάρας, ξιπασμένης γριάς όπως τη ζωγράφιζε ο Μποστ, ένα προαναγγελθέν τέλος που πλησιάζει έρποντας…

· …προχτές την Κυριακή έσκαγε από πάνω μας ένας λαμπερός, εξαναγκαστικός ήλιος. Χαίρονταν οι χλωροφύλλες πίνοντας το φως με καλαμάκι όπως τους φραπέδες στις πλατείες οι αρκουδοέλληνες , οι πονεμένοι Αθηναίοι, οι δύστυχοι, αγαπημένοι, αμήχανοι, ανάδελφοι, τεμπελχανεία, σαν μωρά στον ήλιο, άνθρωποι αυτής της πόλης.

Δέκα τετράγωνα πιο κάτω συνέβαινε το τέλος της Ελλάδας όπως την ξέραμε, κι εμένα στο μπαλκόνι μου στεκόταν ακίνητη, να πάρει το χρόνο της, να ακούσει την ησυχία και να λιαστεί, η ζωή.

Σκυλίσιες Μέρες

2011-10-28T18:21:00.003+03:00

● ● ● Έχω πολλά νεύρα τελευταία, θα είναι η εθνική μας κατάθλιψη αλλά και, ξέρεις κάτι; Βαριέμαι να τα ζω όλα σε εθνικό λέβελ, άσε μας κουκλίτσα μου, η κατάθλιψή μου δεν έχει καμία σχέση με τη δική σου. Το trash can μου είναι μεγαλύτερο και πολύ πιο φορτωμένο από το πιο ονειρεμένο, ταχτοποιημένο σου κωλο-inbox. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις (όχι).

● ● ● Η οργή μου στριφογυρίζει σαν φτηνό βαρελότο και φτύνει παντού νεύρα. Ένα περίεργο πράγμα. Θέλω, ας πούμε, να χαστουκίσω τον Κύριο Καμίνη, ενώ δεν μου έκανε τίποτα ο άνθρωπος. Και το εννοώ: α-πο-λύ-τως τίποτα. Μόνο που πήγε και ξεκόλλησε τις μπιγκ-μπάμπολ από τα πεζοδρόμια στο Σύνταγμα, αλλά κι εκεί τι να το κάνεις; Πετάς μια μολότοφ και ξεκολλάνε όχι μόνο οι τσίχλες, αλλά και οι μαρμαροταφόπλακες ολόκληρες. Τζάμπα κόπος.

● ● ● Έτσι μου ’ρχεται να ουρλιάξω και να γκρεμιστεί όλος ο Αμπελόκηπος, δεν με πειράζει, ας είναι και άλλη περιοχή. Όποια να ’ναι. Όλες τις περιοχές της πόλης ευχαρίστως θα τις γκρέμιζα, να μη μείνει ρουθούνι, να έρθει μία υπεργαλαξιακή Χούβερ να τα ρουφήξει όλα και να μείνει μετά Μία-Αθήνα-Φτου-Κι-Απ’-Την-Αρχή. Νέο ξεκίνημα: Εδώ θα βάλουμε ένα Τεράστιο Ολόφυτο Πάρκο. Εδώ θα βάλουμε την Αγάπη. Εδώ θα βάλουμε ένα Γυάλινο Αμφιθέατρο της Δημοκρατίας να φαίνεται απ’ όλους, να είναι όλα διάφανα και στιλπνά. Εδώ Καταρράκτες να τρέχουν από τον Λυκαβηττό, όλο το Κολωνάκι θα γίνει ποτάμια και δάση. Εδώ θα βάλουμε Μαρμάρινες Βεσπασιανές και διακριτικό φωτισμό. Εδώ θα τρέχουνε σκυλιά και σκέιτερς. Και πλατείες, πολλές πλατείες. Και εκατό εκατομμύρια μπίρες, κυρ-Στέφανε. Ναι. Θα το κάψουμε απόψε, κυρ-Στέφανε.

● ● ● «Μαλακίες λες» μου λένε στο σπίτι. «Η οργή σου στρέφεται ολόκληρη προς την πόλη, ενώ πρέπει να γίνουμε έξαλλοι και με άλλα». Ευχαρίστως να γίνουμε, λέω με λύσσα και συνείδηση. Καθόμαστε και κάνουμε hate list. Συμφωνούμε να μη βάλουμε πρόσωπα μέσα και γίνει εμπαθές το αίσθημα, αλλά να βάλουμε όλα τα γαμίδια της ελληνικής ζωής. Να βάλουμε τα πάρτι και τους προμόουτερς; Ευχαρίστως να βάλουμε, λέω. Άι στο γεροδιάολο με τα πάρτι, λοιπόν. Δεν με νοιάζει το event σας και η μουγκαμάρα σας, γελοίες. Να πετάξουμε και τις τηλεοράσεις από τα παράθυρα; Ευχαρίστως να πετάξουμε, λέω. (Όχι)

● ● ● Αν δεν σπάσουν τηλεοράσεις όμως, επανάσταση δεν γίνεται, αγαπούλες.
● ● ● Τη μέρα που λιντσάρανε τον Καντάφι και κλώτσαγα το σκατόκουτο να το κλείσουμε μη δει στις ειδήσεις η μικρή Μελίνα το βίντεο με το κεφάλι-ντοματοσαλάτα (κυρία Ε-Σου-Ρου μου), ανοίγει η πόρτα και μπαίνει αυτό το παλιόσκυλο, ο Νικήτας Κλιντ. Hey, dog. Ωραίες μέρες, ε; Έρχεται και αφήνει μπροστά μου χωρίς πολλά λόγια ένα cd χωρίς καθόλου λόγια. Ούτε ετικέτα, ούτε τρακλίστ, ούτε κόκκο αφορμής προμόσιον, και χάνεται, έτσι κάνει πάντα, γι’ αυτό γουστάρω, δεν μιλάει, ρε παιδί μου, δεν κάνει πάρτι. «Έχει κι ένα βιβλίο» λέει φεύγοντας.

● ● ● Έτσι θέλω, έτσι θα ’ναι πια, θα καταλαβαινόμαστε και θα μυρίζουμε τις λέξεις μας έξω εκεί, θα ξέρουμε εχθρούς και φίλους από την αλήθεια ή τη σιωπή τους, μια κουβέντα ή ένα γύρισμα της πλάτης τους. Τον Νικήτα τον φοβούνται πολλοί, δεν ξέρουν τι να κάνουνε μπροστά του, «δεν μιλάει», «δεν ξέρω», «συνέχεια βρίζει».

● ● ● Δεν βρίζει, κορίτσια, ο Κλιντ, κάνει το καλύτερο ελληνικό χιπ-χοπ, γελοίες μπουζουκόβιες, τσόκαρα της πίστας. Πατάς το play και δεν σε νοιάζουν οι τίτλοι, ξεχύνεται σαν βαρελότο προς όλες τις κατευθύνσεις το βαριά ελληνικό ragamuffin του, ένα μανιφέστο ακαριαία επίκαιρο, σαν να ηχογραφήθηκε στο Σύνταγμα και στο Μοσχάτο τη μέρα που κάνανε την πόλη σαν τα μούτρα του Καντάφι. Ο ρυθμός του είναι αλάθητος, η Babylon στις φλόγες: one step forward, 2 steps backwards. Ο Κλιντ ακούγεται σαν να χαμουρευόταν με τη Μ.Ι.Α. όλη τη νύχτα. Είναι ηλεκτρονικός σαν να βγήκε από μισοκαμένο εκουαλάιζερ, ακούγεται σαν ηχείο τρύπιο από κλωτσιά. Οι λούπες του είναι σαν τριμμένες με γυαλόχαρτο, τα σάμπλα του είναι θρύψαλα γδαρμένα από το αυθεντικό τους, μοιάζουν σκονισμένα, αρπαγμένα, γεμάτα αίμα σαν ημιτελείς πληγές.

● ● ● Πέφτουν απανωτά τα κομμάτια και έρχονται την πιο κατάλληλη στιγμή, σ’ αυτές τις σκυλίσιες μέρες, με θολωμένα μάτια από δάκρυα λύσσας, να βλέπω τούβλο-τούβλο να σπάει η χώρα μου και να διαλύεται. Έτσι. Αναρωτιόμουν τι σκατά πανικοβάλ να βάλω, και ήρθε ο Κλιντ, ένας φίλος που δεν τον βλέπω ποτέ των ποτών, και με ένα μικρό ήχο απασφάλισης χειροβομβίδας –κλιντ!– μου έδωσε τον ήχο της οργής μου: Το «Athens Zoo - Moriginal Champ System» – μαζί του κι άλλη μια Ρόδα από τα παλιά, ο Χρήστος Τσαμπουράς. Μάτωσαν τ’ αυτιά μου, ρε ντογκ.

● ● ● Το βράδυ δεν ήθελα να χαστουκίσω κανέναν. Ζωγραφίζαμε με τις μικρές, μετά φυτέψαμε σποράκια μαϊντανού. Τους είπα «αν δεν φυτρώσουν, θα είναι που θα έχει καεί το σύμπαν» και γελούσαν, τα βλαμένα.

Μαύρα Μαλλιά

2011-06-01T20:50:00.005+03:00

o Βλέπω την επανάσταση να ανεμίζει στα μαλλιά σας, σαν ανεμιστήρας που άνοιξε ξαφνικά ακριβώς την ώρα που ήσασταν έτοιμοι να λιποθυμήσετε από την τσιγαρίλα και την ασφυξία. Συγκινημένοι βγήκατε όπως – όπως στις πλατείες, ούτε ένα τζελ, ούτε μία τσαλακωμένη έντεχνα τούφα «μόλις ξύπνησα» δεν σας χάλασε τη χαρά της συγκέντρωσης.

o Ο αέρας της αθωότητας φύσηξε στα μέτωπα που είχαν ακινητοποιηθεί σε μία συνοφρυωμένη αδράνεια.

o Μερικά μωρά καθισμένα στους ώμους των μπαμπάδων, τους τραβούσαν το τσουλούφι για να συγκρατηθούν, κοιτάζοντας απορημένα αυτή την τρισδιάστατη πλημμύρα γύρω τους – «μπαμπά, τι είναι κόζμος;». Τα κοκοράκια, οι ψευτο-μοϊκάνες, τα στριφογυριστά Τεν-Τεν, τα άτσαλα μαλλιά των ελλήνων μπαμπάδων που μοιάζει σαν ποτέ να μη μπορούσαν να ταχτοποιηθούν στα κεφάλια, πάντα κάτι στράβωνε, έγιναν τα γκέμια της ποπ-λάικ επανάστασης στο κέντρο της πόλης.

o Στην τηλεόραση, οι κοκαλωμένες κουπ έστρεφαν αργά, μονοκόμματες προς το μόνιτορ – «ας δούμε πλάνα από την πλατεία». Οι κάμερες από ψηλά, κατέγραφαν χιλιάδες κεφάλια, μικρές σκουρόχρωμές κουκίδες, ούτε ένα ξανθό δεν φαινόταν – πάντα το πλήθος από μακριά δείχνει να έχει μεσογειακά χρώματα, μαύρα μαλλιά, μαλλιά κοράκου χρώμα.

o Την ίδια μέρα, άρχιζε ο πονοκέφαλος. Βαθύς, αυχενικός σαν κότινος. Ανέβαινε προς τους κροτάφους, τους φόρτωνε ένταση και επαναληπτικό σφυροκόπημα, επικέντρωνε στα μάτια κάνοντας λίμπα τον αστιγματισμό τους και απελευθερωνόταν, ειρωνικός, στην κορυφή του κρανίου σαν γλόμπος μίας ιδέας που ποτέ δεν άναψε.

o Το μαλλί-πονοκέφαλος είναι πιεσμένο στη μία πλευρά, σαν να τ’ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά. Δείχνει τον πόνο και την ένταση μονόπαντα, πλαναρισμένη αεροτομή. Είναι σαν να σου λέει «Δεν σκέφτομαι τίποτα. Δεν ελπίζω τίποτα. Πονάω.»

o «Μάτι είναι» μου λέγανε. «Μα τι μάτι;» – έλεγα κι έκλεινα τα μάτια αναζητώντας λίγο σιωπηλό σκοτάδι. «Δεν με έχει δει ούτε φωτοκύτταρο, μέρες τώρα.» Γιατί, τέτοιος είμαι. Στις μεγάλες γιορτές, με περιλούζει πονοκέφαλος και κλείνομαι στον Πύργο των Ντεπόν.

o Την επόμενη μέρα, έφτασε από το Λονδίνο το βιβλίο με τα σχέδια της Χριστίνας Χριστοφόρου. «Α, κοίτα, τα μαλλιά του Andy Warhol» είπε ο Β μόλις είδε το φλασάτο πορτοκαλί εξώφυλλο με τον γνωστό, λευκό θύσανο και τον τίτλο «Τίνος είναι αυτά τα μαλλιά;». «Whose Hair?». Μπορείς να τα ξεχωρίσεις; Διακόσια κεφάλια χωρίς πρόσωπο, φανερώνουν την ταυτότητά τους μόνο μέσα από το εικονογραφημένο τους μαλλί. Κεφάλια πλούσιων και διάσημων που έχουν πασχίσει πολύ μέχρι να αποτυπώσουν το λογότυπό τους επάνω σε μερικές χιλιάδες ντηζαϊνάτες τρίχες. Δυστυχώς μπόρεσα να τους ανακαλύψω σχεδόν όλους. Να ο Έλβις, να ο Γκαλιάνο, να η Νταϊάνα, να ο Κόνερι. «Παθέτικ», είπε ο Β και γέλασε. «Let your hair down.»

o Η Χριστίνα Χριστοφόρου είναι illustrator με μία σκοτεινή, κομψή ιδέα χιούμορ στα έργα της. Ζει στο Λονδίνο και ζωγραφίζει ζώα, διαστημόπλοια, τέρατα και ανθρώπους. Πριν δύο-τρία χρόνια της ζήτησαν από τους New York Times να σχεδιάσει «τα χτενίσματα των Πρώτων Κυριών», των συζύγων μεγάλων ηγετών του κόσμου. Γυναίκες που τις έχεις στο μυαλό σου σαν καούκες, σαν χτενίσματα με τίτλο. Έμοιαζε κάπως με το εξώφυλλο του Some Girls αλλά από την ανάποδη, σαν κατάλογος κομμωτηρίου του 2055.

o Μετά από αυτό, η Χριστίνα έφτιαξε την (γνωστή) αφίσα με τα διάσημα κεφάλια από το πάνθεον των ηρώων της ροκ. Καθόλου ανέμελα κεφάλια βέβαια. Σε αυτό το Κομμωτήριο καμία τρίχα δεν πετάει χωρίς λόγο πετάγματος. Επιμελώς εγκλωβισμένα στην λακ της εικόνας τους, δίνουν το στίγμα τους πριν καν προλάβει να κατέβει το πενάκι προς τη γραμμή του προφίλ. Η Χριστίνα λέει ότι, η δήλωση που κάνει ο καθένας φαίνεται στα μαλλιά του. Όταν σχεδίαζε τον Hendrix, το μαλλί του τής φώναζε «Freedom». Το μαλλί της Anna Wintour γαυγίζει «Πειθαρχία». Το σιντριβάνι από ράστα του Jean-Michel Basquiat δηλώνει «Φαντασία». Ο κότσος με την μία-γλυψιά ανταύγεια της Audrey Hepburn ψιθυρίζει «Elegance» ενώ ο κότσος-φωλιά καταιγίδων της Amy Winehouse φωνάζει «Drama».

o Δράμα, όντως. Με φοβισμένη αμηχανία βλέπουμε τους κορακί πολιτικούς με τα κορακί βαμμένα μαλλιά να υποδύονται σφρίγος ενώ κόμποι ιδρώτα σταλάζουν ξεβάφοντας την καραμπογιά στα κολάρα τους.

o Οι εγκληματίες κουρείς τους περνάνε πλακάτα ντουκοχρώμ, το χρώμα της καρυδιάς, ή έναν τόνο πιο μαύρο. Ίσως θα θέλατε και μία λευκή τούφα εδώ, πάνω από το δόξα πατρί; Γράφει στο γυαλί, Δευτέρα βράδυ. Δίνει κύρος, κύριε.

o Στα δημοσιο-υπαλληλικά κουρεία, τους «μπαμπάδες του έθνους» τους φουλάρουν τις τρίχες αψιδωτά προς τα πίσω, αφήνουν τον καρίτζαφλο έκθετο σε κάθε πεντακοσάρικο να κολλάει εύκολα – φτου και πάρ’το. Τους φυσάνε με το πιστολάκι προς τα πίσω, ένα κορδωμένο τίποτα, δίνουν όγκο και από κάτω το κενό.

o Από την άλλη, οι image makers της ελεύθερης αγοράς περνάνε σε πιο solid προτάσεις. Πιστεύουν στη δήλωση-γροθιά.

o Κούρεψαν τον Καραμανλή.

o Κάθε εκπρόσωπο τύπου, πριν τον ρίξουν στις κάμερες, τον περνάνε από την ψιλή.

o Η Μακρυπούλια έχει καθιερώσει το κεφάλι-άλιεν με μαλλί που κινείται με delay, ένα beat πιο αργό από το υπόλοιπο πρόσωπο. Όσο αέρας κι αν φυσάει στις πλατείες, η ίδια πάντα ελληνική κουπ της ξανθιάς λέαινας με τη λεοπάρδαλη και τον παπαγάλο φαίνεται να εμφανίζεται μπροστά μας, big fat greek wedding, θείες και κουμπάρες και παλιές συμμαθήτριες σε φωτογραφίες – όλες ίδιες την ώρα που, τελικά, έρχονται να σου ευχηθούν «Ζήτω η ελευθερία».

o Κόκαλο.

o Η Μ. κούρεψε τα μαλλιά της δύο πόντους και πήγε να ζήσει σε μία φάρμα στη Μακεδονία με την κόρη της και τον άντρα της. Καλλιεργεί βιολογικά προϊόντα και φτιάχνει γλυκίσματα-γλυπτά σαν τετραόροφες Ντίσνεϊλαντ από ροζ κρέμες. Την ξέρω από έξη χρονών και είναι η ηρωίδα μου.

o Ο πονοκέφαλος συνεχίζεται για πέμπτη μέρα. Απλώνεται σαν κοζμοπλημμύρα στους ασημένιους μου κροτάφους και μου παραλύει το θεληματικό πηγούνι. Πονάνε ακόμα και τα μαλλιά μου, νοιώθω σαν να έχω ένα μωρό επάνω στο κεφάλι μου που μου τραβάει το τσουλούφι.

o Παίρνω την κουρευτική μηχανή, την ρυθμίζω στο 0.1 κι αρχίζω να τα παίρνω.

------------------------------------------

Info: To βιβλίο «Whose Hair?» της Χριστίνας Χριστοφόρου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Laurence King και υπάρχει στα μεγάλα ελληνικά βιβλοπωλεία. (www.laurenceking.com/product/Whose+Hair?.htm)

(Athens Voice, τ.349, 02.06.11)

Ο ήχος των cafés

2011-05-19T00:29:00.004+03:00

Γιώργη σήκω να φύγουμε από 'δω.

Γαμώτο, είναι πολύ μπερδεμένες οι μέρες. Η σύγχυση παίρνει τις λέξεις και τις εκστομίζει ανάποδα, με την ετικέτα απ’ έξω, τις λαμβάνει ο απέναντι και προσπαθεί να δει τι’ν’τούτο, πού πάνε τα μανίκια, πού μπαίνει το κεφάλι. Δεν μπορείς ούτε καν να μαλώσεις, να ουρλιάξεις ένα γαμωτοφελέκιμουγαμώ, πες κάτι – ο άλλος σε κοιτάζει με μία ναρκωμένη απάθεια, δεν είναι ούτε καν άγνοια, ούτε ίχνη φόβου, ούτε έχει πεθάνει και τον ταριχεύσανε. Είναι απλώς ανήμπορος να αντιδράσει, στέκεται αποσβολωμένος στον καιρό – και απλώς λίγο κατακρατημένος τσιγαρόβηχας του πλανάται στο μυαλό, του μαυρίζει τα πλεμόνια, βγαίνει αργά από τα αυτιά του σαν να έχει αρπάξει ο εγκέφαλος. Καμένα σκουπίδια, γαμώτηναθηναμεσαγαμώ.

Η Αθήνα είναι ακόμα πιο άσχημη μέσα στο μυαλό μας, στην ιδέα που έχουμε γι’ αυτήν.

Ας πούμε ο Παγωνοκαμηλοπαρδαλεονταροζεβρόπαρδος ο Κοινός (του Μάριου Σπηλιόπουλου)

είναι μία αρκετά σαφής περιγραφή της ψυχολογικής και αισθητικής κατάστασης της Αθήνας αυτή τη στιγμή. Το έργο, σε φόντο κίτρινο του μίσους (και της τετραχρωμίας), με λυπηρή λεπτομέρεια και στον παραμικρό ομφάλιο λώρο του Τέρατος, κοσμεί το εξώφυλλο του νέου βυνίλιου/cd «Εκποίηση 1» που κυκλοφόρησε εκ των ενόντων, ο ρομαντικός υπερασπιστής της session κουλτούρας, Κώστας Γανωτής. Με δύο μελοποιημένα ποιήματα της Κικής Δημουλά, δύο του Καβάφη, εφτά δικά του κομμάτια, ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο και την δική του δωδεκάχορδη, απαλύνει τον θυμό και την πίκρα του με μία ελεγειακή αγάπη προς τις διδαχές του Σαββόπουλου και της δοξασμένης ελληνικής ροκαρίας, τότε που οι μπάντες και η δισκογραφία έλαμπαν σαν σαϊτιά της Πρωτοψάλτη στο στήθος του Θηρίου. Ή σαν κραυγή του Παπακωνσταντίνου που έκανε εκατό εκατομμύρια Εξάρχεια να ψαρώνουν στα σταράκια τους. Ο Γανωτής είναι πολύ τρυφερός για να αντέξει τους καμπουρογαμόσαυρους-πώς-το-είπε, τα Τέρατα του 2011. Τους πολεμάει με τα δικά του όπλα, τις ροκ μπαλάντες που ξέρει, την ποίηση, την ευαισθητοποίηση – όπως τα 3 ευρό από την πώληση του κάθε αντίτυπου που πηγαίνουν για την ενίσχυση του έργου των Γιατρών του Κόσμου ή τις μουσικές του συνοδείες στα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ του Νίκου Σούλη που μετέδιδε πριν λίγο καιρό η ΕΡΤ, για τους μετανάστες της Αθήνας.

Ο Γανωτής ακολουθεί τη μέθοδο επιβίωσης που εφαρμόζουμε όλοι μας (;): Επιλέγει την λεπτομέρεια του προσωπικού του εκτοπίσματος και συγκεντρώνεται σε αυτήν, φιλοξενεί όσους χωράει η καρδιά του – το ηχείο της κιθάρας του μόνο. Μαζεύονται, οι νομάδες του ένα γύρω, θεραπεύουν τις πληγές τους, μιλάνε τη δική τους γλώσσα, καλλιεργούνε τη δική τους τροφή – λαχανικά, τσιγάρα, ποιήματα της Δημουλά. Η κάθε κοινότητα επιλέγει τις δικές της βιταμίνες, καλλιεργεί τον δικό της κήπο με βολβούς, φρούτα, δεν ξέρω, φούντα, βιβλία που φυτρώνουν σε θάμνους, βατόμουρα, ρίζες, βότανα στα μπαλκόνια της Αθήνας.

Τα μπαλκόνια θα γίνουν οι νέες μας micro-κοινότητες. Δείτε τα μόνο, με πόση αγωνία οι Αθηναίοι φροντίζουν να τα κάνουν να ζήσουν. Φυλλαράκια και πράσινες κορφές ξεπροβάλλουν από κάθε στηθαίο, κάθε κιγκαλερία και σιδερένιες μπάρες φυλακής. Είναι οι μικροί λαχανόκηποι του (άμεσου) μέλλοντός μας.

Έχουμε εδώ μία που όταν τρώει τη σαλάτα της και φτύνει τα σποράκια σε φρεσκοσκαμμένο χώμα, ντοματιές ξεφυτρώνουν μετά από τρεις ημέρες. Έχει το άγγιγμα του Μπαρμπα-Στάθη, κάτι τέτοιο. Ανάμεσα στους τοίχους από βιβλία που την περιβάλλουν, κρύβει μικρούς λαχανόκηπους. Και όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.

Τα κέντρα των πόλεων, καταλαβαίνεις ότι ζούνε, από τον ήχο τους. Είναι ο ήχος των cafés, η ζεστή θολούρα του ηχητικού φόντου από ομιλίες και ελαφρά χάχανα, κουταλάκια του εσπρέσο που χτυπάνε ανακατεύοντας επάνω στην πορσελάνη, πνιχτά κινητά που βαράνε ρίνγκτόουνς «marimba», μία καρέκλα που τρίζει στα μωσαϊκά, αστεία, κουτσομπολιά και ερωτικά ψευδίσματα σαν θρύμματα μηλόπιτας στο πιατάκι της πόλης. Λίγο πιο κοντά στην ακοή σου, τρισδιάστατα, ήχοι από φύλλα εφημερίδας να τσαλακώνονται στο ξεφύλλισμά τους, η μυρωδιά του δικού σου καφέ και η παγωνιά της τζαμαρίας να σου δροσίζει τη μία πλευρά του προσώπου σου. Κάθεσαι στον πάγκο, κυλάει μπροστά σου το ποτάμι της πόλης με τους διαβάτες της και πίσω από την πλάτη σου θροΐζει ο ήχος των καφενείων, ο θόρυβος της μικρής κοινότητας που θέλει να ζήσει την ειρηνική της πλήξη με λεπτομέρειες καφεΐνης και υπερπληροφόρησης.

Ο Γιώργης Χριστοδούλου έχει πιάσει ακριβώς αυτή τη θαλπωρή των cafés, τα λιμάνια της επιβίωσης στην πόλη, και κυριολεκτικά την ηχογράφησε, την μιξάρισε με τον ήχο των τραγουδιών στο καινούργιο του άλμπουμ «flâneur*». Οι αδέσποτοι ευρωπαίοι είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν για τον έρωτα και την τέχνη. Είναι οι μπον βιβέρ της εποχής που ξεμπέρδεψε με τα θλιβερά διαδικαστικά (bookings, επαφές, internet) και τώρα περιδιαβαίνει τις μουσικές και τις λεωφόρους απολαμβάνοντας της κρυφή γοητεία του περιστασιακού. Ίσως ο Γιώργης να παραείναι καλός (στο καλλιτεχνικό του βιογραφικό) για να εμπνέει την ανάλαφρη κατάρα ενός «περιπλανώμενου flâneur». Το παιδικό του πρόσωπο και το κουταβίσιο βλέμμα του να μην υπονοούν τη μοναξιά ενός θαμώνα σε ένα μπαρ της Βαρκελώνης – όλοι στριμώχνονται ποιος θα τον περιθάλψει πρώτος, φαντάζομαι – όμως είναι ένας τέλειος αρτίστας, ώστε να μπορεί να το βιώσει, για να επιβιώσει.

Σχεδόν απολαμβάνοντας την «γλυκιά εκδίκηση» προς την μπουζουκοξεσκισμένη πατρίδα, περιορίζεται σε ένα «πράσινο μπαλκόνι – όχι · μπουάτ καλύτερα, κουτί τρυφερής ασφαλείας στην Πλάκα» από τη μια και στην Βαρκελώνη από την άλλη που είναι η πόλη του πια. Ισπανόφωνα τραγούδια και ποιήματα, γαλλικά σανσόν με μία νοσταλγία δυσανάλογη της ηλικίας του – αλλά κατανοητή, λόγω της lounge, πολυτελούς φωνής, ήχοι από παιδικά παιχνίδια, ακορντεόν, μαζί του η Joanna Swan των πολυακουσμένων (και στα αθηναϊκά ραδιόφωνα) Illya, ένα πιάνο, παλιά βαλς, ισπανικές κιθάρες, ένα hammond, βήματα στην παλιά γειτονιά της Carrer Joaquin Costa της Barcelone και ήχοι της πόλης. Το ζαβαρακατρανέμια-πως-το-είπε-ο-Γανωτής της συγχυσμένης θολούρας ή, στην περίπτωση του Γιώργη, η χαοτική μικρο-επικοινωνία της μοναξιάς, η μυρωδιά του καφέ, η πίκρα ενός διπλού λικέρ σε ποτήρι ακουμπισμένο σε κρύο μάρμαρο και ζεστή καρδιά.

Η Αθήνα. Θα την αγαπήσουμε ξανά μόνο χάρη στα μπαλκόνια και στα cafés της.

(Athens Voice, τ.347, 19.05.11)

Panikoval Podcast free download

Bad romance στην Αθήνα

2011-04-27T14:26:00.003+03:00

Εντάξει. Μερικές φορές γινόμαστε γραφικοί να ψάχνουμε τον ρομαντισμό στις λεπτομέρειες της ζωής όπως θα την θέλαμε, την ώρα που γύρω μας καταρρέει το σύμπαν, τα εντιτόριαλ βρυχώνται και οι σειρήνες ουρλιάζουν. Όμως ζούμε σε μία πόλη που στέγασε με τέτοια αγάπη τις θυελλώδεις αγάπες της, τις τύπωσε τόσο στοργικά σε βυνίλια, χαρτί κιτρινισμένο πια με κόκκο ράστερ, halftone μπουκωμένο στην τριχρωμία, τις άφησε σαν δακτυλικό αποτύπωμα και μυρωδιά «Κολγκέητ με γκαρντόλ» σε τηλέφωνα με το καντράν, βακελίτες, παν-βαριά, μαύρα που, κάποτε, αναγκαστικά τις συναντάμε στο δρόμο μας. Υπάρχουν, είναι κρυμμένες σε καταφύγια και συμβαίνουν εκεί με μία τελετουργική διαδικασία, τις περιφρουρούν σέχτες ραγισμένων καρδιών.

Είναι κάτι μικρά μέρη σαν καμπαρέ, μουσικές σκηνές τα λένε μερικοί, σαν μαύροι θάλαμοι φωτογράφου, βιομηχανικοί μονομπλόκ ναΐσκοι όπου παλαιοί ερωτιδείς και νέοι ερωτευμένοι συντηρούν με τα σωληνάκια, με βάλσαμο, μύρο και αλόη, με τσιγάρα και γουίσκια τα παλιά τραγούδια αγάπης αυτής της πόλης. Το αστικό τραγούδι του μεσοπολέμου, μιλούσε για τον πρώτο άνεμο απελευθέρωσης του έρωτα που φυσούσε σε φρεσκοξυρισμένα μάγουλα και στήθη που λίγο τα είχε χαλαρώσει η ελαστικότητα της κόπιτσας του λαστέξ. Το όνειρο ήταν στεγασμένο σε διαμερίσματα γεμάτα πολυέστερ και σαλονάτα έπιπλα τικ. Οι «μπεκιάρηδες» και οι «μαιτρέσσες» ήταν ήρωες φωτορομάντσων, κορίτσια που τα συντηρούσαν πλούσιοι δοσίλογοι ή γκόμενοι με φαλτσέτα και κασκορσέ μέσα από το λινό. Μεγαλοκυρίες σούρνονταν Πατριάρχου Ιωακείμ – Φωκίωνος Νέγρη με βερμούτ και μεγάλα μπιζού στα χέρια τους. Τα μοιραία χαστούκια ήταν οι σκηνές που αποτύπωναν με το πενάκι τους οι εικονογράφοι της αισθηματικής νουβέλας, όλα και όλοι με μία αμερικαίν αισθητική, λες και όλο το Μπέβερλι Χιλς είχε μετακομίσει στο Παγκράτι. Τα περιοδικά καλλιεργούσαν τον μύθο της αγάπης στις μεγάλες πόλεις, όπου το κυριότερο σενάριο – η Προδοσία – συνέβαινε μέσα σε ολάνθιστα τραγούδια γεμάτα δυστυχία, πόνο και ακριβή εσάνς.

Η Αθήνα του ’50 λάτρευε αυτό το μελόδραμα, λες και την καταξίωνε στην παγκόσμια ευαισθησία. Οι νεόπλουτοι δεν είχαν εμφανισθεί ακόμα. Τα μπουζούκια ήταν οικογενειακά αναψυκτήρια όπου παιζόταν ένα αξιοπρεπές ινδομπαρόκ. Και στα κοσμικά ζαχαροπλαστεία της Πανεπιστημίου, στα μικρά καφέ της Δεξαμενής και της Νεάπολης, ακούγονταν ραδιοφωνικές μουσικές που τις υπέγραφαν μετανάστες τρίτης γενιάς αρκετοί, ελληνοποιημένοι πια, δανδήδες μουσικοί συνθέτες - Ρώσοι, Ρουμάνοι, Πολωνοί, άνθρωποι που έφεραν την αόριστη κλασσική μουσική τους παιδεία και το τσιγγάνικο βιολί στην αδρή, στεγνή ερωτική έκφραση του Έλληνα. (Λίγο) Παρίσι, (λίγο) Βουδαπέστη και (λίγο) Βιέννη, μπροστά στην Αθήνα καμιά μα καμιά σας δεν βγαίνει.

Σήμερα, αυτό που λέμε νοσταλγία, όταν περνάει από την κιμαδομηχανή του digital αποκτάει μία παγωμένη κούλνες, γίνεται τόσο κομψό και «κοσμηματοποιείται» τόσο, που είναι ωραίο ακόμα και να το έχεις επάνω στο σεκρετέρ σαν μισοσπασμένο κρυστάλλινο μελανοδοχείο του παππού σου. Σ’ εμάς τους ραδιοφωνατζήδες μας αρέσει να χτυπάμε μικρές ενέσεις παρελθόντος μέσα στις λίστες των τραγουδιών μας, κυρίως γιατί είναι τραγούδια που έρχονται από μία εποχή που λάτρευε το ραδιόφωνο.

Αυτό λοιπόν: Ραδιόφωνο και περιοδικά. Τραγούδια και αισθηματικά διηγήματα. Μπολερό και νουβέλες. Το «Μπουκέτο», ο «Ζέφυρος». Πόθοι, Tokalon και σατέν ζυπ-κυλότ. Ζιπαρισμένα και σταλμένα με mail στο 2011.

Αυτό ακριβώς συνδυάζει και το project Retropolis που διοργανώνουν οι «Μητροπολιτικές Ιστορίες» και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης – και θα παρουσιαστεί την επόμενη Τρίτη στο θέατρο του Ιδρύματος: νέες εκδοχές γνωστών τραγουδιών της εποχής του Μεσοπολέμου, διασκευασμένων από ένα φρέσκο star parade ελλήνων μουσικών και με τη συνοδεία διηγημάτων νέων ελλήνων συγγραφέων που εμπνέονται από τις διασκευές των τραγουδιών και θα υπάρχουν σε έντυπη έκδοση, μαζί με το cd. (Οι μουσικοί: Κώστας Δαλακούρας, Θανάσης, Αλευράς, Γιώργης Χριστοδούλου, Στάθης Δρογώσης, Χάρης Αττώνης, Belleville, Cyanna, Δάρνακες, Empty Frame, Full Tattoo, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης / Μαρία Παπαγεωργίου, Ελεάννα Ζεγκίνογλου, Σόφη Κωνσταντινίδου, Matisse με την Αγγελική Ζήκα, Τία Μενούτη, Προκόπης Πολίτης/Βαγγέλης Ασημάκης, Χρήστος Μουστάκας / Δίδυμο, Μαριέττα Φαφούτη, Ηρώ Σάϊα & Tareq. Και οι συγγραφείς: Δημήτρης Σωτάκης, Βάσια Τζανακάρη, Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Ηλίας Κολοκούρης, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Χρύσα Μπαχά, Γιάννης Πλιώτας, Στέργια Κάββαλου, Ειρήνη Μαργαρίτη, Κωνσταντίνα Τασσοπούλου, Γιώργος Ρομπόλας & Αθως Δημουλάς.)

Τα τραγούδια ακούγονται και διαβάζονται με δροσερή τεντούρα σε μικρό ποτήρι, σε πολυθρόνα, κάτω από το αμπαζούρ το θαλασσί. Στο «Σαν όνειρο μαγευτικό» ο Tareq δίνει μία βυζαντινή αντήχηση που το κάνει σίγουρο χιτ στα μελωδικά ελληνόφωνα ράδια. Οι Δάρνακες για τη διασκευή του «Άσε τον παλιόκοσμο να λέει» του Σουγιούλ ακολουθούν την ελαφριά ειρωνεία της σχολής Palast Orchester αλλά με ευγένεια, σέβας, και διάθεση μπαντίνας. Το αντίστοιχο διήγημα του Γιώργου Ρόμπολα μιλάει για έναν γκουρμέ που κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό. Το διήγημα της Στέργιας Κάβαλλου είναι μία σκληρή, σαδομαζοφετιχιστική ροζ ιστορία αγάπης που αντισταθμίζει την μάλλον συντηρητική διασκευή του Νεοκλή Νεοφυτίδη και της Ηρούς Σάια στο «Πρωί με ξυπνάς με φιλιά». Η εξαιρετική Ελεάννα Ζεγκίνογλου δίνει έναν ιστορικά τέλειο λυγμό a la vaudeville στο «Δεν σου πάει το πάχος Δημητράκη» του Αττίκ, με την συνοδεία ενός απολαυστικού διηγήματος της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου γύρω από το φαΐ, την ζωή, τον θάνατο και την ταφή σαν υπερθέαμα. Ελαφριά, κρατημένη ρούμπα το «Σε λυπάμαι» της Σοφίας Κωνσταντινίδου με το διήγημα – επιστολή του Δημήτρη Σωτάκη να ξεκινάει με ένα τέλειο μελόδραμα: «Αγαπημένη μου, αυτή τη στιγμή που σου γράφω, κάθομαι εδώ, στο ωραίο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και αναλογίζομαι το θάνατό σου.» Οι Cyanna σχεδόν ευτυχισμένοι που τους έτυχε αυτό, βυθίζονται στον ζόφο του «Διαβάτη της ζωής» του Αττίκ, με ύφος Nick Cave, κάπως Doors και θεατράλε ύφος, όπως και οι Jam Difusion που μετατρέπουν το «Τι μάτια» σε ένα ενδιαφέρον, αλήτικο μπλουζ με αγγλικούς στίχους. Το «Κάτι με τραβάει κοντά σου» της Βέμπο είναι νομίζεις εικονογραφημένο βήμα-βήμα από τους Belleville με χιούμορ και γνώση, όχι όμως με ανατροπή. Το αντίστοιχο διήγημα του Άθω Δημουλά είναι μία ιστορία βαρύτητας, στο ύψος του 16^ου ορόφου. Και ο Στάθης Δρογώσης, σε εντελώς δικό του κλίμα, παίζει πανέμορφα στο πιάνο του το «Από μέσα πεθαμένος» του Αττίκ, απόλυτα πιστός στο Καρυωτακικό σύμπαν. Οι Empty Frame παίζουν το «Πόσο λυπάμαι» σαν να είναι στα παπούτσια των New York Rock’n Roll Ensemble το 1970, στο έλεος του δέους «Χατζηδάκις». Έτσι ρέει το Retropolis, με τα ίδια τα παλιά εκείνα κομμάτια να ξεπερνούν τους ερμηνευτές, και τα διηγήματα κάπως ερήμην του παρελθόντος της Αθήνας, και των drama kings & queens που φιλοξένησε στα νεόδμητα διαμερίσματά της.

Info: “RΕTROPOLIS” - Τρίτη 3 Μαΐου 2011 – Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης, Παρουσίαση: Δημήτρης Πασσάς - Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος - Τηλ.: 210-3418550 - Ώρα έναρξης: 9 μ.μ.- Είσοδος: 15 €, μειωμένο εισιτήριο 10 €

AthensVoice, τ.344, 28.04.11

Παίξ’ το πάλι, ρε Σαμ

2011-04-14T15:22:00.004+03:00

· Την Παρασκευή το μεσημέρι έσκασε σαν σακούλα με σκουπίδια από τον τρίτο, στα κεφάλια μας, το Αθηναϊκό καλοκαίρι. Κάποιος το πέταξε στα τυφλά κι έτρεξε να κρυφτεί. Άκουσα το πνιχτό του γέλιο και την παντόφλα του, που φλόπαρε στα μωσαϊκά.

· Δεν είναι αστείο, ηλίθιε. Καλοκαίρι – Αθήνα – fail.

· Μπήκα στα δροσερά, ανακουφιστικά σκοτάδια του Δαναού σαν βρικόλακας που αναζητάει την μεταμεσονύχτια ταινία του. Στα σινεμά που αγαπάμε, πάντα έχουμε την αίσθηση ότι υπάρχουν τρεις κύριοι, σαν μακρινοί μας θείοι, που τα τρέχουν. Ένας πόρτα, ένας μπαρ και ένας επάνω, στο μοτέρ. Ο θείος Δαναός ήταν πάντα ένας ευγενής κινηματογράφος, εύκρατο καταφύγιο επειδή υπάρχει επάνω σε κόμβο διαδρομών. Από την εποχή των εφηβικών μου Αμπελοκήπων μέχρι τα πάνω–κάτω στα Μαρούσια και στους Παράδεισους, περιοδικό–ραδιόφωνο–και-μετά σινεμά, κι από τα προσημειωμένα ραντεβού για σπέσιαλ ταινίες μέχρι τις νύχτες πρεμιέρας, τις οφ-μπητ εκπλήξεις μέχρι τις δημοσιογραφικές μεσημεριανές προβολές όπως τώρα: πάντα στον Δαναό άνοιγα, έμπαινα και ένοιωθα ότι σωζόμουν από το τέρας με τη σακούλα.

· Μέσα στη σιωπηλή, μεγάλη σάλα του, σε υπέροχη απόσταση ασφαλείας (μακριά) απ΄όλους, βυθίζεσαι στο μπλε αεροπορικό αφρολέξ της πολυθρόνας. Η σκέψη σου έχει ακόμα γεύση οδοντόκρεμας, καφέ και λίγη νύστα. Τα φώτα χαμηλώνουν σαν βλέφαρα που κλείνουν σε αγαπημένη αγκαλιά κι ένα σφιχτό, ψύχραιμο (επειδή είναι τόσο τέλεια μετρημένο), Cachao Creador del Mambo αρχίζει να απλώνεται μαζί με την ταινία. Η big band που συνοδεύει τον Bebo Valdez γυαλίζει τις γωνίες και τις αεροτομές του φιλμ, δίνει λάμψεις και καθρεφτίσματα σε αυτό το συναρπαστικό συναίσθημα που πάντα, πάντα, πάντα θα σου δίνει η κινηματογραφική μουσική. Μεγάλο, dolby, αλλού.

· Το «Chico & Rita» είναι ένα κινηματογραφημένο κόμικ με φόντο την τζαζ σκηνή της Κούβας της μεταπολεμικής περιόδου. Στο προσκήνιο της πλοκής του συμβαίνει ένα love story, ιδανικό για να τονίσει τις μικρές λεπτομέρειες της μουσικής, του σκίτσου και της ατμόσφαιρας της εποχής. Ο σκηνοθέτης Φερνάντο Τρουέμπα, ένα όνομα με μεγάλη και πολυσχιδή δραστηριότητα σε όλα τα είδης της εικόνας και των ιδεών, σινεμά, τηλεόραση, θέατρο, κινηματογραφική κριτική (στην El Pais), αγαπάει ακόμα τους μύθους, σαν μικρό παιδί. Ζεστός και φλογισμένος ακόμα από τις εξαίρετες συνεργασίες του των τελευταίων χρόνων με τον σχεδιαστή Χαβιέ Μαρισκάλ (στο latin jazz ντοκιμαντέρ «Calle 54») και τον Κουβανό τζαζίστα Μπέμπο Βαλντές (στο φιλμ «Blanco Y Negro» που έδωσε μία νέα καριέρα στον τελευταίο), ο Τρουέμπα αποφάσισε να στήσει την σαγηνευτική Αβάνα της τζαζ εποχής, με τις μουσικές του Βαλντές και το σχέδιο του Μαρισκάλ.

· Η γραμμή στο σχέδιο του Μαρισκάλ είναι τέλεια λατινοαμερικάνικη. Έχει την ελαφρότητα ενός ημίγυμνου γοφού, την ευκολία και την κομψότητα τριών βημάτων σε ένα μπολερό, τη διαφάνεια μίας καλοκαιρινής κουρτίνας που σαλεύει σε ανοιχτή μπαλκονόπορτα της Αβάνα. Έχει την καθαρότητα της γαλλικής σχολής, την αραμπέσκ μοντερνιτέ των Ισπανών κομικογράφων. Από τα παράθυρα, στα σκίτσα του, πάντα φαίνονται κοκοφοίνικες και αυτοκίνητα, πότες καθισμένοι σε ημιυπαίθρια μπαρ να έχουν τους λόγους τους που πίνουν μεσημεριάτικα. Οι γυναίκες στα σχέδιά του έχουν πλακάτο, χρώμα μόκα δέρμα, ρέουν οι καμπύλες τους επάνω σε φλύαρα κεραμικά πλακάκια. Ήταν ο ιδανικός για να ενώσει την κινηματογραφική, υπέροχη τζαζ της δεκαετίας του ’50, με την ευρωπαϊκή ποπ αίσθηση του κόμικ.

· Ας πούμε, είναι ένας πιο γραφίστικος Loustal.

· Στο κεφάλι σου μπαίνει τρυφερά το αλήτικο πιάνο που ξεκινάει το Besame Mucho. Ο Τσίκο, πιανίστας, ερωτεύεται φλογερή Κουβάνα τραγουδίστρια, την Ρίτα. Της γράφει τραγούδια, κάνουν έρωτα σε λευκά σεντόνια, ζηλεύουν, καυγαδίζουν, συναντιούνται νύχτες, φεύγουν για την Αμερική, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Λας Βέγκας. Δολάρια, Τίτο Πουέντε, χαστούκια, διαμάντια, τσιγάρα, επανάσταση, Παρίσι. Οι υπέροχες πόλεις σχεδιάστηκαν με βάση αυθεντικές φωτογραφίες από γειτονιές των τελευταίων πενήντα χρόνων που υπήρχαν στο αρχείο του Δήμου της Αβάνα, με λεπτομερέστατες πινελιές σαν σχόλια εποχής. Η Νέα Υόρκη απεικονίζεται γκρίζα και λευκή, σμόκυ, κομψή, σκληρή σαν λεπίδα, κάθετη, κατακόρυφη. Αντίθετα, το στούντιο του Μαρισκάλ είδε την Αβάνα σαν «το καμπαρέ της Νέας Υόρκης», οριζόντια, και ζεστή, ηλιόλουστη, με μπορντώ και ώχρες, χρώματα ινδιάνικου καλοκαιριού και απίθανου, φωτεινού λουλακί.

· Οι πόλεις όμως χωρίς τους ανθρώπους είναι απλώς ωραίες εικόνες σε ένα άλμπουμ, για την ώρα του καφέ. Είναι μία ονείρωξη αρχιτέκτονα που έχει καιρό να πηδήξει. Με το που μπαίνουν τα τριζάτα μάμπο στην μουσική «κολώνα» της ταινίας, (οι original μουσικές που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Βαλντές – σαν να ξαναγράφει ο ίδιος την ιστορία του), το κόμικ αρχίζει να αποκτάει έρωτα και οι γραμμές του Μαρισκάλ κίνηση. Η ερωτική ιστορία επιβάλλεται να υπάρχει γιατί η ζωή είναι σινεμά μωρό μου.

· Τα χρόνια εκείνα, οι ντίβες που λάτρευε όλη η λατινόφωνη αγορά του πλανήτη, έβγαιναν μέσα από κινηματογραφικά μελό και λαϊκά φωτορομάντζα. Ισπανία, Κούβα, Μεξικό, Εβίτα, Ρίτα, Σαρίτα. Η καταμελάχροινη Σαρίτα Μοντιέλ όριζε το happy end σαν την μοναδική κατάληξη ενός σπαρακτικού δράματος καρέ-καρέ, μέθοδο που ακολούθησε άλλωστε πιστά και ο Αλμοδόβαρ. Με προέλευση κόμικ και αυτός.

· Τα κόμικς είναι ωραία όταν είναι ακίνητα – χειροπιαστά μπροστά στα μάτια σου, να απολαμβάνεις όση ώρα θέλεις τις γραμμές και τα χρώματα, το lettering και τα κάδρα, τα σπασίματα της σελίδας και τα πηδήματα του χρόνου. Την ακαριαία έκφραση των προσώπων, ακινητοποιημένη στην κορύφωση της ατάκας τους.

· Όμως η τζαζ είναι σινεμά. Κινείται. Εισβάλλει μέσα σου με τα πνευστά και τα βιολιά, λιγώνεται στα ψηλά και χαμηλώνει, κάνει γύρω την αίθουσα σαν σαράουντ που τρελάθηκε από έρωτα, μπαίνει και κατακλύζει το στήθος σου σαν πελώρια ιστορία. Στο υπέροχο σάουντρακ του «Τσίκο & Ρίτα», ο Μαρισκάλ συντονίστηκε δίνοντας φωτισμούς και σκιές στα κορμιά των ηρώων του, σαν-από-προβολέα. Τους κρατάει σκούρους και νυχτερινούς, «μπλε», αλλά τους φωτίζει με ένα φωτεινό κίτρινο περίγραμμα, κι έτσι αποκτούν την λίγο μεγαλύτερη από τη ζωή φωτεινότητα. Αυτό ήταν έξυπνο.

· Το χάντικαπ της ταινίας, είναι το ίδιο με όλων των «ρεαλιστικών» animation: τα μάτια. Όση συναισθηματική ευλυγισία κι αν έχει η τρίχα του πινέλου, η μύτη από το πενάκι ή το πίξελ-ρήαλ του Μακ, τα μάτια θα παραμένουν πάντα άψυχα, ξεπατικωμένες γραμμές που τους λείπει η σκιά και οι παραμικρές σκέψεις που καθρεφτίζονται στη λάμψη τους. Όμως γι’ αυτό υπάρχει ο ήχος.

· Το «Τσίκο & Ρίτα» είναι πλημμυρισμένο από έξυπνο, γοητευτικό ήχο. Όχι μόνο από την τζαζ και τη «μουσική των πόλεων» αλλά και από τις καίριες λεπτομέρειες που γράφουν μία ιστορία αυθεντικής τζαζ, μια ιστορία νυχτερινού έρωτα: το φλιπ-τσανγκ του αναπτήρα… Τις μεταξωτές κάλτσες που τρίζουν ελαφρά καθώς βγαίνουν. Μικρά σέξι τακουνάκια σε πλακόστρωτο. Η αντήχηση του πιάνου σε μια στιγμή σιωπής. Τα χαστούκια από γυναίκα σε άντρα. Το αλκοόλ που ρέει από το μπουκάλι στο ποτήρι. Το θρόισμα της ζέστης.

Στο σκληρό φως της Κηφισίας, η ζέστη έχει εισβάλλει. Μαύρα γυαλιά, πονεμένα μάτια, απόηχος από το αλήτικο πιάνο, φασαρία, σπασμένα πεζοδρόμια, βαλκάνιες και πόντιοι, ταρίφες και μπάτσοι, χίψτερς, and all that jazz. Σόρι, κανένα happy end για σήμερα.

(Athens Voice, τ.342, 14.04.11)

Στάζει

2011-03-30T22:37:00.005+03:00

· « "Να μη λικάρει, οκ;"

Έχω στα χέρια μου καυτό κολέκτορ’ς, το white label σιντί της Τσαλιγοπούλου. Μου το στείλανε πρώτη ακρόαση λέει, με έναν μικρό δισταγμό στη φωνή, έτσι ένοιωσα, γιατί εδώ που τα λέμε έχουν στο μυαλό τους και τα παλιά χαΐρια μου με τον Κότσιρα και δεν με εμπιστεύονται. Καλά βρε Σόνη μου, δεν τρώω και Τσαλιγοπούλες, εδώ ζούμε τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας κι εγώ θα κάθομαι να σκέφτομαι το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού; (Το οποίο, άσχετα, θα επιβιώσει. Διότι πιάνει και μεγάλο μέρος του Αραβικού κόσμου, ευρύτατα Τουρκία, Παλαιστινιακά εδάφη, Ισραήλ και όλα τα Βαλκάνια που ονειρεύονται να ζήσουν τη Γρανίτα-Από-Λεμόνι-Τους στο παντοτινό ελληνικό καλοκαίρι, στην Αρετσού.) Αυτό με το λικάρισμα με πλήγωσε βέβαια. Δεν είναι κι ότι όλο το δίκτυο κυνηγάει το νέο των Radiohead και το νέο της Ελένης. Πολύ θα το θέλανε όμως, νοιώθω.

· Όλο το προτζεκτάκι, αν το δεις, έχει ένα κόλλημα με το digital-cult ύφος. Δεν το βάζουν στο ράφι με τα ελληνικά, το βάζουν στο ράφι με τα World. Το άλμπουμ δεν τιτλοφορείται, ας πούμε «Η Ελένη και η Ψηφιακή Εποχή» αλλά «Ταριρά». Gettit? Ταρα-ρα-ρί. Ρα-ρό. Παμ- παμ. Το artwork είναι ένα άβαταρ της Τσαλιγοπούλου. Φέρνει λίγο και προς Γλυκερία, αλλά όχι, εντάξει, ναι, είναι Τσαλιγοπούλου. Gettit? Καρτούν, animation, καθαρές γραμμές, λευκό φόντο. Όχι πια νύχτα, ξεχαρβαλωμένες σκηνές, μαύρες κελεμπίες, τσιγαρίλα, μαλλιά, τοίχοι βαμμένοι ώχρα. Μην το λικάρεις, αλλά είναι για λικάρισμα.

· Το προϊόν πάντα έχει μία ιδέα επάνω στην οποία συνθέτεις τα υλικά – όσο πιο αναγνωρίσιμα σημειολογικά, τόσο το καλύτερο. Η ιδέα είναι ότι «η Ελένη αλλάζει». Αναδεικνύει την προσωπική της ταυτότητα σαν δημιουργός (γράφει όλα τα τραγούδια), και φιλοξενεί up-to-date καλεσμένους (υποδηλώνουν εκτίμηση προς την ίδια, αφού τρέχουν στο κάλεσμά της) που της δίνουν τους στίχους τους. Βγαίνει πριν το Πάσχα. Πιάσε τα φρη-πρες, Μελωδίες και μπαράκια. Κανα τηλεοπτικό; Όχι, όχι Κανάκη, είναι άλλο τάργκετ. Πάλι Μαντ Αγουόρντς, βλέπω. Κλείσε καλοκαιρινά. Ωραία θέλω, θέατρα ανοιχτά, αεράκι, θάλασσα, κανα αρχαίο θα ήταν καλά, στους Φιλίππους, κοίτα το για Ηρώδειο με καλεσμένους, ε ναι, βάλε και μία Βράχων. Ταραρα-ρι-παμ-παμ.

· Μέσα σε όλο αυτό το ηθικό, καλοραμμένο stitch-up, η Ελένη έρχεται και δείχνει αποφασισμένη επαγγελματίας, το φέρει εις πέρας αλλά στο τέλος – δεν το ξέρουμε ακόμα, αν και – αντί να της κάνουν remix οι Scissor Sisters ας πούμε, κερδίζουν οι καλοί: ο αληθινός της εαυτός. Το vocoder δεν θα νικήσει ποτέ τον σμυρνέϊκο λυγμό της, τα ατίθασα μαλλιά της ρομαντικής ρεμπέτισσας, τα μπαχάρια, τους στεναγμούς, τα σεκλέτια, τα τσιγάρα.

· Στο «Τραγούδι» (με λόγια του Νίκου Ζουδιάρη) η Ελένη είναι τρυφερή και spaced out, άκουσε αρκετά Air πριν έρθει, και συγχωρεί τα πάντα: «Τίποτα δεν έχω να μισώ». Λάθος, Ελένη. Βάλε λίγο ζόφο στο τραγούδι. Στα πιο «τζιβαέρικα» κομμάτια του άλμπουμ, αλλού ακούγονται τζάζυ ρυθμικές βάσεις με λεπτότατες νότες πιάνου που σου δίνουν λύπη και μόλις ρίχνουν τα έγχορδα, βιολιά και κόντρες, κάνεις ασυναίσθητα έτσι, δίπλα, να πιάσεις το κουτί τα Κιρέτσιλερ – άφαντα, το έχεις κόψει. Τα-ριμ-τα-ραμ-τα-ραν. Αλλού μπαίνουν τα τουμπερλέκια (εντάξει, με reverb να μοιάζει σαν να παίζει ο ΉταΒήτα στη διπλανή καμπίνα), αλλού τα μινόρε τσαλιμιάζουν με νάυλον χορδές που τρίζουν και μετά, έχει πάρει τη βαθειά της ανάσα και ξαναμπαίνει η φωνή της, τόσο σίγουρη όμως, που ναι ρε, μου άρεσε που είναι πιστή στο πραγματικό της άβαταρ.

· Και έξυπνη. Με θηλυκό χαμαιλεοντισμό, στους στίχους του κάθε δημιουργού, προσάρμοσε τις μουσικές της κι έτσι μοιάζει σαν να ήρθε μαζί της ο καθένας, να τραγουδάει αυτός μέσα στα ακουστικά της, κι εκείνη από πάνω dubbing να τον σκεπάζει σα νύχτα, σα γυναίκα- κουβέρτα. Ξέρω ‘γω; Στα «Χρώματα» του Πορτοκάλογλου είναι σαν πανηγύρι με ηλεκτρικές θάλασσες, στης εκκλησιάς την πόρτα, τρεχαντήρια, τέτοια. Στις «Σκιές» του Σπύρου Χατζηκωνσταντίνου και του Αλκίνοου Ιωαννίδη είναι τόσο κατανυκτική όσο και η κοτσίδα ενός ερημίτη παπά στην άγονη. Ο Παυλίδης στο «Όνειρο», της μεταδίδει εκείνες τις κοφτές του, λαχανιαστές συλλαβές, τα τσιμπηματάκια στην κιθάρα και το ωραίο ατενίζειν που έχει αυτός ο άνθρωπος – π.χ. ο πρώτος στίχος, λέει «Έτσι ωραία που φυσάει…» και σε παίρνει μαζί, ανοίγουν τα παράθυρα, πώς το λένε. Αγαπούμε Παυλίδη. Και η Τσαλιγοπούλου εδώ, έχει ένα «ταραρα-ριμ-ταρα» Καλιφορνέζας στα χίπικα 60ς. Οι «33 στροφές» του Vassilikou (έτσι γράφεται η γενική του Vassilikos; - δεν ξέρω κιόλας) είναι το μειλίχιο lounge του ιδίου, μεταφερμένο σαν brazilian café samba από την Ελένη. Αχχχ… βιμπράφωνα στο διάστημα και το σκουπάκι στα πιατίνια της ντραμς. Υπουργείο Αιώνιου Τουρισμού. Στο «Γράμμα» του Νίκου Μωραΐτη έχουμε μάθημα αυτογνωσίας, self help, ελαφρώς ναρκισσιστική διάθεση: «Γράφω ένα γράμμα σε μένα, όχι πως δεν έχω άλλον. Όμως σε μένα χρωστάω, κάποιες κουβέντες να πω.» Σαν να είσαι στον ψυ σου, αλλά μισοκαθισμένος στον καναπέ, το ένα ποδαράκι να κρέμεται και να αιωρείται καλοκαιρινά, σαν εκκρεμές αναμνήσεων. Και τέλος, «Χαμένοι στην αγάπη», κλάσικ Δεληβοριάς. Τα λόγια του Φοίβου, και ο Γκάμι Μπέαρ να πάρει να τα πει, θα σε συγκινήσουν. Η Ελένη τα έβαλε να στροβιλίζονται σε ένα μηχανικό βαλσάκι, ωραίο φινάλε, σαν καρουζέλ που έφυγε από τον άξονά του και πετάει προς βορρά.

· Το «Ταριρά» είναι γλυκό και ηθικό. Έτσι μου έρχεται να σας το λικάρω, να σας το δώσω, να κολλάνε τα δάχτυλά σας μέλια, να στάξει στο καρώ σας πουκάμισο. Σιγά μη το κάνω, θα το ακούσετε παντού έτσι κι αλλιώς, είναι καταδικασμένο εκ των προτέρων σε ένα αιώνιο mp3 στο άη-ποντ σας και σε χιλιάάάδες λάηκ στο φέησμπούκ σας.

Athens Voice, τ.340, 31.03.11

Τα Panikoval Podcasts μπορείτε να τα κατεβάζετε free, -> εδώ

Θα ανατέλλω

2011-03-03T13:59:00.008+02:00

Αγ.Ειρήνης & Αιόλου

Στην οδό Κεραμικού, επάνω σε μία χτισμένη πόρτα, ανάμεσα σε δύο-σαν-επιτύμβιες κολώνες, ένας πιτσιρικάς με γδαρμένα γόνατα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει την επερχόμενη Ελλάδα της αντιπαροχής.

Κατεβαίνοντας την Αγίας Ειρήνης, στη γωνία με την Αιόλου, μία ασπρόμαυρη κοπέλα με κοτσίδα παχιά, αθώα μαλλιά, βολεμένα, πλεγμένα χωρίς κοντίσιονερ, σαν καλή ελληνική ταινία αναδύεται μπροστά σου, επάνω στον τοίχο της κλασικής αθηναϊκής ώχρας. Φοράει μία ελαφριά ζακέτα και μια μεγάλη σκούρα φούστα, χαμηλά παπούτσια, καλό κορίτσι σε κυριακάτικη βόλτα, πασατέμπο και μπλε πορτοκαλάδα. Ναι καλέ μαμά, δεν θα αργήσω. Είναι μία μεγάλη φωτοτυπημένη εικόνα, σε φυσικό σχεδόν μέγεθος, κολλημένη επάνω στον σοβά με ανθεκτική αλευρόκολλα. Κάποιος έχει γράψει δίπλα της το νέο πολύ-φορεμένο σύνθημα της πόλης, «Μίλησέ μας, Έλσα» (είναι το νέο «Βασανίζομαι»). Πλησιάζοντάς την, το χαμόγελό της θολώνει, έρχεται έξω το ράστερ της παλιάς φωτογραφίας και απλώνει, χάνεται στον κόκκο του χρόνου η καθαρότητα του βλέμματος και γίνεται ένα υλικό: χαρτί + κόλλα + αγάπη, στα χέρια του τρελού καλλιτέχνη του δρόμου.

Ο Sox δίπλα μου, λέει: «Κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως για πάντα έχω χαθεί, θα ανατέλλω.» Αγγελάκας. «Σκεφτόμουν τους παλιούς ανθρώπους,» συνεχίζει. «Αυτούς που έχουν φύγει, πώς θα ήταν να ξεπροβάλλουν μπροστά σου στις γωνίες της πόλης. Να ξαναζωντανεύουν για να σε κοιτάξουν. Σκεφτόμουν όλους αυτούς τους καλλιτέχνες της ζωής που πέρασαν αλλά δεν θυμόμαστε τα πρόσωπά τους. Να ξαναβλέπαμε στους τοίχους της Αθήνας τον Λύτρα, έναν ποιητή, την Κατερίνα Γώγου να μας κοιτάζει τρία κλικ αριστερά, μισοκρυμένη πίσω από τις κολώνες.»

Ο Σωκράτης τα τελευταία χρόνια έχει γεμίσει την Αθήνα με τοιχοκολλημένες απρόοπτες, χρωματιστές στιγμές, τα γνωστά του καθαρόγραμμα σαν κόμικ, τέρατα, τηλεοράσεις με πλοκάμια, καρδιές με γένεια, τρύπια κεφάλια που ξεχύνουν ιδέες και μαμούνια, γραμμικές αγάπες με κεραίες και μεγάλα μάτια. Είναι ο εικαστικός και σκηνογράφος που συμπεριφέρθηκε στις τζαμαρίες των εγκαταλελειμμένων σαν να ήταν η μακέτα του, ένα σετ, ένα τη-σερτ φτιαγμένο στο χέρι, πρέσα-πρέσα τη μεταξοτυπία. Τώρα, αναμοχλεύοντας το παρελθόν και τις ιδέες του, άρχισε να ψάχνει «παλιούς ανθρώπους» για να τους βάλει να ανατέλλουν μέσα από τα αθηναϊκά βασανισμένα ντουβάρια.

Και ανακάλυψε ένα υπέροχο βιβλίο του Φίλιππου Κουτσαφτή: «Ανωνύμων Ταυτότητες – Κώστας Ρούσσης, ένας φωτογράφος από τη Ζαγορά του Πηλίου» (από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο του Δήμου Ζαγοράς). Ένα άλμπουμ με τις φωτογραφίες του Φωτογράφου του Χωριού, προπολεμικές-και-μετά σκηνές του πιο αθώου βλέμματος που είχαν ποτέ οι άνθρωποι σε αυτό τον τόπο, πριν οι κάμερες και τα τηλεοπτικά μάτια τους εκπορνεύσουν τη ματιά. Οι εκκλησιασμοί, τα πανηγύρια, οι κηδείες και οι φωτογραφίες ταυτότητας, η σχολική φωτογραφία στο τέλος της χρονιάς, οι μπουγάδες και οι καφενέδες. Ασπρόμαυρα ράστερ. Αθήνα, χωριό.

Ο πιτσιρικάς της οδού Κεραμικού, πιθανότατα μετά από δώδεκα χρόνια να ήρθε στην Αθήνα, να έμεινε σε μία κάμαρη στα Πετράλωνα και να τελείωσε νυχτερινό Γυμνάσιο, δουλεύοντας χασαπάκι. Τα παιδιά του τώρα μπορεί να περνάνε από το δρόμο, να χαμογελάνε στον καταπράσινο τοίχο, να γλυκαίνουν βλέποντας φιγούρες που δίνουν παρελθόν στην πόλη. Λίγο πιο κάτω, στη Λεωνίδου, ένας άλλος νεαρός με τα κυριακάτικά του, ο ίδιος ξανά στην οδό Θησείου και στην Αρτεμισίου μια μάνα συγκλονιστική, σαν Συλβάνα Μάνγκανο σε βομβαρδισμένη Ρώμη, σαν ράφτρα στα Ταμπούρια, κοιτάζει τους σημερινούς Αθηναίους επάνω από γκρεμισμένα νεοκλασικά παραθυρόφυλλα.

Νύχτα, ανεβαίνω τη Δημοκρίτου, ζόρικη ανηφόρα, μεγάλη στροφή, λακούβα, στην κούρμπα του Δοξιάδη, δίπλα στης Εβίτας Ηλιοπούλου, καθώς πέφτουνε τα φώτα της μηχανής, νομίζω σαν να βλέπω δυό πιτσιρικάδες, φωτο-ράστερ του ’50, επάνω σε έναν γάιδαρο, στην καρδιά – Κολωνάκι 2011, αργά πιά.

Αρτεμισίου

Κεραμικού

Λεωνίδου

Θησείου

Τρία Κλικ Αριστερά

Ανωνύμων Ταυτότητες

"Τραγούδα Καραγκιόζη, τραγούδα"

2011-02-17T10:04:00.010+02:00

· Το ’86 ήταν μια χρονιά με πολύ αερογράφο στις εικόνες της και πολύ αέρα στα τραγούδια της. Η τηλεόραση άρχιζε να παίρνει θάρρητα στις σαλοτραπεζαρίες του κόσμου. Το ραδιόφωνο μόλις είχε πετάξει τα μαλλιά του κάτω κι έτρεχε σαν γυμνός χίπι, ανίδεο, στις ιδιωτικές συχνότητες. Την mainstream ελληνική μουσική την είχε καταπιεί το μπουζούκι πολυτελείας και οι πρώιμοι κομπιούτορες. Κραουνάκηδες, Σαββόπουλοι, Γερμανοί, Κηλαηδόνηδες, Λιλιπουπολίτες, συσπειρώνονταν σε σχήματα και παρέες, προσπαθούσαν να περισώσουν «μαγνητοσκοπημένη» την ιστορία και την παράδοση που κρατούσαν στα χέρια τους και κινδύνευε να τη μασήσει κανά βίντεο εκεί που θα έπαιζε, στα καλά καθούμενα. Εκπομπές για το ελληνικό τραγούδι. Συνδυασμοί και σχήματα.

· Ο Γιώργος Παυριανός είχε ένα πακέτο ιδέες για στίχους στο μυαλό του που δεν γινόταν να τις γράψει στα περιοδικά που, τότε, ζούσαν μέσα στη γυαλιστερή τους χλίδα. Ήθελε σενάριο, έργο, να στήσει μέσα στην ιστορία τα τετράστιχα, να τα ραδιοσκηνοθετήσει όπως απολαυστικά έκανε στο Τρίτο του Χατζηδάκι – στο Τρίτο Στεφάνι του Ταχτσή. Η παλιά του συνεργασία, περιοδείες σε βουνά, λαγκάδια και νησιά με τον Ευγένιο Σπαθάρη και τον καθοριστικό του, εκείνον Καραγκιόζη, ξαναζωντάνεψε. Αυτή τη φορά ο Παυριανός ξανάφτιαξε όλη την Οδύσσεια, κείμενα και τραγούδια των ηρώων της, μουσικές από τον Δημήτρη Λέκκα και τον Καραγκιόζη – Θερσίτη, ακόλουθο του Οδυσσέα. Πρότεινε στον Σπαθάρη τηλεοπτική σειρά. Εικοσιπέντε επεισόδια, κάθε φορά και ένας γκεστ τραγουδιστής (η φιγούρα του, σε σκιά) να λέει το τραγούδι του επεισοδίου. Η ΕΡΤ πήρε τη σειρά, χάλασε ο κόσμος με τον λαϊκό μύθο και το σουρεαλιστικό χιούμορ της ομάδας. Όλες οι φωνές, αντρικές - γυναικείες παιγμένες από τον Σπαθάρη με εκπληκτική ευελιξία αστραπιαίων αλλαγών σε ύφος, τόνο, χαρακτήρες και ρυθμό.

· «Τραγούδα Καραγκιόζη, τραγούδα» έλεγε ο Οδυσσέας. Καραγκιόζης: «Για πέτα μου σαν πρώτα / ένα κομμάτι κότα / κι ας κάνουμε σεφτέ με σάλτσα και κεφτέ» Η ζωή στην Οδύσσεια κυλούσε ιδανικά. Τριάντα τραγούδια, η Χ.Αλεξίου σαν Τρωαδίτισσα, η Ελένη Δήμου η Λαιστρυγόνα, Αίολος ο Νταλάρας, Σειρήνες οι Γιαννάτου, η Πλάτωνος και η Σόνια Θεοδωρίδου, Ήλιος ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Δόμνα Σαμίου η Μάνα του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο (πόσο τέλειο το καστ;), θεά Αθηνά η Αφροδίτη Μάνου, ο Πάριος τραγουδιστής των Φαιάκων, ο τεράστιος Ζαμπέτας Κύκλωπας, η Μαρία Δημητριάδη Καλυψώ…

· «Καλυψώ διψώ» έλεγε ο Σπαθάρης Οδυσσέας.
«Μα το νερό είναι λειψό» απαντούσε ο Σπαθάρης Καλυψώ.

· Και η ζωή κυλούσε στα νερά σαν μυθολογία.

· Εικοσιπέντε χρόνια μετά, ο Παυριανός χώθηκε σε αποθήκες και αραχνιασμένα ντέξιον, άνοιξε κουτιά και χτύπησε πόρτες, βρήκε τα χαμένα εικοσιπέντε επεισόδια και, λίγο πριν τα κάψει καμιά ηλιακή καταιγίδα, τα περιμάζεψε, τα έσωσε, τα μοντάρισε σε «ραδιοφωνική σκηνοθεσία» και τα πρότεινε στην ΕΡΤ, για ένα comeback ηχητικής νοσταλγίας, ραδιοφωνικής μυθολογίας και υπέροχων τραγουδιών – τα οποία, αλήθεια, γιατί δεν τα κυκλοφορεί η ΕΡΤ σε cd;

· Ο γενικός διευθυντής της ραδιοφωνίας Δημήτρης Παπαδημητρίου και η διευθύντρια προγράμματος Μαρίνα Λαχανά ήταν παραπάνω από θετικοί και βοήθησαν να ξεπεραστούν οι γραφειοκρατικές δυσκολίες και να ανέβει (από τις 14/2) στη συχνότητα του Β’Προγράμματος, η Οδύσσεια του Θεάτρου Σκιών.

· Κι αν πετύχει και την αγαπήσουμε ξανά όπως της πρέπει, μπορεί να ξαναρχίσει να υπάρχει στα ραδιόφωνά μας η ραδιοφωνική σκηνοθεσία και οι παραγωγές από δημιουργούς. Μπορεί να φύγει η τηλεορασίλα και τα έρμαιά της από τις υπενοικιασμένες συχνότητες.

· Μακάρι, να μπει ο Κύκλωπας και να τα κάνει όλα λίμπα εκεί μέσα.

Info: Κάθε μεσημέρι στις 12.30 στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7 (από 14 /2, σε 25 επεισόδια)

Σπαθάρης - Παυριανός - Σκιές και ήρωες

AthensVoice, τ.334, 17.02.11

>Panikoval500 Podcasts: clickhere

"Έλα, ρε παιδιά μη μαλώνετε"

2011-02-03T00:21:00.007+02:00

Βλέπαμε τις εικόνες από την Τυνησία και νοιώθαμε την αφρικάνικη σκόνη να μαζεύεται αργά, έτοιμη να ταξιδέψει προς βορά. Ένα μεγάλο σύννεφο από ζωή που βράζει. Η Αίγυπτος, από την πρώτη μέρα άρχισε να στέλνει εικόνες – στοπ καρέ συγκλονιστικού στυλιζαρισμένου συμβολισμού. Μέσα στο χάος της πραγματικότητας, κοκαλωμένες στιγμές αυτής της ευφορικής, μανιασμένης θύελλας. Σώματα ανεβασμένα στην κορυφή των τανκς να καρφώνουν σημαίες στον άνεμο, φωτογραφίες από αυτές που θα κυνηγούσε το Life για εξώφυλλα και, τώρα, χιλιάδες τέτοια «πόστερ» ιδεολογικού οίστρου σε εκατομμύρια πίξελς, να ταξιδεύουν σαν υπερηχητικές σφαίρες προς όλες τις κατευθύνσεις του δικτύου.

Σαν Δροσουλίτες, μαχητές της Βόρειας Αφρικής πάνω στη σκόνη, να φαίνονται στον ορίζοντα του Νότου καλπάζοντας πάνω στη Μεσόγειο. Έρχονται. Αλλάζει ο αέρας, μύρισε μπαχάρι, πυρίτιδα, κηροζίνη και καμένο.

Βλέπαμε τις προβληματισμένες μούρες, ένα μπούγιο στη Νομική, πηγαδάκια και μπεγλέρια, τσιγαρίλα, η καταθλιπτική σπαρίλα του μεταπράτη να σέρνεται στα σπασμένα πεζοδρόμια. Απεργοί πείνας, άνθρωποι με τρομαγμένα μάτια, κοίταζαν σιωπηλά αυτό το περίεργο, απαίσιο μέρος γύρω τους, τυλιγμένοι σε κουβέρτες για λίγη αληθινή ζεστασιά. Μοναδικό τους σύνθημα επικοινωνίας, υψωμένο σαν τρεμάμενη λευκή σημαία παράδοσης, ένα κυρτωμένο χεράκι να κάνει το σήμα της νίκης, αδύναμα δάχτυλα έτοιμα να γείρουν πίσω στην παλάμη τους, νίκη που δεν την πιστεύουν – τους την έδειξαν. «Κάνε έτσι, δεν θα σε πειράξουν». Το διαβατήριο της παγκόσμιας απόγνωσης: Venceremos. Απ’ έξω, ανέκφραστοι μπάτσοι, ακόμα και η αγωνία τους κρυμμένη πίσω από τα κράνη, σε παράταξη μάχης που δεν την πιστεύουν. Μπροστά τους περίεργοι και παραγοντίσκοι, έρμαια ενός ψυχολογικού, εθνικού αποπροσανατολισμού, το βλέμμα τους μια τρελαμένη πυξίδα να κοιτάζει όπου στοχεύουν οι κάμερες – κι απλώς άλλαζαν πεζοδρόμια: απέναντι και πάλι απέναντι, και λίγο πιο κάτω και απέναντι. Με τα χέρια στις τσέπες – ή ένα κινητό, ένα γαμωκινητό συνέχεια, παντού, να τραβάει κουνημένα πλάνα μιάς ακούνητης απραξίας. Διαβουλεύσεις, καφενίλα, κύκλοι γύρω από κύκλους. Κανείς δεν ήξερε γιατί είναι εκεί. Δεν υπήρχε καμία πίστη σε τίποτα, καμία φλόγα, καμιά ζωή.

Πίσω στην Αίγυπτο, εκστασιασμένοι από την ομοθυμία και τον πανικό του χάους, άνθρωποι κάθε ηλικίας φώναζαν ένθερμα αυτό που πίστευαν. Το έκαναν στεντόρεια κραυγή στις μεγάλες τους, ανοιχτές ευάερες πλατείες. Και όχι μουγκρητό χουλιγκάνικου συνθήματος, γρύλισμα τσιγαρόβηχα, όχι κραυγή σκυλοκαυγά ούτε αμανές τυφλωμένης θρησκοληψίας, ούτε θρηνητική φωνή του μουεζίνη - αλλά ηρωική, μεγάλη, δυνατή αραβική φωνή.

«Ζηλεύω λίγο», είπα.

«Γειά σου ρε Γιάννη που τηρείς ευλαβικά την πίστη στη χαμένη μας αθωότητα», μου απαντήσανε.

Ήταν σαν να μου δίναν έπαινο που πέρασα την Πρώτη Δημοτικού, σαν να ήμουν ο Bambi το Γαϊδουρο-Ελαφάκι, ένα ρομαντικό ερωτικό δράμα στη δίνη του πολέμου, ένα happy end την ώρα που όλα αρχίζουν. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα πήγαινα, τώρα, αύριο, στο Κάϊρο αν και με συναρπάζει η ιδέα – με πολύ κινηματογραφικό τρόπο φοβάμαι. Ούτε και στη Νομική θα πήγαινα, γιατί με ξενερώνει η ιδέα, δεν κατάλαβα το σενάριο, δεν ξέρω τι να λέω αν με ρωτήσουν την υπόθεση ή το δίδαγμα του έργου.

Η μικρή μου ανιψιά, η Μελίνα, τεσσάρων και κάτι, πλησίασε τη μεγάλη της αδερφή. «Φέλω να κάνω μία εφημερίδα για τον φείο Γιάννη. Φα σου πω και φα μου γράψεις κάτι». Της υπαγόρευσε ένα κείμενο και μετά η ίδια, κάθισε και ζωγράφισε τα γράμματα που έβλεπε, σχεδίασε τους τίτλους σφίγγοντας το μολυβάκι της, έβγαζε ένα τιπ τη γλωσσίτσα της έξω κι έφτιαξε το «εξώφυλλο» της χαμένης μας αθωότητας: Επάνω αριστερά, ένα κουτί με ένα πρόσωπο με τεράστια, γουρλωμένα μάτια. «Ποιος είναι αυτός;» ρώτησε η μεγάλη της αδερφή. «Ο Παπαντρέος» είπε η μικρή. Η μεγάλη, πιο επιμελήτρια, το σημείωσε. Ένα οποιοδήποτε τηλεοπτικό talking head δηλαδή, που εκσφενδονίζει σκόρπιες λέξεις που τις πήρε η μικρή και τις συναρμολόγησε με το δικό της συντακτικό, στη δική της αλήθεια. «Φείε Γιάννη, αυτό είναι για σένα. Μια εφημερίδα.»

«Η Ελλάδα έχει καταστραφεί, γιατί μαλώνανε και έρχονται οι άλλοι και τους είπαν ότι: “Έλα, ρε παιδιά μη μαλώνετε”».

Ένα χαρτί διπλωμένο στα δύο, τετρασέλιδο φύλλο, έκτακτη έκδοση. Στο οπισθόφυλλο μία τεράστια καρδιά με το όνομά της γραμμένο έντονα, σαν δυνατή ηρωική φωνή, Venceremos. Και κάτω αριστερά ένα τετραγωνάκι με μπερδεμένες γραμμές, το barcode. Η σφραγίδα της Εποχής της Χαμένης Αθωότητας.

(AthensVoice, τ.332, 03.02.11)

Τα PanikovalPodcasts κατεβαίνουν: εδώ

Athens - Déjà vu 2011 (Μερικά πράγματα θα είναι για πάντα εκεί)

2011-01-27T21:35:00.004+02:00

· Ραντεβού στα μάρμαρα του Αθήναιον, απογευματινή προβολή, Πέμπτη.

· Ένα κορίτσι με όμορφο προφίλ προσπαθεί να παρκάρει ένα Σμαρτ, στην Υμηττού. Αχ. Γαμώτο. Σόρι.

· Εσύ πάντα θα το λες Μπραζίλιαν.

· Ο Ζαν-Πιέρ και ο Αλέκος, σε τραπεζάκι, στο Μαγκαζέ.

· Χριστουγεννιάτικα ledάκια όλο το χρόνο, μόλις έχεις βγει από τα Notos Galleries.

· Το παλιό σπίτι της Μελίνας στην Αθηναίων Εφήβων.

· Η μυρωδιά του χαρτιού μόλις περνάς το κατώφλι στον Διονυσόπουλο της Πραξιτέλους.

· Τα τσιμέντα στο Γκάζι φαίνονται ροζ, βρώμικο.

· Ο Κανέλλος ή το παιδί του, να τρέχει ανάμεσα στους αναποδογυρισμένους κάδους της Ρήγα Φεραίου, στα Προπύλαια.

· Μελαγχολικοί οδηγοί. Το φλας του μπροστινού, τους φωτίζει ρυθμικά το πρόσωπο. Πορτοκαλί – σβήνει – πορτοκαλί – σβήνει – πορτοκαλί - σβήνει.

· Ο Σταμάτης Φασουλής τυλιγμένος το κασκόλ του, να βγαίνει από το θέατρο Χορν, μιάμιση τη νύχτα. Προχωράει αργά προς Βαλαωρίτου.

· Οι μάγειροι της Μεγάλης Βρετανίας κάνουν πεντάλεπτο τσιγάρο, όλοι με λευκές ποδιές, στα πεζούλια της Βουκουρεστίου, αργά το μεσημέρι.

· Το Φιξ. Στοιχειωμένο σαν κατσαρίδα σε γραφείο σε σελίδες του Κάφκα.

· Οι Pink Floyd σε όλες τις πιθανές στάσεις.

· Η ταμπέλα νέον του θεάτρου Αλίκη.

· Ο Βασανίζομαι. Όλοι έχουν βγάλει μία φωτογραφία δίπλα του, πια.

· Ένα κορίτσι ξαπλωμένο σε πεζούλι στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου κοιτάζει τον ουρανό. Δεν μπορείς να δεις τα μάτια της, πίσω από τα μαύρα της γυαλιά.

· Νύχτα Παρασκευής, μποτιλιάρισμα στα Σίδερα Χαλανδρίου. Από τα διπλανά παράθυρα ξεχύνονται αρώματα από μοντέρνες κολόνιες και ντουμάνια τσιγάρων.

· Μποτιλιάρισμα 4, χαράματα, στην Ιερά Οδό. Βγαίνοντας απ’ τις παρόδους, ψάχνεις στις μεθυσμένες φάτσες για παλιούς γνωστούς.

· Πούλμαν με Κύπριους, σαββατοκύριακο στην Αθήνα, ΓκόλντενΧόλ, Βίσση.

· Παιδάκια μασκέ στο Ζάππειο. Ό,τι και να τα έχουνε ντύσει, από πάνω θα φοράνε ένα ροζ πουπουλένιο μπουφάν. Για τα επόμενα διακόσιες χιλιάδες χρόνια.

· Πάντως τα γυφτάκια με τα λουλούδια είναι πια μελαγχολικά. Παλιά γελούσαν.

· Η Καριοφυλιά Καραμπέτη να κατεβαίνει προσεκτικά, σχεδόν γλιστρώντας, τη Δημοκρίτου.

· Όταν είσαι στην Κηφισίας, πάντα νομίζεις ότι στο τέρμα της θα έχει θάλασσα.

· Σκληρά ποτά σε τυχαία καφετέρια. Ό,τι να’ναι.

· Το μικρό σκουριασμένο πορτέλο κάτω από τους Άγιους Ισίδωρους που οδηγεί στη Μεσαία Γη; ή στο Τατόι; Ποτέ δεν έμαθες.

· Στανταράκι. Στη γωνία Σκουφά με Ομήρου, συναντάς κάποιον ηθοποιό από την φράξια Παπακαλιάτη.

· Περνώντας από την Αμερικής, στην είσοδο της Τράπεζας Πειραιώς, πάντα, ασυναίσθητα, ρίχνεις ένα βλέμμα πίσω από την τζαμαρία στο γλυπτό του Μποτέρο.

· Και πάντα τα καταθλιπτικά κτίρια της Αθήνας θα τα αποκαλείς «επιρροών Μπάουχάους», ελπίζοντας να ανακαλύψεις την industrial ψυχή σου σε αυτά.

· Η μηχανή του Άλκη έξω από το Κάππα.

· Οι γραβάτες του Παγώνη.

· Τα τρυπημένα με μικρούς χρυσούς κρίκους αυτιά στις κοντοκουρεμένες Βουλγάρες κυρίες, μέσα στα λεωφορεία.

· Μία στυλίστρια, πάντα θα περπατάει βιαστική στο Κολωνάκι, φορτωμένη σακούλες. Θα δουλεύει σε πρωινάδικο και θα δίνει επί πληρωμή κουτσομπολιά στις κίτρινες φυλλάδες. Στο Ντα Κάπο θα συναντάει τουλάχιστον δυόμιση γνωστούς ανά σακούλα.

· Η ατέλειωτα χεσμένη πλατεία Κοτζιά.

· Τα στένσιλ της Madonna. Ρυάκια μπογιάς κυλούν σαν ιδρώτας και αίμα πάνω στα μαρμαρένια μούτρα της.

· Οι Ισπανοί γκραφιτάδες στο Αμαξοστάσιο του Κεραμικού και στον σταθμό της Λιοσίων. Έγχρωμα splash, αραβουργήματα στο γκρίζο. Οι Έλληνες ζωγραφίζουν μόνο την υπογραφή τους.

· Η Σοφοκλέους, όταν μυρίζει τυρόπιτες.

· Γυναικοπαρέες έξω από το Λαμπέτη, Τετάρτη απόγευμα, σεμνές.

· Ο Θανάσης Μήνας, Σάββατο πρωί, στο Κόκκοι της Ασκληπιού. Καπνίζοντας σελίδες του βιβλίου της Patti Smith.

· Η καβάτζα-κάτω, πίσω από τις πεζούλες στους Αγίους Θεοδώρους.

· Πουτανάκια με piercing στη γλώσσα, s/m γκοθάκια, Μοναστηράκι, στα στενά.

· Ο Στέλιος Παρλιάρος στον Βερόπουλο της Σούτσου, Σάββατο απόγευμα, βιαστικός.

· Η Μανίνα Ζουμπουλάκη έξω από το MG μ’ ένα ποτό στο χέρι, Σάββατο μεσάνυχτα, ψύχραιμη.

· Το γκουπ. Σκάνε με πάταγο και βογκητό τα δέματα με τις δεμένες κυριακάτικες στα καρώ πλακάκια, χρώμα σάπιο μήλο, Σάββατο 9 το βράδυ, ώρα να γυρίσεις σπίτι λοιπόν.

· Η κυρία Λουκά, bag lady πιά. Φωνάζει μόνη της στα απέναντι πεζοδρόμια της Σταδίου.

· Πάντα σκέφτεσαι ότι χρειάζεσαι καινούργια βαλίτσα, διασχίζοντας την Στοά Πεσματζόγλου. Ή, τέλος πάντων, επειγόντως ταξίδι.

· Ο μουσάτος με τη γραβάτα στο γκισέ της Εθνικής. Αν βγάλει τη γραβάτα ίσως να θυμηθείς από πού άραγε τον θυμάσαι.

· Το κατσαρολάδικο της Ευριπίδου. Ακόμα πιστεύεις ότι κάποτε θα χρειαστεί να μαγειρέψεις σε μαρμίτα, για το μεγαλύτερο πάρτι της ζωής σου.

· Δέκα το πρωί, προφυλαγμένος από όλο τον πλανήτη πίσω από τους μουσαμάδες της Λυκόβρυσης, διαβάζεις τα προχτεσινά μεθυσμένα SMS που έστειλες σε όλο τον πλανήτη. Παραγγέλνεις και δεύτερο espresso dopio.

· Οι καρέκλες στο καφενείο του Εθνικού Κήπου. Νομίζεις ότι είναι οι ίδιες, διαλεγμένες μία μία από την Αμαλία του Όθωνος, οι ορίτζιναλ.

· Βράδια στο Half Note ακούγοντας τα blues. Σκέφτεσαι το Πρώτο Νεκροταφείο, απέναντι. Κάνεις νοερά βόλτες στις αλέες του.

· Το Cine Τιτάνια είναι το πιο παράνομο ραντεβού της Αθήνας.

· Στο Ταχυδρομείο στα Χαυτεία πάντα έχεις την αίσθηση ότι τελειώνεις γρήγορα.

· Στα Ταχυδρομείο στη Σόλωνος πάντα έχεις την αίσθηση ότι δεν είναι Ταχυδρομείο. Ότι είναι εκεί προσωρινά και σε λίγο θα μπει μέσα η Γιώτα η Powder και θα μας διώξει όλους.

· Στην διασταύρωση Ακαδημίας και Σίνα, πάντα νομίζεις ότι βλέπεις τον Μπάμπη του Jazz-Rock με τις κιτρινόμαυρες σακούλες –και λίγο κόκκινο- στα χέρια.

· Η Ρίκα Διαλυνά στη Βαλαωρίτου.

· Ice cream soda στο Λυχνάρι, στον Πύργο Αθηνών. Καφέ τραπεζομάντηλα.

· Πάντα θα περνάς από τη Διδότου και θα ρίχνεις μία απογοητευμένη ματιά στην προτομή της Λαμπέτη.

· Πάντα θα ξεπροβάλλει μπροστά σου, σε παλιά βιβλιοπωλεία, κάποιο παλιό τεύχος της Βαβέλ.

· Η μπάντα των Ινδιάνων στην πλατεία, στο Μοναστηράκι. Αθήνα – Άνδεις σε πέντε λεπτά, εδώ και είκοσι χρόνια.

· Ελαφρύ μπραζίλιαν hideway στον Κίτρινο Σκίουρο, στις παρυφές των Ιλισσίων, γειτονιά του παλαιού ελληνικού κινηματογράφου και των αποθηκευμένων αναμνήσεων ‘80ς.

· Οι μπάτσοι έξω από τον Νάκα, Μαυρομιχάλη και Ναυαρίνου. Ο παππούς με τα φρούτα δεν παρκάρει πια εκεί.

· Γρανίτα στο ξύλινο μπαρ του θεάτρου Ολύμπια, Τετάρτη απόγευμα, λίγο πριν αρχίσει η Τραβιάτα. Το παλτό διπλωμένο, στον αγκώνα σου. Αρώματα πούδρας Tokalon.

· Το αγχωτικό πεζοδρόμιο στο κατώφλι του Gagarin.

· Η ροζ βέσπα στη βιτρίνα της Piaggio στην Πειραιώς. Είναι πάντα εκεί, και από πάνω της βλέπεις μία ταμπέλα νέον να αναβοσβήνει: Bugiardo. Bugiardo. Bugiardo.

· Θέλεις να σπάσεις, να βρίσεις, να καταπιείς χαλίκια, γαμιέται ο Δίας από τα νεύρα σου, κάνεις τυφλό, δολοφονικό ζάπινγκ. Πέφτεις στο “Κωνσταντίνου και Ελένης”, στον Αντένα. Κλαις με λυγμούς.

· Γάμος στη Σκουφά, στον Άη Διονύση, Σάββατο απόγευμα, σαν να μην υπάρχει αύριο. Κάν’τε πιο ‘κει μαντάμ, σόρι.

· Ατενίζοντας τις σκαλωσιές στη Μητρόπολη Αθηνών. Προσπαθώντας να βρεις την κρυμμένη γοητεία της λινάτσας που αργοσαλεύει, στο μόνιμο ανοιξιάτικο breeze της πλατείας, αναδεικνύοντας την διακριτική πορφύρα των ριντώ της εισόδου. Δεν την βρίσκεις παρόλ’ αυτά.

· Ταξιτζής κατουράει, πλάτη, τον βράχο στην αρχή του δρόμου που ανεβάζει επάνω, στο θέατρο Λυκαβηττού.

· Ο Κωνσταντίνος Βήτα στο ίδιο πλάνο με την προτομή της Μελίνας, Αμαλίας, κίτρινα φύλλα στο πεζοδρόμιο.

· Συγγρού. Είτε ντίσκο, είτε στριπτιτζάδικο, θα είναι πάντα η Μπαρμπαρέλα.

· Νύχτα, καθημερινή, Galaxy Hilton. Συγγνώμη, αν δεν σας πειράζει θα βγω για λίγο έξω. Τραβάς για το τέρμα της ταράτσας, πλώρη, κόκπιτ, σημείο φυγής, εδώ φυσάει λίγο, είναι ωραία.

· Τα κάστανα στις γωνίες. Έστω κι αν δεν θα χειμωνιάσει ποτέ ξανά.

· Παρέες από μεγαλομπεμπέκες Πάτυ που περνάνε γκρουπαριστές, ουρλιάζοντας, λάμψεις από σιδεράκια και φούξια κινητά, αφήνουν πίσω τους ένα κουρνιαχτό από μυρωδιά παλιάς Κλεραζίλ, της μπεζ που ξεραινόταν.

· Είδα τον Βέγγο με ποδιά και έναν δίσκο καφενείου να τρέχει στην Κάνιγγος. Μπήκε στο Μέγαρον Έβδομης Τέχνης. Τον ακολούθησα. Στο ασανσέρ είδα τον Γεώργα. Μου χάρισε μία αφίσα με λεσβίες βρυκόλακες με διάφανα νυχτικά.

· 7 το πρωί, έξω από το Τέσσερα, ο Τάκης – πάντα με μακρύ, γκρίζο μαλλί. Έχω χάσει 3 ζευγάρια μαύρα γυαλιά εκεί μέσα, και αρκετούς φίλους, φίλε.

· Ακόμα καπνίζουν χασίσι στις συναυλίες, ρε συ.

· Ξεχασμένες ταινίες σε προβολές για 9 άτομα στην Ανδόρα, στον Ερυθρό.

· Τελευταία σου ευκαιρία να το προλάβεις: Ααβόρα.

· Πάντα χάνεσαι στις αδιέξοδες αυλές και τις καβατζωτές εσοχές, νύχτα στα Αναφιώτικα. Θα είναι το ωραιότερο νησί της Αθήνας, για πάντα.

· Μαρκίζες σε σκυλάδικα από κόντρα-πλακέ στον Κορυδαλλό. Ονόματα από παλιά ΜπιγκΜπράδερ εξαργυρώνουν το αμάρτημα της μητρός τους σε πριβέ καμαρίνια.

· Η Μυρτώ στου Μαζωνάκη, να μιλάει στο κινητό της.

· Έξω από το Μέγαρο, βγαίνοντας ο κόσμος, νομίζεις ότι είδες τη μάνα σου, μέσα από το ταξί.

· Τα βουλκανιζατέρ της Μιχαλακοπούλου, τέρμα, forever εκεί.

· Ντάνκιν Ντόνατς στη Γλυφάδα. Κουτί 16άρι για το σπίτι. Πασαλείφτηκες, μαλάκα.

· Στις εννιά το βράδυ, στα παρτέρια του Ευαγγελισμού. Νεαροί με πουλόβερ στους ώμους, βγάζουν βόλτα για τσίσα τον σκύλο τους που, συνήθως, του έχουν δώσει όνομα από το επίσημο χριστιανικό εορτολόγιο.

· Κυριακή μεσημέρι, Τερκενλής Χαλανδρίου. Μπαμπάδες με φόρμες και τα αλάρμ αναμμένα.

· Οι κατατονικές μου φίλες σε καναπέδες, σε ταράτσες.

· Ζαλισμένος υπέροχα, 6 το απόγευμα Σαββάτου, βγαίνεις από το Rock & Roll και ρολάρεις την Λουκιανού μέχρι να σε βγάλει στο ποτάμι της Ρηγίλλης. Στο Ζάππειο θυμάσαι ότι έχεις παρκάρει στην Πατριάρχου Ιωακείμ.

· Η είσοδος του εστιατορίου Ιντεάλ.

· Παντοτινό freeze frame. Τα σκαλιά στο τέρμα της Φωκυλίδου. Μικρά σιωπηλά πεζούλια στρωμένα κοφτές ανάσες, κάτω από ακούρευτες φυλλωσιές.

· Τέρμα Σίνα, γυναίκες a la Brigitte Fontaine, σύριζα στους τοίχους του Ινστιτούτου.

· Ο Πανούτσος κατεβαίνει από τη μηχανή, Μαβίλη, μέσα στο χαμό.

· Το Σεσουάρ για Δολοφόνους.

· Τα Ιπτάμενα Σουτιέν στις βιτρίνες της Αιόλου.

· Τα γυμναστήρια των Αμπελοκήπων, Σάββατο απόγευμα, τζούντο στη Σεβαστουπόλεως.

· Η Αθήνα με παντοτινό φόντο τον θλιβερό, ξεκοιλιασμένο, απότιστο Υμηττό.

· Νέο τεύχος. Τετάρτη βράδυ. Το κόκκινο φορτηγάκι της Athens Voice ξεφορτώνει τις ντάνες.

(AthensVoice, τ.331, 27.01.11)

Κατέβασε τις μουσικές του Panikoval500 --> εδώ

Μην τρως τα νύχια σου

2011-01-25T21:00:00.002+02:00

Κατέβασε εδώ.

Η βαλίτσα του Κηθ

2011-01-12T18:36:00.005+02:00

Περάσαμε τις γιορτές με τον Κηθ. Ήρθε παραμονές, ξαφνικά, αργοπορημένος – τον περιμέναμε τριάντα χρόνια πριν και έσκασε τώρα που είμαι με τα μεσουλίντ, με μια βαλιτσάρα εξακοσίων σελίδων γεμάτη σταφ. «Θα μείνω λίγο καιρό» είπε, και άραξε στους καναπέδες με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι. Σκουντιόμασταν. Ρε συ, φοράει winkle pickers ακόμα ο θεός, κοντά μαύρα, με κοφτό κουβανέζικο τακούνι και μύτη ξιφία.

Να του προσφέρουμε κάτι. «Κηθ, τι να φέρω;». Τι να φέρεις, βλάκα. Τα έχει όλα στη βαλίτσα, το γράφει απ’έξω, «Life». Μπέρμπον, ζαχαρωτά, καραμέλες γλυκόριζας και φραγκοστάφυλου, πεγιότ, κόκες, χάπια, συνταγές για μπάγκελς με πουρέ, χαϊμαλιά, πένες κιθάρας, σύριγγες, χειροπέδες, παλιές φωτογραφίες. Μαλάκα, κουβαλάει ακόμα βυνίλια, ξέρει τους κωδικούς απ’ έξω. Το δαχτυλίδι νεκροκεφαλή που ανοίγει μύτες. Τσιγάρα κούτες. Την κλασική στολή: Μαύρο τζην σωλήνα, τζάκετ τζην Wrangler, μωβ πουκάμισο. Ουλές, καψίματα, σπασμένα νύχια, ρίμελ μαύρο τσιγγάνικο, ρυτίδες, μια φωνή βραχνό ξενύχτι, ροκ εν ρολ σταρ στις 11 το πρωί και βαρύ νότιοανατολικό Λονδίνο με χαλασμένα δόντια (οι σχολικοί οδοντογιατροί στις αρχές της δεκαετίας του ’50, διηγείται ο Keith Richards στο βιβλίο για τη ζωή του, ήταν απόστρατοι, τύποι που γύρισαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τους έστειλαν με τανάλιες και ποδοκίνητους τροχούς με ιμάντες να βγάλουν τα δόντια από όλα τα παιδάκια της Αγγλίας).

Το βιβλίο είναι βαρύ και ανάλαφρο όσο και η Ζωή ενός Αθώου Ρόκερ. Σε όποια σελίδα και να το ανοίξεις, διαβάζεις και μία ιστορία – τυχαία, σκόρπια, σύντομη ή σχεδόν. Διηγήσεις που έχουν την προβλεπόμενη διάρκεια ενός σωστού ροκ εν ρολ single, τριάμιση λεπτά και ένα-τζι. Ή, όσο κρατάει ένα shot ουίσκι. Τα βράδια του δίναμε να πιεί. Όσο του βάζαμε, αυτός μιλούσε. Ποτήρι και story. Προφανώς έτσι θα γράφτηκε το βιβλίο – από τον συγγραφέα και δημοσιογράφο James Fox – με διηγήσεις σε έναν βολικό, νυχτερινό, χαλαρό ειρμό. Χωρίς άγχος, χωρίς βαρύγδουπα νοήματα, με μικρές αναλαμπές πάθους και αυτή την τρυφερή αγάπη για τα αντικείμενα. Τέσσερα χρόνια τον κυνηγούσε ο Fox, για να του πει όλα όσα θυμόταν και να μαζευτεί το υλικό.

Οι βιογραφίες είναι χριστουγεννιάτικο είδος βιβλίου γιατί, -οι σωστές βιογραφίες- κρύβουν παραμύθια για παιχνίδια. Ιστορίες για πράγματα. Για τα φετίχ των ηρώων τους. «Πώς έχασα την πρώτη μου κιθάρα στον υπόγειο του Bakerloo». «Πώς γνώρισα τον Mick Jagger στον σταθμό του Dartford». Τον γνώρισε γιατί κρατούσε κάτω από τη μασχάλη του δύο σπάνια βινύλια, Chuck Berry και Muddy Waters, θα σκότωνε ο Κηθ για να τα έχει. Πήγε και του μίλησε. «Γειά, πού τα βρήκες αυτά; Κάπου σε ξέρω εσένα ρε. Ήμασταν συμμαθητές στο δημοτικό.»

Αυτές οι διηγήσεις μας έκαναν να ανοίγουμε και τις δικές μας παλιές φωτογραφίες. Να, εδώ είναι το πάρτι, τότε που είχες φέρει να παίξεις το «Some Girls». Θυμάσαι; Έγινες τούτσι, ήπιες ακόμα τις κολόνιες από το μπάνιο. Την ίδια ακριβώς στιγμή εκείνη τη νύχτα, στην άλλη άκρη του πλανήτη, ο Κηθ μπορεί να ήταν σε κανένα επαρχιακό αστυνομικό τμήμα στο Άρκανσω, τύφλα στις τουαλέτες, και να προσπαθούσε να ξεφορτωθεί τα χάπια και το χόρτο μέσα στη λεκάνη. «Χάλασε το γαμοκαζανάκι, δεν τραβάει».

Όλες τις γιορτές τις περάσαμε με το φανελάκι – η γιαγιά της πολυκατοικίας (δεν έχουμε αυτόνομη θέρμανση) άναβε τα καλοριφέρ τα βράδια στο φουλ, δούλευε το μηχανοστάσιο σαν να ήμαστε ο Τιτανικός, επάνω εμείς λιώναμε, 20 βαθμούς έξω, και μέσα με τους ανεμιστήρες οροφής και τα παγάκια – ε, κρυολογήσαμε. Ο Κηθ εντωμεταξύ έλεγε, έλεγε. «Σε όλη τη διάρκεια των ‘70ς έπαιρνα καθαρή, φαρμακευτική κοκαΐνη Μερκ».

Εμείς όλες τις γιορτές τις περάσαμε με τα Βιξ και τα Κολντ εντ Φλου. Ημιναρκωμένοι, να γλυστράμε λίγο λίγο από τους καναπέδες και να κουνάμε το χέρι με το τηλεκοντρόλ του γουίί για να στείλουμε τη μπάλα στις κορίνες. Μαλάκα έκανα στράικ ξαπλωμένος. Ο Κηθ μας έβαζε να ακούμε συνέχεια το νέο του cd, «Vintage Vinos», που κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη παράλληλα με το βιβλίο. Συλλογή από παλιά κομμάτια από τρία, νομίζω, βινύλια που έχουν πια καταργηθεί που έκανε με την προσωπική του μπάντα, τους X-pensive Vinos το ’87, όταν οι Stones είχαν πάψει για λίγο να ρολάρουν. Γούσταρε ο παλιόγερος, είχε μαζέψει μουσικάρες, είχε ρίξει και την μία από τις Labelles στα φωνητικά, έσταζε η λιωμένη, καυτή, brown sugar της επάνω στη δικιά του, τραχειά, γρατζουνισμένη κραυγή. Και η πένα – το τραυματισμένο του δάχτυλο από μία πέτρα όταν μικρός που του έκοψε ένα μικρό κομμάτι και του χάρισε μία παντοτινή, μικρή τομή, ένα φλατ δάχτυλο με μία έξτρα εγκοπή για να παίζει τις χορδές σαν να τις τσιμπάει – έπαιζε κοφτά, με μια τζαμαϊκάνικη steady beat κίνηση, κάτι μπλουζ καταλήξεις και βογκητά, λίγο θυμωμένος, λίγο horny, πωπω σε ποια σελίδα είσαι;

Επιβιώσαμε όλοι. Ο Β., η Μ. κι εγώ από το κρύωμα. Ο Κηθ από την εξάρτηση, από πεσίματα από δέντρα, από φωτιές σε δωμάτια ξενοδοχείων, από αστυνομίες, χωρισμούς, από νταήδες στο σχολείο που τον έδερναν, από τη βαρεμάρα μιάς αδιάφορης, ανώδυνης ζωής μιας εργατικής οικογένειας στην επαρχία του Λονδίνου. Η ροκ εν ρολ ζωή δεν είναι απαραίτητο να κρύβει μόνο θυελλώδεις νύχτες με bitches και γκομενάκια, τηλεοράσεις πεταμένες από τα παράθυρα, μέταλλο και αίμα. Χρειάζεται να κρύβει μία αθώα, ενστικτώδικη αγάπη για τη μουσική, τρελή αγάπη όμως, πάθος, να κολλάς εκεί – με τις ώρες. Να είσαι με τους δικούς σου και να παίζεις. Γκραν γκραν γκραν. It’s only rock n roll but I like it, like it, yes I do. Ωπ, έκανα στράικ.

Info: Το βιβλίο «Life» του Keith Richards θα κυκλοφορήσει σύντομα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Intro Books.

-------------------------
Athens Voice, τ.329, 13.01.11
Panikoval Podcast: εδω + στο itunes

H κασέτα των Χριστουγέννων

2010-12-23T10:49:00.006+02:00

Σου έφτιαξα μία κασέτα στο κλίμα των ημερών: καταθλιπτικό γκλαμ. Κατέβασέ τα όλα. Merry Christmas, bitch!

La Cantique de Noël - Röyksopp: Ένα σύμπαν από νιφάδες που τρεμοπαίζουν σαν χαλασμένο theremin. Παλιό παραδοσιακό τραγουδάκι, το έλεγαν στα σχολεία τον περασμένο αιώνα. Μία άρπα, ένας υπολογιστής και μία καρδιά από κρύσταλλο. (tiny.cc/syf6z)

That Was The Worst Christmas Ever! - Sufjan Stevens: Το αγαπημένο eye candy της αθηναϊκής χιψτερίας για το 2010. Οι διάσημες χριστουγεννιάτικες μπαλάντες του είναι τόσο low-folk που σέρνονται στο πάτωμα. Ευτυχώς, όλο το δράμα είναι γκομενικό και δεν αφορά τον i-Βασίλη. (tiny.cc/98n5j)

Vieni a vivere - Dente: Για τη νέα χρονιά «έλα να ζήσεις μαζί μου, θα κάνουμε 120 παιδιά και θα δώσουμε σε όλα παράξενα ονόματα». Πρώτον: είναι στα ιταλικά. Δεύτερον: έχει παιδική χορωδία. Τρίτον: έχει μία θεϊκή παύση που σου ραγίζει τους δακρυγόνους. (tiny.cc/xxkyy)

Stay Another Day - Maps: Διασκευή παλιού κομματιού των East 17. Ο τύπος λέει το εμπνεύστηκε καταχείμωνο, οδηγώντας, έχοντας σβερκώσει 12 Ες. Το μόνο που τον έσωσε από βέβαιο θάνατο ήταν ένα θερμοσάμθινγκ τζάκετ που φορούσε. Το ακούς και νιώθεις σιγά σιγά να παγώνει το αίμα σου, είναι μαγικό σου λέω. Φά’ το. (tiny.cc/s3wkx)

We Dress Up Like Snowmen - The Wave Pictures: Κλασικό χριστουγεννιάτικο indie που πανκο-ποπίζει, έχει πλάκα, δεν καταλαβαίνεις γρι τι λέει αλλά στο τέλος χορεύουν όλοι μαζί στο χιόνι κοροϊδεύοντας κάποιον Ντέιβιντ, «ο Ντέιβιντ είναι τέρας, νια-νια-νια». Ποιος δεν τα ’χει ζήσει; (tiny.cc/bjczu)

Wonderful Christmas Time - Hold Your Horse Is: Τρεις πιτσιρικάδες Άγγλοι διασκευάζουν στο τυπικό έξτρα-fun, πανκο-ποπ στιλ το χριστουγεννιάτικο κλάσικ του Paul McCartney, μετά πάνε στην pub, μεθάνε, ξερνάνε πάνω σε μία γκόμενα, κατουράνε στη γωνία και μέχρι τις 10 και μισή έχουν λιποθυμήσει. Το επόμενο πιο british πράγμα που μπορώ να σκεφτώ είναι το Φαληράκι της Ρόδου. (tiny.cc/gtotc)

Splitting Up Christmas - Kevin Devine: Γλυκανάλατο indie με ακουστική κιθάρα, από αυτά που ντρέπεσαι αλλά σ’ αρέσουν. Ο τύπος πρέπει μάλλον να φοράει ζακάρ πουλόβερ με τάρανδους, τραγουδώντας το. Ευτυχώς ξέρεις ότι είναι μπάκουρας και σώζεται κάπως. Ενδιαφέροντες ήχοι στο βάθος, μάλλον από τις σωληνώσεις. (tiny.cc/8pxjd)

A Glimpse of Stocking - Saint Etienne: Ολόκληρο άλμπουμ από το αγαπημένο τρίο, 15 χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια παλιά και καινούργια, λίγο λυπημένα ή εντελώς χαζά. Κουδουνίζουν σαν παγάκια, κάνουν ποπ σαν ποπκόρν μέσα στο μικροκυμάτων, κάνουν γρρρ-γρρ σαν DVD player που ξεκινάει. Ξυπνάς και είναι 1990. (tiny.cc/7x3qk)

Christmas Special - The Boy Least Likely To: Πρώτη φορά ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια να μοιάζουν καλοκαιρινά. Άλμπουμ με 11 κομμάτια, κουδουνάκια, γαϊδουράκια, χιονονιφάδες, ανύπαντρους γονείς και ένα στο οποίο οι δύο Wham! συναντιούνται μετά από χρόνια σε ένα μπαρ και περνάνε μαζί τα Χριστούγεννα. Τι γλυκό! (tiny.cc/bf8sz)

The Bad Wife - Julie Christmas: Σκέψου ένα ξωτικό με προβλήματα διαχείρισης θυμού, μέσα σε ένα σπιτάκι από χριστουγεννιάτικη πουτίγκα, να τα έχει πάρει στην κράνα και με την κιθάρα του να ουρλιάζει «Θα σας γαμήσω όλους - Μη μου φύγεις μωρό μου - Αποκεφαλισμένα γεράκια - Όλα είναι πράσινα», με φωνή Μπγιορκ. Για ένα διαφορετικό ρεβεγιόν. (tiny.cc/wcpl9)

A Christmas Gift for You - Various: Κυκλοφορία της ετικέτας MoshiMoshi με 6 νέα γκρουπ που ερμηνεύουν παλιά χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια με το γνώριμο ύφος της ανεξάρτητης σκηνής: κιθάρες, γκομπιούτερς, βελούδινους ακκισμούς και φωνές μεγαλομπεμπέκας. Καλό για το αυτοκίνητο. (tiny.cc/o6soz)

Last Christmas - I Like Trains: Συγκινητική, αργόσυρτη προσπάθεια να αποδώσουν το κλασικό εορτο-χιτ των Wham! με σοβαροφάνεια, ώριμη διάθεση και καμπανάκια. Καταλήγουν να ακούγονται σαν στεναχωρημένη 17χρονη αδερφή που έχει καπνίσει τρία πακέτα τσιγάρα. Τέλειο. (tiny.cc/yqren)

Merry Christmas - Thunderskank & Tru Fix: Καρτουνίστικο κατασκεύασμα με θραύσματα και samples από το μουσικό θέμα του John Williams για το “Home Alone”, με dubstep γδούπους και συρσίματα. Καλό για να κλείσει το πάρτι. Έχει και την ατάκα “Merry Christmas filthy animal”. (tiny.cc/4ss6y)

(AthensVoice, Xmas Guide 2010)

ΠανικοβάλPodcast->εδώ

Cd, υπάρχουν

2010-12-15T10:06:00.015+02:00

CAYETANO – Back home (Klik Records) O Cayetano ξέρει το beat σαν μακρινή ανάμνηση από τάνγκο σε πλακόστρωτο, καρουσέλ που γυρίζει μπρος πίσω στο χρόνο. Την μπλέκει με νότιους ανέμους από τη Σαχάρα, Λονδρέζικη soul , dry sambas, κεντροευρωπαϊκές ακουστικές κιθάρες, χρησιμοποιημένα vocals με χιούμορ, επιρροές από Talking Heads και Pink Floyd και μία περίεργη, κομψή λύπη που διατρέχει όλο το άλμπουμ. Το έχω στα ακουστικά μου.

NALYSSA GREEN – Barock Η Nalyssa, από τα γνωστά διαδικτυακά elves και μέλος της κολεκτίβας León, είναι από τα ονόματα που συζητήθηκε φέτος κι αυτό κυρίως γιατί δούλεψε σκληρά για να χτίσει το «Barock» της. Γλυκιά, εκφραστική και τυπικά νεορευματική φωνή σε μία δική της εκδοχή για το μπαρόκ – στην ουσία τη χλιδή ενός πλούτου επιρροών από την pop κουλτούρα. Η Nalyssa είναι έξυπνη και στήνει όμορφα σκηνικά με ακορντεόν, πιάνο, theremin – πόσο μαγικός αυτός ο ήχος! – και επιμένει, style over matter μερικές φορές, στον ξορκισμό του ελληνικού της άχθους (ποιος δεν;…) Όπως όλα τα κορίτσια, αγαπάει «τα μωβ σταράκια της Αντουανέτας». Και όταν το ακούω αυτό, ξέρω. Θέλει ακόμα λίγο για να ωριμάσει. Άσχετο: η Κόπολα σε 20 χρόνια θα είναι χρυσό τοτέμ, γκουρού, θα την προσκυνάνε στα κλαμπ. (Η Nalyssa δίνει για κατέβασμα το “Barock”, εδώ: http://bit.ly/eYpX3C )

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ – Φωτοβόλτα (Lyra) Μία τόσο όμορφη, έμπειρη, θεατρική φωνή σε μία σειρά τραγουδιών κλασικής νεοελληνικής «λύπης», χώρος όπου νοιώθει ασφαλές, νομίζεις, όλο το ελληνικό καλλιτεχνικό σύμπαν. Αναφορές στο έντεχνο της δεκαετίας του ’80, αύρα από Λιλιπούπολη, χατζηδακικές νύξεις επάνω σε τσανακλιδικό πόνο, στιγμές ανατριχίλας, ένα σαξόφωνο που δεν χρειαζόταν, ένα συνθετικό beat για ροκ μεγάλης πίστας, μερικά κομμάτια «καμπαρέ» που δείχνουν την σφραγίδα του Κραουνάκη στην καλλιτέχνιδα και ένα «περίεργο» κομμάτι με ρήματα και απαρέμφατα σε όλους τους χρόνους που μοιάζει σαν να έχει ξεχάσει κάποιος ανοιχτό το κινητό του στο θέατρο και να ακούς όλη την παράσταση από την άλλη άκρη της γραμμής. Ίσως η «Φωτοβόλτα» να έπρεπε όντως, να είναι σάουντρακ παράστασης. (Άσχετο: το cd κυκλοφορεί στη Lyra γιατί δεν μου πάει το χέρι να γράψω Λέτζεντ)…
PINK MARTINI –Joy to the world (Heinz Records) Είναι τόσο δεμένοι με το ουτοπικό lounging αυτής της πόλης πιά, που οι Pink Martini θα έπρεπε να μένουν κρεμασμένοι από τις λάμπες στους δρόμους, σαν τα λεκιασμένα, σβηστά, χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά του δήμου, όλο τον χρόνο. Συνοδεύουν την ιδέα του έλληνα ότι ζει την urban κομψότητα τόσο πιστά που δεν θα μπορούσαν να λείπουν ούτε και από το χριστουγεννιάτικο σούπερ-μάρκετ, έναν τόπο περισυλλογής και ησυχίας άλλωστε. Τα χριστουγεννιάτικα κομμάτια των Pink Martini είναι τόσο κλασικά και τόσο συνεπή στη συνταγή της γιαγιάς, που κανονικά θα έπρεπε να πουλιούνται μαζί με το μπέηκιν πάουντερ. Όπως και να πουλιούνται είναι τόσο ήρεμα, uber-cool, άστρα που τρεμοσβήνουνε, Χριστούγεννα στο mall, πρωτοχρονιά στο ασανσέρ, τέλειες χιονάτες χάπες, που αν τις ακούσετε και όλες μαζί, μονοκοπανιά, μπορεί να πέσετε σε λήθαργο και να ξυπνήσετε Τσικνοπέμπτη. Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.

NORAH JONES – …Featuring (Blue Note) Ποτέ δεν μπορώ να καταλάβω αν η δεκαετία τελειώνει στο τέλος του -9 ή στο τέλος του -10. Τέλος πάντων ΠΟΤΕ κάνουμε αυτές τις γαμωλίστες που λέμε «δίσκος της δεκαετίας», «τραγουδίστρια της δεκαετίας» κλπ; Τα βαριέμαι αφόρητα αυτά, δεν έχουν κανένα νόημα, δεν θυμάμαι καν καλά τα πηδήματα της δεκαετίας, θα θυμάμαι ποιος καλλιτέχνης κυκλοφόρησε τι; Πάντως, καλού κακού, οι εταιρίες τα πιστεύουν πολύ και φροντίζουν να μας υπενθυμίσουν τα διαμάντια τους, αφορμή άλλωστε για συμπαθητικές πακεταρισμένες κυκλοφορίες, τα καλά μαζεμένα. Η Norah Jones απόλαυσε ενός λυσσαλέου promotion εδώ και –τι δέκα, εκατό χρόνια νομίζεις. Ίσως όχι άδικα, αν και οι μάνατζέρ της περισσότερο είχαν το άγχος να αποδείξουν ότι «δεν είναι καταθλιπτικιά». Το θέμα είναι ότι είναι. Κυρίως όταν της δίνουν να τραγουδήσει «λαϊκά» (παντού τα ίδια), κι έτσι να εδώ, βλέπεις, διάφορα ντουέτα με Little Willies, Dolly Parton, κομμάτια σαν το “Blue Bayou” που νομίζεις ότι είσαι στο Brokeback Mountain. Από την άλλη, η Jones έχει εκείνη την τέλεια μοναχική φωνή, μένουν μετέωρες οι νότες της να κουδουνίζουν στα κιθαριστικά της jazzyκομμάτια. Είναι συγκινητική στο “More than this”, στο “Here we go again” με τον Ray Charles και εκνευριστική στα κομμάτια που έχει πει με ράπερς (Q-Tip, Talib Kweli). Έλεος, φτάνει με τους ράπερς, μην τους χώνετε παντού, δεν είναι σταμναγκάθι! Και επίσης: μπορώ να μην έχω άλλο Foo Fighters παρακαλώ;

(AthensVoice, τ.328, 16.12.10)

Panikoval Podcasts: εδώ.

COCOON

2010-12-10T09:25:00.015+02:00

ο γείτονας

Η Αθήνα είναι τόσο ισοπεδωτική στην επίδρασή της σε όσους «τη ζουν», που δημιουργεί μία τρυφερή αίσθηση συντροφικότητας (μέσα μου), παράξενο συναίσθημα, σαν κρυμμένο, κοινό μυστικό. Σαν να βλέπουμε όλοι, σιωπηλά, την ίδια αφίσα και να την αφήνουμε για πάντα ασχολίαστη.

Ε, όχι και ασχολίαστη.

Την είδατε τη Λοτσάρη; Συνταρακτικό time travel, συγκλονιστική κοτρώνα, αποπνέει την ερμηνευτική μέθοδο σβαρόφσκι – εθνική μας πέτρα, άλλωστε. Ένα μεταπολεμικό Ακροπόλ-αεράκι φύσηξε από τα νότια (από το Σουντάν συγκεκριμένα) και πλημμύρισε την απόγνωσή μας, των Αθηναίων, εξαιρετικό blend με τα βουνά των σκουπιδιών, τα ελπιδοφόρια Καμίνια σουαρέ, τα ρεσώ με άρωμα κανέλα, τα ελαφρώς καμένα οδοφράγματα και το pacman του κέντρου της πόλης: παίζεται καθημερινά σε άλλη πίστα, Νίνα μου, ανάλογα ποιοι δρόμοι έχουν κλείσει. Στρίβεις σε στενά, σε αδιέξοδα, πέφτεις σε τραπεζάκια έξω, σε γραμματείς που βγήκαν στο θυροτηλέφωνο να καπνίσουν, το τέρμα είναι η στάση των λεωφορείων, φτάνεις και πέφτεις στην τεράστια, να τη βλέπει και ο οδηγός που περνάει, αφίσα σου.

Κάτω από το βλέμμα της Μάτα Χάρι είμαστε όλοι ίσοι. Οι μουσικοί της πόλης μου με συγκινούν, σαν να είμαστε συνένοχοι στο ίδιο έγκλημα, και τι; - επειδή αναπνέουμε την ίδια, ψεκασμένη ατμόσφαιρα. Στη γειτονιά μου, ο ελληνο-ιορδανός Tareq ακούει τον ίδιο αέρα με μένα, να κατεβαίνει από τον ξερό μας λόφο, σκόνη Λυκαβηττού με λίγη μουσική από τις προ-παρελθούσες καλοκαιρινές συναυλίες στο θέατρο και μυστικά των Αγίων Ισιδώρων από λίγο πιο κάτω. Αν κάναμε παρκούρ θα μπορούσαμε να πηδάμε ο ένας στην ταράτσα του άλλου με τρία άλματα. Αλλά, όπως όλοι οι τρυφεροί συνένοχοι, δεν βγαίνει κανείς από το cocoon του. Μένουμε προφυλαγμένοι στην ηλεκτρική μας θαλπωρή.

Από αυτή την άποψη λοιπόν, το πρώτο cd που κυκλοφόρησε ο Tareq (στην Undo) με τον τίτλο «Cocoon» είναι ένα electro-pop προσευχητάρι που προσπαθεί να είναι ψυχρό και σκοτεινό, αλλά δεν μπορεί να κρύψει τη ζεστή καρδιά που κρύβει στο κουκούλι του. Πρώτο track: “Cold”. Διστακτικό, κομψό, με «ευγενική», αγορίστικη φωνή, Dave-Gahan-on-a-hot-cocoa-night. Επόμενο: “Feel me” μαζί με τη Νατάσσα Μποφίλιου. Θα κάνουμε ότι είμαστε αποδημητικά πουλιά και όλα συμβαίνουν μακριά μας, κάτω, στο βάθος. Εξευγενισμένη ανάμνηση 80ς. Το “Playboy” (με τις Marsheaux) είναι σαν να βλέπω τους Human League στον Λυκαβηττό, τα κορίτσια να του τραγουδάνε «don’t you know you’re the lovetoy» κι ο Tareq να κοιτάζει τα σύννεφα. Στη διασκευή του “Need you tonight” των INXS συμβαίνει μία απολαυστικά robo-pop αποδόμηση με την οποία έπαθα κόλλημα, την ακούω 258 φορές τη μέρα. Το “Waiting in the rain” είναι μία θαυμάσια, σκοτεινή ραψωδία σε πιάνο με στιγμές τονικής εμμονής, αδιόρατης παράνοιας, τρυφερότητας και θεατρικού drama ταμπεραμέντου. Θα λάτρευε να το τραγουδήσει ένας ηθοποιός · για την ακρίβεια το τραγουδάει: ο Χάρης Αττώνης, συγκάτοικος και αυτός στο Cocoon του Tareq. Τελευταία απόδειξη της ζεστής, γούνινης καρδιάς του Tareq είναι το “Alone”, ένα σαλονάτο, μοναχικό φυσικά, αυτάρεσκο και νυχτερινό SMS επάνω στο ηλεκτρικό του πιάνο.

Ακόμα και η συσκευασία του cd είναι ένα ζεστό στην αφή του, χνουδωτό, χοντρουλό χαρτόνι στο μπεζοροδογκρί χρώμα της βανίλιας, σταμπωτό με θερμά, arial fonts σε εξωτικό, φλασάτο πορτοκαλί.

Απέναντι από μας, σε μία συμβολική διάμετρο, είναι το νέο αστεράκι της πόλης, ο León και η κομμούνα του, μια μεγάλη παρέα κάτω από τη φτερούγα του Αρχάγγελου, που μόλις κυκλοφόρησε το “Futrue”: ό,τι πιο εξωστρεφές και feelgood θα μπορούσε να βγει από καρδιά Αθηναίων. Ένα «ανησυχητικά καλιφορνέζικο», ηλιόλουστο άλμπουμ της τάβλας, χορωδιακή pop-folk για γιορτές, συναυλίες, σχολικές συναντήσεις, εκδρομικό, μακάρι να το τραγουδάνε στα γήπεδα οι αφρισμένοι οπαδοί με δικούς τους μεταποιημένους στίχους. Θα το βάζουμε σε γενέθλια, σε συγκεντρώσεις, θα χαλαρώνει η Ντόρα και θα κατεβαίνει από το πόντιουμ με λυτά τα μαλλιά της, θα λύνονται γραβάτες και ζωνάρια, θα σκάνε τα κουκούλια και θα βγαίνουν αρκούδια, θα βρέχει κεράσια και σταγόνες μανταρίνια. Ο León και οι λέοντές του θα πρέπει υποχρεωτικά να περιοδεύουν στα πεζοδρόμια της Αθήνας, να τους προσλάβει ο κύριος Καμίνης να πασπαλίσουν νέο-χιππισμό πάνω από την Αθήνα.

Ανοίγω τις μπαλκονόπορτες. Έτσι κι αλλιώς δεν θα ξανακάνει ποτέ χειμώνα σε αυτή την κωλοπόλη.

(AthensVoice, τ.327, 09.12.10)

Ακούστε: εδώ

Back to music, bitch!

2010-11-17T14:35:00.003+02:00

· Με ξανάπιασε εκείνη η αγάπη για τις ραδιοφωνικές playlist, ήρθε και με γράπωσε ξαφνικά από πίσω, σαν λουμπάγκο. Κλείδωσε και κόλλησα. Είναι μικρόβιο από τα αρχαία χρόνια των ‘70ς, όταν έγραφα, έ-γρα-φα κάτω σου λέω, με χαρτί και μπικ, σε σημειωματάρια, τα κομμάτια που έπαιζαν ο Πετρίδης, ο Πουλικάκος, η Πάσαρη, ο Μανίκας στο ράδιο και μετά προσπαθούσα να βρω κάποιον μυστικό κώδικα να διατρέχει τη σειρά τους. Φανταζόμουνα περίπλοκους συνδυασμούς, κρυφά νοήματα, χειρουργικά κατανεμημένες διάρκειες (έτσι ώστε να μη κόβεται το κομμάτι από τα break της ώρας; του ημίωρου; τις φάσεις της σελήνης; - δεν ξέρω , ήμουνα τρελό το παιδί). Έβρισκα συγκλονιστικά τα βήματα, αν ένα κομμάτι των βουκόλων, über-folk βρετανών Fairport Convention το ακολουθούσε ένα ηλεκτρικό blues από την πρώτη εποχή των Led Zeppelin και μετά έπεφτε ένα καβλερό pub-rock των Dr.Feelgood. Μαγευόμουνα από τις διασυνδέσεις στις πρωινές, συννεφιασμένες εκπομπές της Ρηνιώς Παπανικόλα στο Τρίτο, τα «Τραγούδια της Γης», όταν ένα μαδριγάλιο το ακολουθούσε «ο Ιωάννης Λέννον», η Δόμνα Σαμίου, το μαύρο μεθυσμένο καράβι του Αρθούρου Ρεμπώ και ο Μπαχ. Νόμιζα ότι ανάμεσα στις γραμμές της playlist θα διαβάσω τον κώδικα του big bang, ή κάτι μεγαλύτερο, την ιστορία της ζωής μου.

· Μετά από 24 χρόνια στο ραδιόφωνο, ακόμα ψάχνω την ιστορία που θα δένει έναν Elvis Costello της εποχής του «This year’s model» με τον φετινό Sillyboy και αμέσως καπάκι την Goldfrapp πριν δύο χρόνια, με το πρώτο του Tareq που μόλις κυκλοφόρησε. Θέλω η τελευταία νότα της ακουστικής κιθάρας του προηγούμενου να είναι η ίδια νότα με την πρώτη, της ηλεκτρικής κιθάρας του επόμενου. Θέλω ο ρυθμός της αφήγησης να σταματάει από μία λέξη του εκφωνητή, μετρημένη ακριβώς επάνω στο beat και αμέσως μετά να πέφτει το επόμενο κομμάτι, επάνω στην ίδια κυματομορφή. Ο γιατρός λέει δεν είναι τίποτα, να μην ανησυχώ, αλλά να συνεχίσω να γράφω «κασέτες» για τους φίλους μου.

· Κανένας δεν θέλει φυσικά να του γράφω συλλογές τραγουδιών. Έχουν το άη-ποντ τους, το φουλάρουνε ψηφιακές αναμνήσεις ή καινούργιες ανακαλύψεις, κατεβασμένες, σταλμένες, drag ‘n drop, πατάνε το σαφλ, να μπερδέψει τη σειρά, και ξεχύνονται από τα λευκά ακουστικά μέσα στ’ αυτιά τους οι ήχοι της ζωής τους, όπως ακριβώς τα μελαγχολικά mix’n match της Ρηνιώς στο Τρίτο. Εγώ συνεχίζω να γράφω όμως. Τις συντάσσω. Είναι πια ένα βίτσιο που το απολαμβάνω – οκ, ας το πούμε «ένα σπορ». Το οποίο μου στερεί τη χαρά της ελευθερίας, να ακούσω τυχαία ένα κομμάτι και να το απολαύσω carefree, χαλαρά, αδιάφορα, ααβάδιστα. Όχι. Γιατί αμέσως θα το κατατάξω, θα το εντοπίσω χρονικά, θα το κριτικάρω, θα το ξεσκονίσω, θα του σιάξω το γιακά του να μη πετάει, να μη πικάρει, θα σκεφτώ σε ποια ραδιοφωνική ζώνη θα το έβαζα, γιατί, που, ποιος, πότε, με τι θα το έδενα πριν, μετά, τι ατάκα και τι jingle και άη-φακ-οφφ άη-ποντ, άμα είναι τόσο μεγάλη ηδονή να στήνεις τη σκαλέτα μιας σειράς τραγουδιών, για μια νύχτα, κάθε νύχτα, καθημερινές, 8 με 10, να την εκπέμπεις στον αέρα όπως συνήθισε ο βιορυθμός μου να κάνει τόσα χρόνια τώρα.

· Μετά τις κρατάω στο μυαλό μου. Εντωμεταξύ έχω ξεχάσει τι έλεγα, ποιος μου μιλούσε, τι μου είπε, τι θέλω εγώ εδώ.

· Ξαφνικά σταμάτησα τις playlist. Οι τελευταίες «σειρές τραγουδιών» που μου άρεσαν ήταν στον City, μέχρι που έκλεισε. Τις αγαπούσα γιατί διαπράττονταν μέσα σε ένα «ξένο» περιβάλλον, είχαν μία απαλλαγή λόγω παραξενιάς (μου), ήταν ένα κρατίδιο, μικρό σίτυ στην καρδιά του μεγάλου. Έβαζα λίγα «μυστικά» δικά μου, περασμένα υποδόρια, ανάμεσα στους Μαραβέγιες και τις Μόνικες – μια χαρά τα παιδιά, δε λέω, αλλά μου άρεσε να σκοτεινιάζω τις ψυχές μας με λίγο μέταλλο, λίγο εφιάλτη, ένα σπίρτο αναμμένο – πεταμένο επάνω σε γερμανικά πολυέστερ και μετά να το σβήνω με τη μάνικα, ιταλικά mambo της πισίνας από τη δεκαετία του ’60, περιμένοντας την Κυρία Γιάννα να κατέβει έξαλλη από το ρετιρέ και να μου σβήσει το πούρο της στην παλάμη του χεριού μου.

· Βίβερε περικολοζαμέντε.

· Μου είχε μείνει από τα χρόνια του Κλικ FM, όταν ανάμεσα στους Φρανκ Σινάτρες και τις χλίδες, κάτι Σίμπλυ Ρεντ και τέτοια - μια χαρά τα παιδιά, δε λέω, αλλά μου άρεσε να πετάω μερικές ποπ προστυχιές, μη νομίζεις - Transvision Vamp ας πούμε, και τα άκουγε ο Θείος από πάνω και κατέβαινε αφρίτα και άρχιζε τις κουτουλιές στις αυγοθήκες στο στούντιο. Ευτυχώς είχαμε πάντα αφρολέξ στους τοίχους, ηχομόνωση αλλά και ψυχιατρείο.

· Μια μέρα, πριν δυό-τρεις εβδομάδες, ξαπλωμένος αναπαυτικά στον πολυτελή καναπέ μου, μού ήρθε ξαφνικά να βαράω κι εγώ το κεφάλι μου στον τοίχο. Αμέσως σκέφτηκα να κατεβάσω όλο το κουτί τα ζάναξ, αμέσως μετά σκέφτηκα τις «κασέτες» που με συμβούλευσε ο γιατρός – και τον Φ.Γ. που έλεγε εδώ και 2 χρόνια «Κάνε ρε μαλάκα κανένα podcast για τη σελίδα μας, το έχουμε το στούντιο και κάθεται». Με διαδικασίες καρτούν έκανα τα παρακάτω, με αυτή τη σειρά: 1) Πήρα το χάπι . 2) Άνοιξα το λάπτοπ. 3) Άνοιξα το Acid Pro. 4) Το φόρτωσα τραγούδια. 5) Άρχισα να τα ΚΟΛΛΑΩ το ένα μετά το άλλο. 6) Στο κούτελό μου άρχισε να αναβοσβήνει μία λέξη: bliss.

· Από τα ταβάνια και τους τοίχους τρέχανε νερά ευτυχίας. Γεννιότανε το Πανικοβάλ podcast που ελπίζω να ακούτε, ένα καινούργιο κάθε εβδομάδα, στη σελίδα της www.athensvoice.gr

· Θα είναι ένα μπέρδεμα ήχων και λέξεων και σκέψεων, με μία μικρή ιστορία από πίσω και ανάμεσα, μπορεί και θραύσματα ιστορίας, μικρές ποπ προστυχιές και βαρύτατα συναισθηματικά υπονοούμενα. Σαν να πατάμε ένα σαφλ στις τελευταίες εφτά μέρες. Ένα τυχαίο, σκόπιμο μπέρδεμα.

Παρασκευή βράδυ στα 6 Σ.Κ.Υ.Λ.Ι.Α., bitch.

Ο γείτονάς μου, ο Λεωνίδας Segka και η Ntrop, κυκλοφορούν σε multi-format (cd, mp3, wav, βυνίλιο) την 3^η συνέχεια του «πανοράματος» της ηλεκτρονικής σκηνής της Αθήνας: Electronic Athens 3. Τα ονόματα που γράφουν την ιστορία όπως συμβαίνει τώρα, σε κονσόλες, κλαμπ, κεφάλια, ψυχές, ε και μερικές ρομποτικές καρδιές των Αθηναίων που, όσο σκληραίνει η πόλη τους, τόσο πιο ένθερμα ανοίγονται στις νέες μουσικές. Το νέο combo θα παρουσιαστεί αυτή την Παρασκευή, 19/11, στη σκηνή του 6 D.O.G.S. –με ελεύθερη είσοδο- από ένα μέρος των καλλιτεχνών που συμμετέχουν: Ο Chevy, οι Felizol /Boy (πόσες φορές μπορείς να ακούσεις το “Ohio” και να λιώνεις; - πρόσθεσε κι άλλες τόσες), οι Joalz, o Savas Paschalidis με νέο άλμπουμ (Nuclear Romance) και το νέο «Outfit», και αργά μετά τις 3.30, ο Segka με δίσκους και όσους θα ξεκινάνε τη νύχτα τους εκείνη την ώρα.

Δωράκι: “Even the bees dance to this” (Felizol) και “Braut Von Korinth” (Bouqetoes). Κατεβάστε τα δωρεάν στο http://ntrop.bandcamp.com/album/electronic-athens-three και άλλα samples στο http://ea3.tumblr.com

(AthensVoice, τ.324, 18.11.10)